ਪਵਸ੍ਵ ਦੇਵਵੀਤਯ ਇਨ੍ਦੋ ਧਾਰਾਭਿਰੋਜਸਾ ਆ ਕਲਸ਼ਂ ਮਧੁਮਾਨ੍ਤ੍ਸੋਮ ਨਃ ਸਦਃ
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਹੇ ਸੋਮ, ਧਾਰਾਂ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ, ਰੱਬੀ ਸਭਾ ਲਈ; ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਆ, ਮਿੱਠਾ ਸੋਮ, ਸਾਡੇ ਥਾਂ ਤੇ ਆ।
ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨ ਊਰ੍ਮਿਣਾਵ੍ਯਂ ਵਾਰਂ ਵਿ ਧਾਵਤਿ ਅਗ੍ਰੇ ਵਾਚਃ ਪਵਮਾਨਃ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਆਪਣੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋੜ ਕੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਚੀਕਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਪੁਨਾਨਾਯ ਵੇਧਸੇ ਸੋਮਾਯ ਵਚ ਉਚ੍ਯਤੇ ਭृਤਿਂ ਨ ਭਰਾ ਮਤਿਭਿਰ੍ਜੁਜੋषਤੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਕੁਸ਼ਲ ਸੋਮ ਲਈ ਬਚਨ ਆਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਜ਼ਦੂਰੀ।
ਗੋਮਨ੍ਨ ਇਨ੍ਦੋ ਅਸ਼੍ਵਵਤ੍ਸੁਤਃ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ ਧਨਿਵ ਸ਼ੁਚਿਂ ਚ ਵਰ੍ਣਮਧਿ ਗੋषੁ ਧਾਰ੍ਯ
ਹੇ ਸੋਮ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਹੁਨਰ ਨਾਲ, ਦੌਲਤ ਨਾਲ; ਪਵਿੱਤਰ ਰੰਗ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ।
ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾ ਵਸੁਵਿਦਮਭਿ ਵਾਣੀਰਨੂषਤ ਗੋਭਿष੍ਟੇ ਵਰ੍ਣਮਭਿ ਵਾਸਯਾਮਸਿ
ਸਾਡੇ ਲਈ, ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਸੱਦਿਆ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗ ਲਾਵਾਂਗੇ।
ਪਵਤੇ ਹਰ੍ਯਤੋ ਹਰਿਰਤਿ ਹ੍ਵਰਾਂਸਿ ਰਂਹ੍ਯਾ ਅਭ੍ਯਰ੍ष ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਵੀਰਵਦ੍ਯਸ਼ਃ
ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣਦਾ ਹੈ; ਗਾਇਕਾਂ ਕੋਲ ਆ, ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੀ ਇੱਜ਼ਤ ਲਿਆ।
ਪਰਿ ਕੋਸ਼ਂ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਂ ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ ਅਭਿ ਵਾਣੀਰृषੀਣਾਂ ਸਪ੍ਤਾ ਨੂषਤ
ਸ਼ੁਧ ਕੀਤਾ ਸੋਮਾ, ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਵਗਾ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਸਤ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਹੁਣ ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਪਵਸ੍ਵ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਕ੍ਰਤੁਵਿਤ੍ਤਮੋ ਮਦਃ ਮਹਿ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਤਮੋ ਮਦਃ
ਸੋਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਵਗ; ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਤੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੋਵੇ।
ਅਭਿ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਬृਹਦ੍ਯਸ਼ ਇषਸ੍ਪਤੇ ਦਿਦੀਹਿ ਦੇਵ ਦੇਵਯੁਮ੍ ਵਿ ਕੋਸ਼ਂ ਮਧ੍ਯਮਂ ਯੁਵ
ਹੇ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਨਾਲ ਚਮਕ; ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨੌਜਵਾਨ, ਮੱਧਲੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕਰ।
ਆ ਸੋਤਾ ਪਰਿ षਿਞ੍ਚਤਾਸ਼੍ਵਂ ਨ ਸ੍ਤੋਮਮਪ੍ਤੁਰਂ ਰਜਸ੍ਤੁਰਮ੍ ਵਨਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਮੁਦਪ੍ਰੁਤਮ੍
ਹੇ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੋ, ਸੁਰਤ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਦੂਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੀ ਸਤਿ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਦਰਿਆ ਵਾਂਗ ਵਗਾ ਦੋ।
ਏਤਮੁ ਤ੍ਯਂ ਮਦਚ੍ਯੁਤਂ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰਂ ਵृषਭਂ ਦਿਵੋਦੁਹਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਸੂਨਿ ਬਿਭ੍ਰਤਮ੍
ਇਹ ਹੈ ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਬਲਦ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਦੁੱਧਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸੁਨ੍ਵੇ ਯੋ ਵਸੂਨਾਂ ਯੋ ਰਾਯਾਮਾਨੇਤਾ ਯ ਇਡਾਨਾਮ੍ ਸੋਮੋ ਯਃ ਸੁਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਮ੍
ਉਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭੇਟਾਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਵਸੰਦੀਆਂ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਹ੍ਯਾਙ੍ਗ ਦੈਵ੍ਯਾ ਪਵਮਾਨ ਜਨਿਮਾਨਿ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਤਮਃ ਅਮृਤਤ੍ਵਾਯ ਘੋषਯਨ੍
ਹਾਂ, ਹੇ ਪਵਮਾਨ, ਤੂੰ ਦਿਵਿਆ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਏष ਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾ ਸੁਤੋ ऽਵ੍ਯੋ ਵਾਰੇਭਿਃ ਪਵਤੇ ਮਦਿਨ੍ਤਮਃ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨੂਰ੍ਮਿਰਪਾਮਿਵ
ਉਹ, ਧਾਰ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਛਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਖੇਡਦਾ ਹੈ।
ਯ ਉਸ੍ਰਿਯਾ ਅਪਿ ਯਾ ਅਨ੍ਤਰਸ਼੍ਮਨਿ ਨਿਰ੍ਗਾ ਅਕृਨ੍ਤਦੋਜਸਾ ਅਭਿ ਵ੍ਰਜਂ ਤਤ੍ਨਿषੇ ਗਵ੍ਯਮਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਵਰ੍ਮੀਵ ਧृष੍ਣਵਾ ਰੁਜ ੴ ਵਰ੍ਮੀਵ ਧृष੍ਣਵਾ ਰੁਜ
ਉਹ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ, ਪੱਥਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ, ਕੱਟ ਕੇ, ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਬੰਦੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਯੋਧੇ ਵਾਂਗ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਕਿਲਾ ਤੋੜਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸੌਮ੍ਯਂ ਪਾਵਮਾਨਂ ਪਰ੍ਵ .. .. ਇਤਿ .. ਆਰਣ੍ਯ ਆਰਣ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਨ ਆ ਭਰ ਓਜਿष੍ਠਂ ਪੁਪੁਰਿ ਸ਼੍ਰਵਃ ਯਦ੍ਦਿਧृਕ੍ਸ਼ੇਮ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤ ਰੋਦਸੀ ਓਭੇ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰ ਪਪ੍ਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ, ਜੰਗਲ ਜਨਮਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਦਾਡੀ ਵਾਲਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਾਜਾ ਜਗਤਸ਼੍ਚਰ੍षਣੀਨਾਮਧਿਕ੍ਸ਼ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਯਦਸ੍ਯ ਤਤੋ ਦਦਾਤਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵਸੂਨਿ ਚੋਦਦ੍ਰਾਧ ਉਪਸ੍ਤੁਤਂ ਚਿਦਰ੍ਵਾਕ੍
ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਉਹ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਨਜ਼ਦੀਕੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ।
ਯਸ੍ਯੇਦਮਾ ਰਜੋਯੁਜਸ੍ਤੁਜੇ ਜਨੇ ਵਨਂ ਸ੍ਵਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਨ੍ਤ੍ਯਂ ਬृਹਤ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਉਦੁਤ੍ਤਮਂ ਵਰੁਣ ਪਾਸ਼ਮਸ੍ਮਦਵਾਧਮਂ ਵਿ ਮਧ੍ਯਮਂ ਸ਼੍ਰਥਾਯ ਅਥਾਦਿਤ੍ਯ ਵ੍ਰਤੇ ਵਯਂ ਤਵਾਨਾਗਸੋ ਅਦਿਤਯੇ ਸ੍ਯਾਮ
ਹੇ ਵਰੁਣ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਫੰਦਾ ਉਠਾ ਲੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਤੇ ਮੱਧਲਾ ਵੀ ਖੋਲ੍ਹ; ਫਿਰ, ਹੇ ਆਦਿਤਿਆ, ਤੇਰੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਹੋ ਜਾਈਏ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵਯਂ ਪਵਮਾਨੇਨ ਸੋਮ ਭਰੇ ਕृਤਂ ਵਿ ਚਿਨੁਯਾਮ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ ਤਨ੍ਨੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਵਰੁਣੋ ਮਾਮਹਨ੍ਤਾਮਦਿਤਿਃ ਸਿਨ੍ਧੁਃ ਪृਥਿਵੀ ਉਤ ਦ੍ਯੌਃ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ, ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਲੈਏ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦੇ ਰਹੀਏ; ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅਦਿਤੀ, ਦਰਿਆ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ।
ਇਮਂ ਵृषਣਂ ਕृਣੁਤੈਕਮਿਨ੍ਮਾਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨੋ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕਰੋ।
ਸ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਯਜ੍ਯਵੇ ਵਰੁਣਾਯ ਮਰੁਦ੍ਭ੍ਯਃ ਵਰਿਵੋਵਿਤ੍ਪਰਿਸ੍ਰਵ
ਇੰਦਰ ਲਈ, ਯਜਨਾ ਲਈ, ਵਰੁਣ ਲਈ, ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ, ਸੋਮਾ, ਵਿਆਪਕ ਥਾਂ ਦੇ ਕੇ ਵਗ।
ਏਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਰ੍ਯ ਆ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਨਿ ਮਾਨੁषਾਣਾਮ੍ ਸਿषਾਸਨ੍ਤੋ ਵਨਾਮਹੇ
ਇਸ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਹਿਮਾਵਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਲੈਏ।
ਅਹਮਸ੍ਮਿ ਪ੍ਰਥਮਜਾ ऋਤਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਮ ਯੋ ਮਾ ਦਦਾਤਿ ਸ ਇਦੇਵਮਾਵਦਹਮਨ੍ਨਮਨ੍ਨਮਦਨ੍ਤਮਦ੍ਮਿ
ਮੈਂ ਰਿਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਨਮ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਨਾਮ; ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ— ਮੈਂ ਖੁਰਾਕ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਖੁਰਾਕ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਮੇਤਦਧਾਰਯਃ ਕृष੍ਣਾਸੁ ਰੋਹਿਣੀषੁ ਚ ਪਰੁष੍ਣੀषੁ ਰੁਸ਼ਤ੍ਪਯਃ
ਤੂੰ ਕਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ, ਲਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਚਿੱਟੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਿਚ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਿਆ।
ਅਰੂਰੁਚਦੁषਸਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਰਗ੍ਰਿਯ ਉਕ੍ਸ਼ਾ ਮਿਮੇਤਿ ਭੁਵਨੇषੁ ਵਾਜਯੁਃ ਮਾਯਾਵਿਨੋ ਮਮਿਰੇ ਅਸ੍ਯ ਮਾਯਯਾ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਿਤਰੋ ਗਰ੍ਭਮਾਦਧੁਃ
ਉਹ ਬਲਦ, ਜਿਸਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਚਿੱਟੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਇਨਾਮ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਗੂੰਜਦਾ ਅਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਤੋਲਿਆ; ਮਨੁੱਖੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿਤਾਵਾਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਬੀਜ ਲਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਦ੍ਧਰ੍ਯੋਃ ਸਚਾ ਸਮ੍ਮਿਸ਼੍ਲ ਆ ਵਚੋਯੁਜਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਜ੍ਰੀ ਹਿਰਣ੍ਯਯਃ
ਇੰਦਰ, ਦੋ ਜੋੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਿਲ ਕੇ, ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਜੇषੁ ਨੋ ऽਵ ਸਹਸ੍ਰਪ੍ਰਧਨੇषੁ ਚ ਉਗ੍ਰ ਉਗ੍ਰਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਇਨਾਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਚਾ।
ਪ੍ਰਥਸ਼੍ਚ ਯਸ੍ਯ ਸਪ੍ਰਥਸ਼੍ਚ ਨਾਮਾਨੁष੍ਟੁਭਸ੍ਯ ਹਵਿषੋ ਹਵਿਰ੍ਯਤ੍ ਧਾਤੁਰ੍ਦ੍ਯੁਤਾਨਾਤ੍ਸਵਿਤੁਸ਼੍ਚ ਵਿष੍ਣੋ ਰਥਨ੍ਤਰਮਾ ਜਭਾਰਾ ਵਸਿष੍ਠਃ
ਉਹ ਜੋ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਨੁਸ਼ਟੁਭ ਹਵਨ ਦਾ, ਜੋ ਦਾਨ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਸਹਾਇਕ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ, ਸਵਿਤਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੋਂ, ਰਥੰਤਰਾ ਲਿਆ।
ਨਿਯੁਤ੍ਵਾਨ੍ਵਾਯਵਾ ਗਹ੍ਯਯਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਅਯਾਮਿ ਤੇ ਗਨ੍ਤਾਸਿ ਸੁਨ੍ਵਤੋ ਗृਹਮ੍
ਆਪਣੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਨਾਲ ਆ, ਵਾਯੂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ। ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਨੋ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਆਵੇਂਗਾ।