ਏਤਮੁ ਤ੍ਯਂ ਮਦਚ੍ਯੁਤਂ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਂ ਵृषਭਂ ਦਿਵੋਦੁਹਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਸੂਨਿ ਬਿਭ੍ਰਤਮ੍
ਇਹ ਹੈ ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬਲਦ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਦੁੱਧਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸੁਨ੍ਵੇ ਯੋ ਵਸੂਨਾਂ ਯੋ ਰਾਯਾਮਾਨੇਤਾ ਯ ਇਡਾਨਾਮ੍ ਸੋਮੋ ਯਃ ਸੁਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਮ੍
ਉਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਵਸੰਦੀਆਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਹ੍ਯਾਙ੍ਗ ਦੈਵ੍ਯਾ ਪਵਮਾਨ ਜਨਿਮਾਨਿ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਤਮਃ ਅਮृਤਤ੍ਵਾਯ ਘੋषਯਨ੍
ਹਾਂ, ਹੇ ਪਵਮਾਨ, ਤੂੰ ਦਿਵਿਆ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਏष ਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾ ਸੁਤੋ ऽਵ੍ਯੋ ਵਾਰੇਭਿਃ ਪਵਤੇ ਮਦਿਨ੍ਤਮਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨੂਰ੍ਮਿਰਪਾਮਿਵ
ਉਹ, ਧਾਰ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਛਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਯ ਉਸ੍ਰਿਯਾ ਅਪਿ ਯਾ ਅਨ੍ਤਰਸ਼੍ਮਨਿ ਨਿਰ੍ਗਾ ਅਕृਨ੍ਤਦੋਜਸਾ ਅਭਿ ਵ੍ਰਜਂ ਤਤ੍ਨਿषੇ ਗਵ੍ਯਮਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਵਰ੍ਮੀਵ ਧृष੍ਣਵਾ ਰੁਜ ੴ ਵਰ੍ਮੀਵ ਧृष੍ਣਵਾ ਰੁਜ
ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ, ਕੱਟ ਕੇ, ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਬੰਦੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਯੋਧੇ ਵਾਂਗ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਕਿਲਾ ਤੋੜਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸੌਮ੍ਯਂ ਪਾਵਮਾਨਂ ਪਰ੍ਵ .. .. ਇਤਿ .. ਆਰਣ੍ਯ ਆਰਣ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਨ ਆ ਭਰ ਓਜਿष੍ਠਂ ਪੁਪੁਰਿ ਸ਼੍ਰਵਃ ਯਦ੍ਦਿਧृਕ੍ਸ਼ੇਮ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤ ਰੋਦਸੀ ਓਭੇ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰ ਪਪ੍ਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲ ਜਨਮਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਦਾਡੀ ਵਾਲਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਾਜਾ ਜਗਤਸ਼੍ਚਰ੍षਣੀਨਾਮਧਿਕ੍ਸ਼ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਯਦਸ੍ਯ ਤਤੋ ਦਦਾਤਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵਸੂਨਿ ਚੋਦਦ੍ਰਾਧ ਉਪਸ੍ਤੁਤਂ ਚਿਦਰ੍ਵਾਕ੍
ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਉਹ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਨਜ਼ਦੀਕੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ।
ਯਸ੍ਯੇਦਮਾ ਰਜੋਯੁਜਸ੍ਤੁਜੇ ਜਨੇ ਵਨਂ ਸ੍ਵਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਨ੍ਤ੍ਯਂ ਬृਹਤ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਉਦੁਤ੍ਤਮਂ ਵਰੁਣ ਪਾਸ਼ਮਸ੍ਮਦਵਾਧਮਂ ਵਿ ਮਧ੍ਯਮਂ ਸ਼੍ਰਥਾਯ ਅਥਾਦਿਤ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇ ਵਯਂ ਤਵਾਨਾਗਸੋ ਅਦਿਤਯੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਹੇ ਵਰੁਣ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫੰਦਾ ਉਠਾ ਲੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਤੇ ਮੱਧਲਾ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ; ਫਿਰ, ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇਰੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਹੋ ਜਾਈਏ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵਯਂ ਪਵਮਾਨੇਨ ਸੋਮ ਭਰੇ ਕृਤਂ ਵਿ ਚਿਨੁਯਾਮ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ ਤਨ੍ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਮਾਮਹਨ੍ਤਾਮਦਿਤਿਃ ਸਿਨ੍ਧੁਃ ਪृਥਿਵੀ ਉਤ ਦ੍ਯੌਃ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ, ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲੈਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦੇ ਰਹੀਏ; ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਦਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ।
ਇਮਂ ਵृषਣਂ ਕृਣੁਤੈਕਮਿਨ੍ਮਾਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨੋ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕਰੋ।
ਸ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਯਜ੍ਯਵੇ ਵਰੁਣਾਯ ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯਃ ਵਰਿਵੋਵਿਤ੍ਪਰਿਸ੍ਰਵ
ਇੰਦਰ ਲਈ, ਯਜਨਾ ਲਈ, ਵਰੁਣ ਲਈ, ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ, ਸੋਮਾ, ਵਿਆਪਕ ਥਾਂ ਦੇ ਕੇ ਵਗ।
ਏਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਰ੍ਯ ਆ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਨਿ ਮਾਨੁषਾਣਾਮ੍ ਸਿषਾਸਨ੍ਤੋ ਵਨਾਮਹੇ
ਇਸ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਲੈਏ।
ਅਹਮਸ੍ਮਿ ਪ੍ਰਥਮਜਾ ऋਤਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਮ ਯੋ ਮਾ ਦਦਾਤਿ ਸ ਇਦੇਵਮਾਵਦਹਮਨ੍ਨਮਨ੍ਨਮਦਨ੍ਤਮਦ੍ਮਿ
ਮੈਂ ਰਿਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਨਾਮ; ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ— ਮੈਂ ਖੁਰਾਕ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਖੁਰਾਕ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਮੇਤਦਧਾਰਯਃ ਕृष੍ਣਾਸੁ ਰੋਹਿਣੀषੁ ਚ ਪਰੁष੍ਣੀषੁ ਰੁਸ਼ਤ੍ਪਯਃ
ਤੂੰ ਕਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ, ਲਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਅਰੂਰੁਚਦੁषਸਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਰਗ੍ਰਿਯ ਉਕ੍ਸ਼ਾ ਮਿਮੇਤਿ ਭੁਵਨੇषੁ ਵਾਜਯੁਃ ਮਾਯਾਵਿਨੋ ਮਮਿਰੇ ਅਸ੍ਯ ਮਾਯਯਾ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਿਤਰੋ ਗਰ੍ਭਮਾਦਧੁਃ
ਉਹ ਬਲਦ, ਜਿਸਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਇਨਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਗੂੰਜਦਾ ਅਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਤੋਲਿਆ; ਮਨੁੱਖੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਬੀਜ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਦ੍ਧਰ੍ਯੋਃ ਸਚਾ ਸਮ੍ਮਿਸ਼੍ਲ ਆ ਵਚੋਯੁਜਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰੀ ਹਿਰਣ੍ਯਯਃ
ਇੰਦਰ, ਦੋ ਜੋੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਿਲ ਕੇ, ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਜੇषੁ ਨੋ ऽਵ ਸਹਸ੍ਰਪ੍ਰਧਨੇषੁ ਚ ਉਗ੍ਰ ਉਗ੍ਰਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਇਨਾਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਚਾ।
ਪ੍ਰਥਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਯ ਸਪ੍ਰਥਸ਼੍ਚ ਨਾਮਾਨੁष੍ਟੁਭਸ੍ਯ ਹਵਿषੋ ਹਵਿਰ੍ਯਤ੍ ਧਾਤੁਰ੍ਦ੍ਯੁਤਾਨਾਤ੍ਸਵਿਤੁਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੋ ਰਥਨ੍ਤਰਮਾ ਜਭਾਰਾ ਵਸਿष੍ਠਃ
ਉਹ ਜੋ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਹਵਨ ਦਾ, ਜੋ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਸਹਾਇਕ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ, ਸਵਿਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ, ਰਥੰਤਰਾ ਲਿਆ।
ਨਿਯੁਤ੍ਵਾਨ੍ਵਾਯਵਾ ਗਹ੍ਯਯਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਅਯਾਮਿ ਤੇ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਸੁਨ੍ਵਤੋ ਗृਹਮ੍
ਆਪਣੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਨਾਲ ਆ, ਵਾਯੂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ। ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਨੋ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਆਵੇਂਗਾ।
ਯਜ੍ਜਾਯਥਾ ਅਪੂਰ੍ਵ੍ਯ ਮਘਵਨ੍ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯਾਯ ਤਤ੍ਪृਥਿਵੀਮਪ੍ਰਥਯਸ੍ਤਦਸ੍ਤਭ੍ਨਾ ਉਤੋ ਦਿਵਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਜਨਮਿਆ, ਮਘਵਨ, ਤਦ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਥੰਭਿਆ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ।
ਮਯਿ ਵਰ੍ਚੋ ਅਥੋ ਯਸ਼ੋ ऽਥੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪਯਃ ਪਰਮੇष੍ਠੀ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰ੍ਦਿਵਿ ਦ੍ਯਾਮਿਵ ਦृਂਹਤੁ
ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਚਮਕ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਯਸ਼ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਯਜਨ ਦਾ ਸਰ ਹੋਵੇ; ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਥੰਭ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥੰਭਦਾ ਹੈ।
ਸਂ ਤੇ ਪਯਾਂਸਿ ਸਮੁ ਯਨ੍ਤੁ ਵਾਜਾਃ ਸਂ ਵृष੍ਣ੍ਯਾਨ੍ਯਭਿਮਾਤਿषਾਹਃ ਆਪ੍ਯਾਯਮਾਨੋ ਅਮृਤਾਯ ਸੋਮ ਦਿਵਿ ਸ਼੍ਰਵਾਂਸ੍ਯੁਤ੍ਤਮਾਨਿ ਧਿष੍ਵ
ਤੇਰੀ ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਣ, ਇਨਾਮ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਮਿਲ ਜਾਣ। ਸੋਮਾ, ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਯਸ਼ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖ।
ਤ੍ਵਮਿਮਾ ਓषਧੀਃ ਸੋਮ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਮਪੋ ਅਜਨਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਾਃ ਤ੍ਵਮਾਤਨੋਰੁਰ੍ਵਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਵਿ ਤਮੋ ਵਵਰ੍ਥ
ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਤੂੰ ਗਾਂ ਬਣਾਈਆਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਤੋਂ ਵਿਆਪਕ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਫੈਲਾਇਆ; ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਤੂੰ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕੀਤਾ।
ਅਗ੍ਨਿਮੀਡੇ ਪੁਰੋਹਿਤਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਦੇਵਮृਤ੍ਵਿਜਮ੍ ਹੋਤਾਰਂ ਰਤ੍ਨਧਾਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਯਜਨ ਦਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ, ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਰਿਤਵਿਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤੇ ਮਨ੍ਵਤ ਪ੍ਰਥਮਂ ਨਾਮ ਗੋਨਾਂ ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਪਰਮਂ ਨਾਮ ਜਨਾਨ੍ ਤਾ ਜਾਨਤੀਰਭ੍ਯਨੂषਤ ਕ੍ਸ਼ਾ ਆਵਿਰ੍ਭੁਵਨ੍ਨਰੁਣੀਰ੍ਯਸ਼ਸਾ ਗਾਵਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਨਾਮ ਸੋਚਿਆ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਨਾਮ। ਉਹ ਜੋ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ; ਲਾਲੀਆਂ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਾਂਵਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਸਮਨ੍ਯਾ ਯਨ੍ਤ੍ਯੁਪਯਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯਾਃ ਸਮਾਨਮੂਰ੍ਵਂ ਨਦ੍ਯਸ੍ਪृਣਨ੍ਤਿ ਤਮੂ ਸ਼ੁਚਿਂ ਸ਼ੁਚਯੋ ਦੀਦਿਵਾਂਸਮਪਾਨ੍ਨਪਾਤਮੁਪ ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਪਃ
ਕੁਝ ਇਕੱਠੇ ਜਾਂਦੇ, ਕੁਝ ਇਕੱਠੇ ਆਉਂਦੇ; ਨਦੀਆਂ ਇੱਕੋ ਵਿਆਪਕਤਾ ਨੂੰ ਛੁਹਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਖੁਰਾਕ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਪਾਣੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆ ਪ੍ਰਾਗਾਦ੍ਭਦ੍ਰਾ ਯੁਵਤਿਰਹ੍ਨਃ ਕੇਤੂਨ੍ਤ੍ਸਮੀਰ੍ਤ੍ਸਤਿ ਅਭੂਦ੍ਭਦ੍ਰਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨੀ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਰਾਤ੍ਰੀ
ਦਿਨ ਦੀ ਸੁਭ ਲੜਕੀ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਉਠੀ, ਉਸਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਫੈਲ ਗਏ। ਚੰਗਾ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦਾ ਸਥਾਨ ਆ ਗਿਆ; ਸਾਰੀ ਚਲਦੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰਾਤ।
ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵृष੍ਣੋ ਅਰੁषਸ੍ਯ ਨੂ ਮਹਃ ਪ੍ਰ ਨੋ ਵਚੋ ਵਿਦਥਾ ਜਾਤਵੇਦਸੇ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯ ਮਤਿਰ੍ਨਵ੍ਯਸੇ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸੋਮ ਇਵ ਪਵਤੇ ਚਾਰੁਰਗ੍ਨਯੇ
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਬਲਦ, ਲਾਲ ਦੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ। ਸਾਡੀ ਬਾਤ ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਵਨਰ ਨੂੰ, ਨਵੇਂ ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਵੇ। ਪਵਿੱਤਰ, ਸੋਮਾ ਵਾਂਗ ਜਦੋਂ ਚੁੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਲਈ ਸੋਹਣਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਮਮ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤੁ ਯਜ੍ਞਮੁਭੇ ਰੋਦਸੀ ਅਪਾਂ ਨਪਾਚ੍ਚ ਮਨ੍ਮ ਮਾ ਵੋ ਵਚਾਂਸਿ ਪਰਿਚਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਵੋਚਂ ਸੁਮ੍ਨੇष੍ਵਿਦ੍ਵੋ ਅਨ੍ਤਮਾ ਮਦੇਮ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਮੇਰੇ ਯਜਨ ਨੂੰ ਸੁਣਨ, ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ-ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤ। ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਨਾ ਵੰਡੀਆਂ ਜਾਣ; ਮੈਂ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਅੰਤ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਏ।