ਸਾਮਵੇਦਃ

ਮਹਤ੍ਤਤ੍ਸੋਮੋ ਮਹਿषਸ਼੍ਚਕਾਰਾਪਾਂ ਯਦ੍ਗਰ੍ਭੋ ऽਵृਣੀਤ ਦੇਵਾਨ੍ ਅਦਧਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੇ ਪਵਮਾਨ ਓਜੋ ऽਜਨਯਤ੍ਸੂਰ੍ਯੇ ਜ੍ਯੋਤਿਰਿਨ੍ਦੁਃ

ਉਹ ਮਹਾਨ ਸੋਮ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗਰਭ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਇੰਦਰ ਵਿਚ ਤਾਕਤ ਪਾਈ, ਤੇ ਜਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਚੰਦ।

ਅਸਰ੍ਜਿ ਵਕ੍ਵਾ ਰਥ੍ਯੇ ਯਥਾਜੌ ਧਿਯਾ ਮਨੋਤਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਮਨੀष ਦਸ਼ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਅਧਿ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯੇ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸਦਨੇष੍ਵਚ੍ਛ

ਚੁਸਤ ਸੋਮ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਥ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਸੋਚ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ। ਦਸ ਭੈਣਾਂ, ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਸੁੱਧ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧੋਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅਪਾਮਿਵੇਦੂਰ੍ਮਯਸ੍ਤਰ੍ਤ੍ਤੁਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰ ਮਨੀषਾ ਈਰਤੇ ਸੋਮਮਚ੍ਛ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤੀਰੁਪ ਚ ਯਨ੍ਤਿ ਸਂ ਚਾਚ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੁਸ਼ਤੀਰੁਸ਼ਨ੍ਤਮ੍

ਪਾਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਤੇਜ਼ ਵਗਦੀਆਂ, ਸੋਮ ਵੱਲ ਸੋਚ ਨਾਲ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦੇ, ਰੌਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਵਿਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

षष੍ਠ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਰ੍ਧਃ ਪੁਰੋਜਿਤੀ ਵੋ ਅਨ੍ਧਸਃ ਸੁਤਾਯ ਮਾਦਯਿਤ੍ਨਵੇ ਅਪ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਸ਼੍ਨਥਿष੍ਟਨ ਸਖਾਯੋ ਦੀਰ੍ਘਜਿਹ੍ਵ੍ਯਮ੍

ਛੇਵਾਂ ਤੇ ਦੂਜਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲਿਓ, ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ। ਦੋਸਤੋ, ਲੰਮੀ ਜੀਭ ਵਾਲੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਹਾਵਣ ਤੋਂ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿਓ।

ਅਯਂ ਪੂषਾ ਰਯਿਰ੍ਭਗਃ ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ ਪਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੂਮਨੋ ਵ੍ਯਖ੍ਯਦ੍ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ

ਇਹ ਪੁਸ਼ਾ, ਦੌਲਤ, ਭਾਗ, ਸੋਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸੁਤਾਸੋ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਾਃ ਸੋਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਨ੍ਦਿਨਃ ਪਵਿਤ੍ਰਵਨ੍ਤੋ ਅਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਵੋ ਮਦਾਃ

ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮ, ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ।

ਸੋਮਾਃ ਪਵਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦਵੋ ऽਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਗਾਤੁਵਿਤ੍ਤਮਾਃ ਮਿਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਾਨਾ ਅਰੇਪਸਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ

ਸੋਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਰਾਹ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਮਿੱਤਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।

ਅਭੀ ਨੋ ਵਾਜਸਾਤਮਂ ਰਯਿਮਰ੍ष ਸ਼ਤਸ੍ਪृਹਮ੍ ਇਨ੍ਦੋ ਸਹਸ੍ਰਭਰ੍ਣਸਂ ਤੁਵਿਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਵਿਭਾਸਹਮ੍

ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਸੋਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਨਾਮ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਵਗਾ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀ।

ਅਭੀ ਨਵਨ੍ਤੇ ਅਦ੍ਰੁਹਃ ਪ੍ਰਿਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਮ੍ਯਮ੍ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਪੂਰ੍ਵ ਆਯੁਨਿ ਜਾਤਂ ਰਿਹਨ੍ਤਿ ਮਾਤਰਃ

ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਆ ਹਰ੍ਯਤਾਯ ਧृष੍ਣਵੇ ਧਨੁष੍ਟਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਵਿ ਯਨ੍ਤ੍ਯਸੁਰਾਯ ਨਿਰ੍ਣਿਜੇ ਵਿਪਾਮਗ੍ਰੇ ਮਹੀਯੁਵਃ

ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਲਈ, ਉਹ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਤਾਣਦੇ ਹਨ, ਵੀਰਤਾ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ, ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ, ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਨੌਜਵਾਨੋ।

ਪਰਿ ਤ੍ਯਂ ਹਰ੍ਯਤਂ ਹਰਿਂ ਬਭ੍ਰੁਂ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਵਾਰੇਣ ਯੋ ਦੇਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਂ ਇਤ੍ਪਰਿ ਮਦੇਨ ਸਹ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਉਹ ਚਿੱਟੇ, ਤੇਜ਼, ਭੂਰੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰ ਸੁਨ੍ਵਾਨਾਸ੍ਯਾਨ੍ਧਸੋ ਮਰ੍ਤੋ ਨ ਵष੍ਟ ਤਦ੍ਵਚਃ ਅਪ ਸ਼੍ਵਾਨਮਰਾਧਸਂ ਹਤਾ ਮਖਂ ਨ ਭृਗਵਃ

ਮਨੁੱਖ, ਸੋਮ ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਭਰਗੂ ਨੇ ਯੱਗ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਅਭਿ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ ਪਵਤੇ ਚਨੋਹਿਤੋ ਨਾਮਾਨਿ ਯਹ੍ਵੋ ਅਧਿ ਯੇषੁ ਆ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਬृਹਤੋ ਬृਹਨ੍ਨਧਿ ਰਥਂ ਵਿष੍ਵਞ੍ਚਮਰੁਹਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ

ਪਿਆਰੇ, ਤੇਜ਼ ਵਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਟਿਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ।

ਅਚੋਦਸੋ ਨੋ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦਵਃ ਪ੍ਰ ਸ੍ਵਾਨਾਸੋ ਬृਹਦ੍ਦੇਵੇषੁ ਹਰਯਃ ਵਿ ਚਿਦਸ਼੍ਨਾਨਾ ਇषਯੋ ਅਰਾਤਯੋ ऽਰ੍ਯੋ ਨਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸਨਿषਨ੍ਤੁ ਨੋ ਧਿਯਃ

ਬਿਨਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ, ਬੂੰਦਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਗਣ; ਚੰਗੇ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਹੋਣ। ਭਾਵੇਂ ਜੋ ਨਾ ਖਾਂਦੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਵੈਰੀ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਹੋਣ, ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ।

ਏष ਪ੍ਰ ਕੋਸ਼ੇ ਮਧੁਮਾਂ ਅਚਿਕ੍ਰਦਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰੋ ਵਪੁषੋ ਵਪੁष੍ਟਮਃ ਅਭ੍ਯ੍ਰ੍^ਈਤਸ੍ਯ ਸੁਦੁਘਾ ਘृਤਸ਼੍ਚੁਤੋ ਵਾਸ਼੍ਰਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤਿ ਪਯਸਾ ਚ ਘੇਨਵਃ

ਇਹ, ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ, ਮਿੱਠਾ, ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਘੀ ਵਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਧਾਰਾਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪ੍ਰੋ ਅਯਾਸੀਦਿਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਂ ਸਖਾ ਸਖ੍ਯੁਰ੍ਨ ਪ੍ਰ ਮਿਨਾਤਿ ਸਙ੍ਗਿਰਮ੍ ਮਰ੍ਯ ਇਵ ਯੁਵਤਿਭਿਃ ਸਮਰ੍षਤਿ ਸੋਮਃ ਕਲਸ਼ੇ ਸ਼ਤਯਾਮਨਾ ਪਥਾ

ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਦੋਸਤੀ ਵਾਂਗ, ਦੋਸਤ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਘਟਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਮ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਸੌ ਗੁਣਾ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਧਰ੍ਤਾ ਦਿਵਃ ਪਵਤੇ ਕृਤ੍ਵ੍ਯੋ ਰਸੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਾਨਾਮਨੁਮਾਦ੍ਯੋ ਨृਭਿਃ ਹਰਿਃ ਸृਜਾਨੋ ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਸਤ੍ਵਭਿਰ੍ਵृਥਾ ਪਾਜਾਂਸਿ ਕृਣੁषੇ ਨਦੀष੍ਵਾ

ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ, ਹੁਨਰਮੰਦ ਰਸ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹਿਆ ਗਿਆ, ਚਿੱਟਾ, ਛੱਡ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਵृषਾ ਮਤੀਨਾਂ ਪਵਤੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ਸੋਮੋ ਅਹ੍ਨਾਂ ਪ੍ਰਤਰੀਤੋषਸਾਂ ਦਿਵਃ ਪ੍ਰਾਣਾ ਸਿਨ੍ਧੂਨਾਂ ਕਲਸ਼ਾਂ ਅਚਿਕ੍ਰਦਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਾਰ੍ਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਨ੍ਮਨੀषਿਭਿਃ

ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਸੋਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸਵੇਰਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼, ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਘੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੰਦ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤ੍ਰਿਰਸ੍ਮੈ ਸਪ੍ਤ ਧੇਨਵੋ ਦੁਦੁਹ੍ਰਿਰੇ ਸਤ੍ਯਾਮਾਸ਼ਿਰਂ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨਿ ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਨ੍ਯਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਨਿਰ੍ਣਿਜੇ ਚਾਰੂਣਿ ਚਕ੍ਰੇ

ਉਸ ਲਈ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਸੱਚਾ ਤੇ ਅਮਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਚਾਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਵੱਖਰਾ ਕਰਕੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਸੁषੁਤਃ ਪਰਿ ਸ੍ਰਵਾਪਾਮੀਵਾ ਭਵਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਸਹ ਮਾ ਤੇ ਰਸਸ੍ਯ ਮਤ੍ਸਤ ਦ੍ਵਯਾਵਿਨੋ ਦ੍ਰਵਿਣਸ੍ਵਨ੍ਤ ਇਹ ਸਨ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦਵਃ

ਇੰਦਰ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ, ਤੂੰ ਵਗ ਜਾ; ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਆ; ਤੇਰਾ ਰਸ ਦੋ-ਮੂੰਹਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਦਾਨੀ ਬੂੰਦਾਂ ਹੀ ਹੋਣ।

ਅਸਾਵਿ ਸੋਮੋ ਅਰੁषੋ ਵृषਾ ਹਰੀ ਰਾਜੇਵ ਦਸ੍ਮੋ ਅਭਿ ਗਾ ਅਚਿਕ੍ਰਦਤ੍ ਪੁਨਾਨੋ ਵਾਰਮਤ੍ਯੇष੍ਯਵ੍ਯਯਂ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਨ ਯੋਨਿਂ ਘृਤਵਨ੍ਤਮਾਸਦਤ੍

ਸੋਮ, ਲਾਲੀਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ, ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਲਈ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਮਰ ਰਸਤੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਘੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰ ਦੇਵਮਚ੍ਛਾ ਮਧੁਮਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦਵੋ ऽਸਿष੍ਯਦਨ੍ਤ ਗਾਵ ਆ ਨ ਧੇਨਵਃ ਬਰ੍ਹਿषਦੋ ਵਚਨਾਵਨ੍ਤ ਊਧਭਿਃ ਪਰਿਸ੍ਰੁਤਮੁਸ੍ਰਿਯਾ ਨਿਰ੍ਣਿਜਂ ਧਿਰੇ

ਮਿੱਠੇ ਸੋਮ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਰੱਬ ਵੱਲ ਵਗ ਪਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ ਹਵਨ ਕੁੰਡ ਵੱਲ। ਜੋ ਯਜਨਾ ਦੀ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਬੋਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਓਹ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਥਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।

ਅਞ੍ਜਤੇ ਵ੍ਯਞ੍ਜਤੇ ਸਮਞ੍ਜਤੇ ਕ੍ਰਤੁਂ ਰਿਹਨ੍ਤਿ ਮਘ੍ਵਾਭ੍ਯਞ੍ਜਤੇ ਸਿਨ੍ਧੋਰੁ ऽਚ੍ਛ੍ਵਾਸੇ ਪਤਯਨ੍ਤਮੁਕ੍ਸ਼ਣਂ ਹਿਰਣ੍ਯਪਾਵਾਃ ਪਸ਼ੁਮਪ੍ਸੁ ਗृਭ੍ਣਤੇ

ਉਹ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਚਮਕਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਿਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਦਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਦਰਿਆ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਖੁਰ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਤੇ ਵਿਤਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਪਤੇ ਪ੍ਰਭੁਰ੍ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਪਰ੍ਯੇषਿ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਅਤਪ੍ਤਤਨੂਰ੍ਨ ਤਦਾਮੋ ਅਸ਼੍ਨੁਤੇ ਸ਼ृਤਾਸ ਇਦ੍ਵਹਨ੍ਤਃ ਸਂ ਤਦਾਸ਼ਤ

ਤੇਰਾ ਛਾਣਣ ਵਾਲਾ ਜਾਲ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਬੋਲਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਤੂੰ ਸਰਬ-ਸ਼ਕਤੀਮਾਨ, ਸਭ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਅਣਛੁਹਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਜੋ ਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਚ੍ਛ ਸੁਤਾ ਇਮੇ ਵृषਣਂ ਯਨ੍ਤੁ ਹਰਯਃ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੇ ਜਾਤਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ

ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਇਹ ਨਿਚੋੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੂੰਦਾਂ ਜਾਵਣ; ਜੋ ਸੁਣਨ ਲਈ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪ੍ਰ ਧਨ੍ਵਾ ਸੋਮ ਜਾਗृਵਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯੇਨ੍ਦੋ ਪਰਿ ਸ੍ਰਵ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁष੍ਮਮਾ ਭਰ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਮ੍

ਜਾਗ, ਹੇ ਸੋਮ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਵਗ; ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਕਤ ਲਿਆ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਲਿਆ।

ਸਖਾਯ ਆ ਨਿ षੀਦਤ ਪੁਨਾਨਾਯ ਪ੍ਰ ਗਾਯਤ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਨ ਯਜ੍ਞੈਃ ਪਰਿ ਭੂषਤ ਸ਼੍ਰਿਯੇ

ਦੋਸਤੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੋ, ਗਾਉ; ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉ।

ਤਂ ਵਃ ਸਖਾਯੋ ਮਦਾਯ ਪੁਨਾਨਮਭਿ ਗਾਯਤ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਨ ਹਵ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਦਯਨ੍ਤ ਗੂਰ੍ਤਿਭਿਃ

ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੈ, ਦੋਸਤੋ, ਗਾਉ; ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰੋ।

ਪ੍ਰਾਣਾ ਸ਼ਿਸ਼ੁਰ੍ਮਹੀਨਾਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਨृਤਸ੍ਯ ਦੀਧਿਤਿਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਪਰਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭੁਵਦਧ ਦ੍ਵਿਤਾ

ਬੱਚਾ ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਸਾਹ ਲੈ ਕੇ, ਸੱਚ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ।