ਸਾਮਵੇਦਃ

ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਮਧੁਮਾਂ ऋਤਾਵਾਪੋ ਵਸਾਨੋ ਅਧਿ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯੇ ਅਵ ਦ੍ਰੋਣਾਨਿ ਘृਤਵਨ੍ਤਿ ਰੋਹ ਮਦਿਨ੍ਤਮੋ ਮਤ੍ਸਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਨਃ

ਵਹਿ, ਸੋਮਾ, ਮਿੱਠਾ, ਕਾਇਦੇ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਅਟੱਲ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ; ਘੀ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਸ਼ੀਲਾ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਲਾ।

ਪ੍ਰ ਸੇਨਾਨੀਃ ਸ਼ੂਰੋ ਅਗ੍ਰੇ ਰਥਾਨਾਂ ਗਵ੍ਯਨ੍ਨੇਤਿ ਹਰ੍षਤੇ ਅਸ੍ਯ ਸੇਨਾ ਭਦ੍ਰਾਨ੍ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਹਵਾਨ੍ਤ੍ਸਖਿਭ੍ਯ ਆ ਸੋਮੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਰਭਸਾਨਿ ਦਤ੍ਤੇ

ਸੈਨਾ ਦਾ ਆਗੂ, ਵਿਰਲਾ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਚਲਦਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਲੱਭਣ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਇੰਦਰ ਦੁਆਰਾ ਬੁਲਾਇਆ ਸੋਮਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰ ਤੇ ਧਾਰਾ ਮਧੁਮਤੀਰਸृਗ੍ਰਨ੍ਵਾਰਂ ਯਤ੍ਪੂਤੋ ਅਤ੍ਯੇष੍ਯਵ੍ਯਮ੍ ਪਵਮਾਨ ਪਵਸੇ ਧਾਮ ਗੋਨਾਂ ਜਨਯਨ੍ਤ੍ਸੂਰ੍ਯਮਪਿਨ੍ਵੋ ਅਰ੍ਕੈਃ

ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਧਾਰਾਂ ਨਵੀਂ ਵਹਿ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੂੰ ਹਰ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਉੱਤਰਾ; ਪਵਮਾਨਾ, ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।

ਪ੍ਰ ਗਾਯਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚਾਮ ਦੇਵਾਨ੍ਤ੍ਸੋਮਂ ਹਿਨੋਤ ਮਹਤੇ ਧਨਾਯ ਸ੍ਵਾਦੁਃ ਪਵਤਾਮਤਿ ਵਾਰਮਵ੍ਯਮਾ ਸੀਦਤੁ ਕਲਸ਼ਂ ਦੇਵ ਇਨ੍ਦੁਃ

ਆਓ ਗਾਈਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ; ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਲਈ ਨਿਚੋੜੀਏ। ਮਿੱਠਾ ਵਹੇ, ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਉੱਤਰਾ ਰਹੇ; ਦੇਵਤਾ ਇੰਦੁ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਵੇ।

ਪ੍ਰ ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਜਨਿਤਾ ਰੋਦਸ੍ਯੋ ਰਥੋ ਨ ਵਾਜਂ ਸਨਿषਨ੍ਨਯਾਸੀਤ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨਾਯੁਧਾ ਸਂਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਸੁ ਹਸ੍ਤਯੋਰਾਦਧਾਨਃ

ਉਕਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਇਨਾਮ ਲੱਭਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਭ ਦੌਲਤ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਤਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯਦੀ ਮਨਸੋ ਵੇਨਤੋ ਵਾਗ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਂ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ੋਰਨੀਕੇ ਆਦੀਮਾਯਨ੍ਵਰਮਾ ਵਾਵਸ਼ਾਨਾ ਜੁष੍ਟਂ ਪਤਿਂ ਕਲਸ਼ੇ ਗਾਵ ਇਨ੍ਦੁਮ੍

ਜਦੋਂ ਕਰਘਾ, ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲੀ ਤੋਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੰਬਲ ਉੱਤੇ ਕਨੂੰਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਇੰਦੁ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸਾਕਮੁਕ੍ਸ਼ੋ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਦਸ਼ ਧੀਰਸ੍ਯ ਧੀਤਯੋ ਧਨੁਤ੍ਰੀਃ ਹਰਿਃ ਪਰ੍ਯਦ੍ਰਵਜ੍ਜਾਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਂ ਨਨਕ੍ਸ਼ੇ ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਵਾਜੀ

ਇਕਠੀਆਂ ਦਸ ਭੈਣਾਂ, ਸਮਝਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਦੀਆਂ ਹਨ; ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੌੜਦਾ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਇਨਾਮ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਅਧਿ ਯਦਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾਜਿਨੀਵ ਸ਼ੁਭਃ ਧਿਯਃ ਸੂਰੇ ਨ ਵਿਸ਼ਃ ਅਪੋ ਵृਣਾਨਃ ਪਵਤੇ ਕਵੀਯਨ੍ਵ੍ਰਜਂ ਨ ਮਨ੍ਮ

ਜਦੋਂ ਉਸ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਚਾਰ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਾਣੀਆਂ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਸਮਝਦਾਰ ਪਵਾਹੀ ਵਾਂਗ ਰਸਤੇ ਵੱਲ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਵਾਜੀ ਪਵਤੇ ਗੋਨ੍ਯੋਘਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸੋਮਃ ਸਹ ਇਨ੍ਵਨ੍ਮਦਾਯ ਹਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਬਾਧਤੇ ਪਰ੍ਯਰਾਤਿਂ ਵਰਿਵਸ੍ਕृਣ੍ਵਨ੍ਵृਜਨਸ੍ਯ ਰਾਜਾ

ਮਜ਼ਬੂਤ ਇੰਦੁ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਲੱਭਣ ਲਈ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਬੁਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਚੌੜੀ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।

ਅਯਾ ਪਵਾ ਪਵਸ੍ਵੈਨਾ ਵਸੂਨਿ ਮਾਂਸ਼੍ਚਤ੍ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਸਰਸਿ ਪ੍ਰ ਧਨ੍ਵ ਬ੍ਰਘ੍ਨਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਤੋ ਨ ਜੂਤਿਂ ਪੁਰੁਮੇਧਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਕਵੇ ਨਰਂ ਧਾਤ੍

ਇਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਾਰ ਵਿਚ ਵਗੇ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਪੁਰੁਮੇਧਾ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਮਹਤ੍ਤਤ੍ਸੋਮੋ ਮਹਿषਸ਼੍ਚਕਾਰਾਪਾਂ ਯਦ੍ਗਰ੍ਭੋ ऽਵृਣੀਤ ਦੇਵਾਨ੍ ਅਦਧਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੇ ਪਵਮਾਨ ਓਜੋ ऽਜਨਯਤ੍ਸੂਰ੍ਯੇ ਜ੍ਯੋਤਿਰਿਨ੍ਦੁਃ

ਉਹ ਮਹਾਨ ਸੋਮ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗਰਭ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਇੰਦਰ ਵਿਚ ਤਾਕਤ ਪਾਈ, ਤੇ ਜਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਚੰਦ।

ਅਸਰ੍ਜਿ ਵਕ੍ਵਾ ਰਥ੍ਯੇ ਯਥਾਜੌ ਧਿਯਾ ਮਨੋਤਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਮਨੀष ਦਸ਼ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਅਧਿ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯੇ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸਦਨੇष੍ਵਚ੍ਛ

ਚੁਸਤ ਸੋਮ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਥ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਸੋਚ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ। ਦਸ ਭੈਣਾਂ, ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਸੁੱਧ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧੋਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅਪਾਮਿਵੇਦੂਰ੍ਮਯਸ੍ਤਰ੍ਤ੍ਤੁਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰ ਮਨੀषਾ ਈਰਤੇ ਸੋਮਮਚ੍ਛ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤੀਰੁਪ ਚ ਯਨ੍ਤਿ ਸਂ ਚਾਚ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੁਸ਼ਤੀਰੁਸ਼ਨ੍ਤਮ੍

ਪਾਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਤੇਜ਼ ਵਗਦੀਆਂ, ਸੋਮ ਵੱਲ ਸੋਚ ਨਾਲ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦੇ, ਰੌਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਵਿਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

षष੍ਠ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਰ੍ਧਃ ਪੁਰੋਜਿਤੀ ਵੋ ਅਨ੍ਧਸਃ ਸੁਤਾਯ ਮਾਦਯਿਤ੍ਨਵੇ ਅਪ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਸ਼੍ਨਥਿष੍ਟਨ ਸਖਾਯੋ ਦੀਰ੍ਘਜਿਹ੍ਵ੍ਯਮ੍

ਛੇਵਾਂ ਤੇ ਦੂਜਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲਿਓ, ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ। ਦੋਸਤੋ, ਲੰਮੀ ਜੀਭ ਵਾਲੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਹਾਵਣ ਤੋਂ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿਓ।

ਅਯਂ ਪੂषਾ ਰਯਿਰ੍ਭਗਃ ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ ਪਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੂਮਨੋ ਵ੍ਯਖ੍ਯਦ੍ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ

ਇਹ ਪੁਸ਼ਾ, ਦੌਲਤ, ਭਾਗ, ਸੋਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸੁਤਾਸੋ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਾਃ ਸੋਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਨ੍ਦਿਨਃ ਪਵਿਤ੍ਰਵਨ੍ਤੋ ਅਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਵੋ ਮਦਾਃ

ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮ, ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ।

ਸੋਮਾਃ ਪਵਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦਵੋ ऽਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਗਾਤੁਵਿਤ੍ਤਮਾਃ ਮਿਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਾਨਾ ਅਰੇਪਸਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ

ਸੋਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਰਾਹ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਮਿੱਤਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।

ਅਭੀ ਨੋ ਵਾਜਸਾਤਮਂ ਰਯਿਮਰ੍ष ਸ਼ਤਸ੍ਪृਹਮ੍ ਇਨ੍ਦੋ ਸਹਸ੍ਰਭਰ੍ਣਸਂ ਤੁਵਿਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਵਿਭਾਸਹਮ੍

ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਸੋਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਨਾਮ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਵਗਾ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀ।

ਅਭੀ ਨਵਨ੍ਤੇ ਅਦ੍ਰੁਹਃ ਪ੍ਰਿਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਮ੍ਯਮ੍ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਪੂਰ੍ਵ ਆਯੁਨਿ ਜਾਤਂ ਰਿਹਨ੍ਤਿ ਮਾਤਰਃ

ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਆ ਹਰ੍ਯਤਾਯ ਧृष੍ਣਵੇ ਧਨੁष੍ਟਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਵਿ ਯਨ੍ਤ੍ਯਸੁਰਾਯ ਨਿਰ੍ਣਿਜੇ ਵਿਪਾਮਗ੍ਰੇ ਮਹੀਯੁਵਃ

ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਲਈ, ਉਹ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਤਾਣਦੇ ਹਨ, ਵੀਰਤਾ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ, ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ, ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਨੌਜਵਾਨੋ।

ਪਰਿ ਤ੍ਯਂ ਹਰ੍ਯਤਂ ਹਰਿਂ ਬਭ੍ਰੁਂ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਵਾਰੇਣ ਯੋ ਦੇਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਂ ਇਤ੍ਪਰਿ ਮਦੇਨ ਸਹ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਉਹ ਚਿੱਟੇ, ਤੇਜ਼, ਭੂਰੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰ ਸੁਨ੍ਵਾਨਾਸ੍ਯਾਨ੍ਧਸੋ ਮਰ੍ਤੋ ਨ ਵष੍ਟ ਤਦ੍ਵਚਃ ਅਪ ਸ਼੍ਵਾਨਮਰਾਧਸਂ ਹਤਾ ਮਖਂ ਨ ਭृਗਵਃ

ਮਨੁੱਖ, ਸੋਮ ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਬੋਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਮੰਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਓ, ਜਿਵੇਂ ਭਰਗੂ ਨੇ ਯੱਗ ਵਿਚ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਅਭਿ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ ਪਵਤੇ ਚਨੋਹਿਤੋ ਨਾਮਾਨਿ ਯਹ੍ਵੋ ਅਧਿ ਯੇषੁ ਆ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਬृਹਤੋ ਬृਹਨ੍ਨਧਿ ਰਥਂ ਵਿष੍ਵਞ੍ਚਮਰੁਹਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ

ਪਿਆਰੇ, ਤੇਜ਼ ਵਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਟਿਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ।

ਅਚੋਦਸੋ ਨੋ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦਵਃ ਪ੍ਰ ਸ੍ਵਾਨਾਸੋ ਬृਹਦ੍ਦੇਵੇषੁ ਹਰਯਃ ਵਿ ਚਿਦਸ਼੍ਨਾਨਾ ਇषਯੋ ਅਰਾਤਯੋ ऽਰ੍ਯੋ ਨਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸਨਿषਨ੍ਤੁ ਨੋ ਧਿਯਃ

ਬਿਨਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ, ਬੂੰਦਾਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਗਣ; ਚੰਗੇ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਹੋਣ। ਭਾਵੇਂ ਜੋ ਨਾ ਖਾਂਦੇ, ਇੱਛਾਵਾਂ, ਵੈਰੀ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਹੋਣ, ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ।

ਏष ਪ੍ਰ ਕੋਸ਼ੇ ਮਧੁਮਾਂ ਅਚਿਕ੍ਰਦਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰੋ ਵਪੁषੋ ਵਪੁष੍ਟਮਃ ਅਭ੍ਯ੍ਰ੍^ਈਤਸ੍ਯ ਸੁਦੁਘਾ ਘृਤਸ਼੍ਚੁਤੋ ਵਾਸ਼੍ਰਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤਿ ਪਯਸਾ ਚ ਘੇਨਵਃ

ਇਹ, ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ, ਮਿੱਠਾ, ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ। ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂ, ਘੀ ਵਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਧਾਰਾਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।

ਪ੍ਰੋ ਅਯਾਸੀਦਿਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਂ ਸਖਾ ਸਖ੍ਯੁਰ੍ਨ ਪ੍ਰ ਮਿਨਾਤਿ ਸਙ੍ਗਿਰਮ੍ ਮਰ੍ਯ ਇਵ ਯੁਵਤਿਭਿਃ ਸਮਰ੍षਤਿ ਸੋਮਃ ਕਲਸ਼ੇ ਸ਼ਤਯਾਮਨਾ ਪਥਾ

ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ; ਦੋਸਤੀ ਵਾਂਗ, ਦੋਸਤ ਆਪਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਘਟਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਮ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਸੌ ਗੁਣਾ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਧਰ੍ਤਾ ਦਿਵਃ ਪਵਤੇ ਕृਤ੍ਵ੍ਯੋ ਰਸੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਾਨਾਮਨੁਮਾਦ੍ਯੋ ਨृਭਿਃ ਹਰਿਃ ਸृਜਾਨੋ ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਸਤ੍ਵਭਿਰ੍ਵृਥਾ ਪਾਜਾਂਸਿ ਕृਣੁषੇ ਨਦੀष੍ਵਾ

ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ, ਹੁਨਰਮੰਦ ਰਸ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹਿਆ ਗਿਆ, ਚਿੱਟਾ, ਛੱਡ ਕੇ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਵृषਾ ਮਤੀਨਾਂ ਪਵਤੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ ਸੋਮੋ ਅਹ੍ਨਾਂ ਪ੍ਰਤਰੀਤੋषਸਾਂ ਦਿਵਃ ਪ੍ਰਾਣਾ ਸਿਨ੍ਧੂਨਾਂ ਕਲਸ਼ਾਂ ਅਚਿਕ੍ਰਦਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹਾਰ੍ਦ੍ਯਾਵਿਸ਼ਨ੍ਮਨੀषਿਭਿਃ

ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਸੋਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਸਵੇਰਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼, ਦਰਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਘੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੰਦ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤ੍ਰਿਰਸ੍ਮੈ ਸਪ੍ਤ ਧੇਨਵੋ ਦੁਦੁਹ੍ਰਿਰੇ ਸਤ੍ਯਾਮਾਸ਼ਿਰਂ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨਿ ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਨ੍ਯਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਨਿਰ੍ਣਿਜੇ ਚਾਰੂਣਿ ਚਕ੍ਰੇ

ਉਸ ਲਈ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਗਾਂਵਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਸੱਚਾ ਤੇ ਅਮਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਚਾਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਵੱਖਰਾ ਕਰਕੇ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ।