ਇਮਂ ਵृषਣਂ ਕृਣੁਤੈਕਮਿਨ੍ਮਾਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨੋ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕਰੋ।
ਸ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਯਜ੍ਯਵੇ ਵਰੁਣਾਯ ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯਃ ਵਰਿਵੋਵਿਤ੍ਪਰਿਸ੍ਰਵ
ਇੰਦਰ ਲਈ, ਯਜਨਾ ਲਈ, ਵਰੁਣ ਲਈ, ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ, ਸੋਮਾ, ਵਿਆਪਕ ਥਾਂ ਦੇ ਕੇ ਵਗ।
ਏਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਰ੍ਯ ਆ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਨਿ ਮਾਨੁषਾਣਾਮ੍ ਸਿषਾਸਨ੍ਤੋ ਵਨਾਮਹੇ
ਇਸ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਲੈਏ।
ਅਹਮਸ੍ਮਿ ਪ੍ਰਥਮਜਾ ऋਤਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਮ ਯੋ ਮਾ ਦਦਾਤਿ ਸ ਇਦੇਵਮਾਵਦਹਮਨ੍ਨਮਨ੍ਨਮਦਨ੍ਤਮਦ੍ਮਿ
ਮੈਂ ਰਿਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਨਾਮ; ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ— ਮੈਂ ਖੁਰਾਕ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਖੁਰਾਕ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਮੇਤਦਧਾਰਯਃ ਕृष੍ਣਾਸੁ ਰੋਹਿਣੀषੁ ਚ ਪਰੁष੍ਣੀषੁ ਰੁਸ਼ਤ੍ਪਯਃ
ਤੂੰ ਕਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ, ਲਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਅਰੂਰੁਚਦੁषਸਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਰਗ੍ਰਿਯ ਉਕ੍ਸ਼ਾ ਮਿਮੇਤਿ ਭੁਵਨੇषੁ ਵਾਜਯੁਃ ਮਾਯਾਵਿਨੋ ਮਮਿਰੇ ਅਸ੍ਯ ਮਾਯਯਾ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਿਤਰੋ ਗਰ੍ਭਮਾਦਧੁਃ
ਉਹ ਬਲਦ, ਜਿਸਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਇਨਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਗੂੰਜਦਾ ਅਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਤੋਲਿਆ; ਮਨੁੱਖੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਬੀਜ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਦ੍ਧਰ੍ਯੋਃ ਸਚਾ ਸਮ੍ਮਿਸ਼੍ਲ ਆ ਵਚੋਯੁਜਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰੀ ਹਿਰਣ੍ਯਯਃ
ਇੰਦਰ, ਦੋ ਜੋੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਿਲ ਕੇ, ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਜੇषੁ ਨੋ ऽਵ ਸਹਸ੍ਰਪ੍ਰਧਨੇषੁ ਚ ਉਗ੍ਰ ਉਗ੍ਰਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਇਨਾਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਚਾ।
ਪ੍ਰਥਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਯ ਸਪ੍ਰਥਸ਼੍ਚ ਨਾਮਾਨੁष੍ਟੁਭਸ੍ਯ ਹਵਿषੋ ਹਵਿਰ੍ਯਤ੍ ਧਾਤੁਰ੍ਦ੍ਯੁਤਾਨਾਤ੍ਸਵਿਤੁਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੋ ਰਥਨ੍ਤਰਮਾ ਜਭਾਰਾ ਵਸਿष੍ਠਃ
ਉਹ ਜੋ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਹਵਨ ਦਾ, ਜੋ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਸਹਾਇਕ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ, ਸਵਿਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ, ਰਥੰਤਰਾ ਲਿਆ।
ਨਿਯੁਤ੍ਵਾਨ੍ਵਾਯਵਾ ਗਹ੍ਯਯਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਅਯਾਮਿ ਤੇ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਸੁਨ੍ਵਤੋ ਗृਹਮ੍
ਆਪਣੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਨਾਲ ਆ, ਵਾਯੂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ। ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਨੋ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਆਵੇਂਗਾ।
ਯਜ੍ਜਾਯਥਾ ਅਪੂਰ੍ਵ੍ਯ ਮਘਵਨ੍ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯਾਯ ਤਤ੍ਪृਥਿਵੀਮਪ੍ਰਥਯਸ੍ਤਦਸ੍ਤਭ੍ਨਾ ਉਤੋ ਦਿਵਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਜਨਮਿਆ, ਮਘਵਨ, ਤਦ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਥੰਭਿਆ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ।
ਮਯਿ ਵਰ੍ਚੋ ਅਥੋ ਯਸ਼ੋ ऽਥੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪਯਃ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਦਿਵਿ ਦ੍ਯਾਮਿਵ ਦृਂਹਤੁ
ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਚਮਕ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਯਸ਼ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਯਜਨ ਦਾ ਸਰ ਹੋਵੇ; ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਥੰਭ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥੰਭਦਾ ਹੈ।
ਸਂ ਤੇ ਪਯਾਂਸਿ ਸਮੁ ਯਨ੍ਤੁ ਵਾਜਾਃ ਸਂ ਵृष੍ਣ੍ਯਾਨ੍ਯਭਿਮਾਤਿषਾਹਃ ਆਪ੍ਯਾਯਮਾਨੋ ਅਮृਤਾਯ ਸੋਮ ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰਵਾਂਸ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਨਿ ਧਿष੍ਵ
ਤੇਰੀ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਣ, ਇਨਾਮ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਮਿਲ ਜਾਣ। ਸੋਮਾ, ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਯਸ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖ।
ਤ੍ਵਮਿਮਾ ਓषਧੀਃ ਸੋਮ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਮਪੋ ਅਜਨਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਾਃ ਤ੍ਵਮਾਤਨੋਰੁਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਵਿ ਤਮੋ ਵਵਰ੍ਥ
ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਤੂੰ ਗਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਤੋਂ ਵਿਆਪਕ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਫੈਲਾਇਆ; ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ।
ਅਗ੍ਨਿਮੀਡੇ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਦੇਵਮृਤ੍ਵਿਜਮ੍ ਹੋਤਾਰਂ ਰਤ੍ਨਧਾਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਯਜਨ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਰਿਤਵਿਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤੇ ਮਨ੍ਵਤ ਪ੍ਰਥਮਂ ਨਾਮ ਗੋਨਾਂ ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਪਰਮਂ ਨਾਮ ਜਨਾਨ੍ ਤਾ ਜਾਨਤੀਰਭ੍ਯਨੂषਤ ਕ੍ਸ਼ਾ ਆਵਿਰ੍ਭੁਵਨ੍ਨਰੁਣੀਰ੍ਯਸ਼ਸਾ ਗਾਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਨਾਮ ਸੋਚਿਆ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਾਮ। ਉਹ ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ; ਲਾਲੀਆਂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਾਂਵਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਸਮਨ੍ਯਾ ਯਨ੍ਤ੍ਯੁਪਯਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯਾਃ ਸਮਾਨਮੂਰ੍ਵਂ ਨਦ੍ਯਸ੍ਪृਣਨ੍ਤਿ ਤਮੂ ਸ਼ੁਚਿਂ ਸ਼ੁਚਯੋ ਦੀਦਿਵਾਂਸਮਪਾਨ੍ਨਪਾਤਮੁਪ ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਪਃ
ਕੁਝ ਇਕੱਠੇ ਜਾਂਦੇ, ਕੁਝ ਇਕੱਠੇ ਆਉਂਦੇ; ਨਦੀਆਂ ਇੱਕੋ ਵਿਆਪਕਤਾ ਨੂੰ ਛੁਹਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਖੁਰਾਕ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਣੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ਭਦ੍ਰਾ ਯੁਵਤਿਰਹ੍ਨਃ ਕੇਤੂਨ੍ਤ੍ਸਮੀਰ੍ਤ੍ਸਤਿ ਅਭੂਦ੍ਭਦ੍ਰਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨੀ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਰਾਤ੍ਰੀ
ਦਿਨ ਦੀ ਸੁਭ ਲੜਕੀ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਉਠੀ, ਉਸਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਫੈਲ ਗਏ। ਚੰਗਾ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦਾ ਸਥਾਨ ਆ ਗਿਆ; ਸਾਰੀ ਚਲਦੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰਾਤ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵृष੍ਣੋ ਅਰੁषਸ੍ਯ ਨੂ ਮਹਃ ਪ੍ਰ ਨੋ ਵਚੋ ਵਿਦਥਾ ਜਾਤਵੇਦਸੇ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯ ਮਤਿਰ੍ਨਵ੍ਯਸੇ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸੋਮ ਇਵ ਪਵਤੇ ਚਾਰੁਰਗ੍ਨਯੇ
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਬਲਦ, ਲਾਲ ਦੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ। ਸਾਡੀ ਬਾਤ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਵਨਰ ਨੂੰ, ਨਵੇਂ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਵੇ। ਪਵਿੱਤਰ, ਸੋਮਾ ਵਾਂਗ ਜਦੋਂ ਚੁੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਲਈ ਸੋਹਣਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਮਮ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਯਜ੍ਞਮੁਭੇ ਰੋਦਸੀ ਅਪਾਂ ਨਪਾਚ੍ਚ ਮਨ੍ਮ ਮਾ ਵੋ ਵਚਾਂਸਿ ਪਰਿਚਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਵੋਚਂ ਸੁਮ੍ਨੇष੍ਵਿਦ੍ਵੋ ਅਨ੍ਤਮਾ ਮਦੇਮ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸੁਣਨ, ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ-ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤ। ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਨਾ ਵੰਡੀਆਂ ਜਾਣ; ਮੈਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਅੰਤ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਏ।
ਯਸ਼ੋ ਮਾ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਯਸ਼ੋ ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਬृਹਸ੍ਪਤੀ ਯਸ਼ੋ ਭਗਸ੍ਯ ਵਿਨ੍ਦਤੁ ਯਸ਼ੋ ਮਾ ਪ੍ਰਤਿਮੁਚ੍ਯਤਾਮ੍ ਯਸ਼ਸ੍ਵ੍ਯਾਸ੍ਯਾਃ ਸਂ ਸਦੋ ऽਹਂ ਪ੍ਰਵਦਿਤਾ ਸ੍ਯਾਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਯਸ਼ ਧਰਤੀ-ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਮਿਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਯਸ਼ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਸਪਤੀ ਤੋਂ ਮਿਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਯਸ਼ ਭਗਾ ਤੋਂ ਮਿਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਯਸ਼ ਮਿਲੇ। ਮੈਂ ਯਸ਼ਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨੁ ਵੀਰ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਵੋਚਂ ਯਾਨਿ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਥਮਾਨਿ ਵਜ੍ਰੀ ਅਹਨ੍ਨਹਿਮਨ੍ਵਪਸ੍ਤਤਰ੍ਦ ਪ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾ ਅਭਿਨਤ੍ਪਰ੍ਵਤਾਨਾਮ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਉਸਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਕੀਤੇ। ਉਸਨੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਟੋੜਿਆ।
ਅਗ੍ਨਿਰਸ੍ਮਿ ਜਨ੍ਮਨਾ ਜਾਤਵੇਦਾ ਘृਤਂ ਮੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਮृਤਂ ਮ ਆਸਨ੍ ਤ੍ਰਿਧਾਤੁਰਰ੍ਕੋ ਰਜਸੋ ਵਿਮਾਨੋ ऽਜਸ੍ਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਹਵਿਰਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਮ੍
ਮੈਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਘੀ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਖਾਣਾ ਅਮਰਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ, ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਹਾਂ।
ਪਾਤ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਪੋ ਅਗ੍ਰਂ ਪਦਂ ਵੇਃ ਪਾਤਿ ਯਹ੍ਵਸ਼੍ਚਰਣਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਤਿ ਨਾਭਾ ਸਪ੍ਤਸ਼ੀਰ੍षਾਣਮਗ੍ਨਿਃ
ਅੱਗ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪੈਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਪੈਰ ਦੀ ਹਿਫ਼ਾਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੱਤ ਸਿਰ ਹਨ, ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤ੍ਯਗ੍ਨੇ ਸਮਿਧਾਨ ਦੀਦਿਵੋ ਜਿਹ੍ਵਾ ਚਰਤ੍ਯਨ੍ਤਰਾਸਨਿ ਸ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਪਯਸਾ ਵਸੁਵਿਦ੍ਰਯਿਂ ਵਰ੍ਚੋ ਦृਸ਼ੇ ऽਦਾਃ
ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਜਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਜੀਭ ਅੰਦਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚਿੰਗਾਰੀ। ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅੱਗ, ਦੌਲਤ, ਪੋਸ਼ਣ, ਚਮਕ ਅਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ।
ਵਸਨ੍ਤ ਇਨ੍ਨੁ ਰਨ੍ਤ੍ਯੋ ਗ੍ਰੀष੍ਮ ਇਨ੍ਨੁ ਰਨ੍ਤ੍ਯਃ ਵਰ੍षਾਣ੍ਯਨੁ ਸ਼ਰਦੋ ਹੇਮਨ੍ਤਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰ ਇਨ੍ਨੁ ਰਨ੍ਤ੍ਯਃ
ਬਸੰਤ ਆ ਗਿਆ, ਸੁਖਦਾਈ; ਗਰਮੀ ਆ ਗਈ, ਸੁਖਦਾਈ; ਮੀਂਹ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਪਤਝੜ, ਸਰਦੀ ਅਤੇ ਠੰਡੀ ਰੁੱਤ, ਇਹ ਸਭ ਸੁਖਦਾਈ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਸ਼ੀਰ੍षਾ ਪੁਰੁषਃ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸਹਸ੍ਰਪਾਤ੍ ਸ ਭੂਮਿਂ ਸਰ੍ਵਤੋ ਵृਤ੍ਵਾਤ੍ਯਤਿष੍ਠਦ੍ਦਸ਼ਾਙ੍ਗੁਲਮ੍
ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪੈਰ ਹਨ; ਉਹ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪ ਕੇ, ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤ੍ਰਿਪਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵ ਉਦੈਤ੍ਪੁਰੁषਃ ਪਦੋ ऽਸ੍ਯੇਹਾਭਵਤ੍ਪੁਨਃ ਤਥਾ ਵਿष੍ਵਙ੍ ਵ੍ਯਕ੍ਰਾਮਦਸ਼ਨਾਨਸ਼ਨੇ ਅਭਿ
ਪੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ; ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲਿਆ। ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਗਿਆ, ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨਾ ਖਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ।
ਪੁਰੁष ਏਵੇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਯਦ੍ਭੂਤਂ ਯਚ੍ਚ ਭਾਵ੍ਯਮ੍ ਪਾਦੋ ऽਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨਿ ਤ੍ਰਿਪਾਦਸ੍ਯਾਮृਤਂ ਦਿਵਿ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੁਰੁਸ਼ ਹੀ ਹੈ—ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਸਭ ਜੀਵ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਹਿੱਸੇ ਅਮਰ ਹਨ, ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹਨ।
ਤਾਵਾਨਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਤਤੋ ਜ੍ਯਾਯਾਂਸ਼੍ਚ ਪੂਰੁषਃ ਉਤਾਮृਤਤ੍ਵਸ੍ਯੇਸ਼ਾਨੋ ਯਦਨ੍ਨੇਨਾਤਿਰੋਹਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਇੰਨੀ ਹੈ, ਪਰ ਪੁਰੁਸ਼ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਖਾਣ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।