ਸਾਮਵੇਦਃ

ਪਵਮਾਨਾ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ ਪਵਿਤ੍ਰਮਤਿ ਧਾਰਯਾ ਮਰੁਤ੍ਵਨ੍ਤੋ ਮਤ੍ਸਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾ ਹਯਾ ਮੇਧਾਮਭਿ ਪ੍ਰਯਾਂਸਿ ਚ

ਪਵਮਾਨਾ ਸੋਮਾ ਪਵਿਤਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵਹਿ ਚੁਕੇ ਹਨ; ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਨਾਲ।

ਪ੍ਰ ਤੁ ਦ੍ਰਵ ਪਰਿ ਕੋਸ਼ਂ ਨਿ षੀਦ ਨृਭਿਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਭਿ ਵਾਜਮਰ੍ष ਅਸ਼੍ਵਂ ਨ ਤ੍ਵਾ ਵਾਜਿਨਂ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤੋ ऽਚ੍ਛਾ ਬਰ੍ਹੀ ਰਸ਼ਨਾਭਿਰ੍ਨਯਨ੍ਤਿ

ਹੁਣ ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ, ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਗਿਰਦੇ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਵਧ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਸਵਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪ੍ਰ ਕਾਵ੍ਯਮੁਸ਼ਨੇਵ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਨਿਮਾ ਵਿਵਕ੍ਤਿ ਮਹਿਵ੍ਰਤਃ ਸ਼ੁਚਿਬਨ੍ਧੁਃ ਪਾਵਕਃ ਪਦਾ ਵਰਾਹੋ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਰੇਭਨ੍

ਉਸ਼ਨਾਸ ਵਾਂਗ ਜ্ঞান ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ, ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਭੇਦ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੀ ਨਿਯਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਿਤਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਸੂਰ ਵਾਂਗ ਪਗਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਾਚ ਈਰਯਤਿ ਪ੍ਰ ਵਹ੍ਨਿਰृਤਸ੍ਯ ਧੀਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਨੀषਾਮ੍ ਗਾਵੋ ਯਨ੍ਤਿ ਗੋਪਤਿਂ ਪृਚ੍ਛਮਾਨਾਃ ਸੋਮਂ ਯਨ੍ਤਿ ਮਤਯੋ ਵਾਵਸ਼ਾਨਾਃ

ਉਹ ਤਿੰਨ ਆਵਾਜਾਂ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਸੋਚ। ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਿਚਾਰ ਸੋਮਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇषਾ ਹੇਮਨਾ ਪੂਯਮਾਨੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵੇਭਿਃ ਸਮਪृਕ੍ਤ ਰਸਮ੍ ਸੁਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਰੇਭਨ੍ਮਿਤੇਵ ਸਦ੍ਮ ਪਸ਼ੁਮਨ੍ਤਿ ਹੋਤਾ

ਇਸ ਦੇ ਤੇਜ਼, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਧਾਰਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਦੇਵਤਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਨਿਚੋੜਿਆ ਰਸ ਛੰਣੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਮਾਪੇ ਹੋਏ ਘਰ ਵਾਂਗ, ਹੋਤਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ।

ਸੋਮਃ ਪਵਤੇ ਜਨਿਤਾ ਮਤੀਨਾਂ ਜਨਿਤਾ ਦਿਵੋ ਜਨਿਤਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਜਨਿਤਾਗ੍ਨੇਰ੍ਜਨਿਤਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਜਨਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਨਿਤੋਤ ਵਿष੍ਣੋਃ

ਸੋਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਅੱਗ ਦਾ, ਸੂਰਜ ਦਾ, ਇੰਦਰ ਦਾ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਵੀ ਰਚਨਹਾਰ।

ਅਭਿ ਤ੍ਰਿਪृष੍ਠਂ ਵृषਣਂ ਵਯੋਧਾਮਾਙ੍ਗੋषਿਣਮਵਾਵਸ਼ਨ੍ਤ ਵਾਣੀਃ ਵਨਾ ਵਸਾਨੋ ਵਰੁਣੋ ਨ ਸਿਨ੍ਧੂਰ੍ਵਿ ਰਤ੍ਨਧਾ ਦਯਤੇ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ

ਆਵਾਜਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਵਾਨ, ਤੇਜ਼ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ ਵਾਂਗ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਅਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਥਮੇ ਵਿਧਰ੍ਮਂ ਜਨਯਨ੍ਪ੍ਰਜਾ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਗੋਪਾਃ ਵृषਾ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਧਿ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯੇ ਬृਹਤ੍ਸੋਮੋ ਵਾਵृਧੇ ਸ੍ਵਾਨੋ ਅਦ੍ਰਿਃ

ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾ ਕਨੂੰਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਨ ਸੋਮਾ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ।

ਕਨਿਕ੍ਰਨ੍ਤਿ ਹਰਿਰਾ ਸृਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੀਦਨ੍ਵਨਸ੍ਯ ਜਠਰੇ ਪੁਨਾਨਃ ਨृਭਿਰ੍ਯਤਃ ਕृਣੁਤੇ ਨਿਰ੍ਣਿਜਂ ਗਾਮਤੋ ਮਤਿਂ ਜਨਯਤ ਸ੍ਵਧਾਭਿਃ

ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਾਫ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਏष ਸ੍ਯ ਤੇ ਮਧੁਮਾਂ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮੋ ਵृषਾ ਵृष੍ਣਃ ਪਰਿ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਹਸ੍ਰਦਾਃ ਸ਼ਤਦਾ ਭੂਰਿਦਾਵਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਮਂ ਬਰ੍ਹਿਰਾ ਵਾਜ੍ਯਸ੍ਥਾਤ੍

ਇਹ ਤੇਰਾ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਛੰਣੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਸੌਂ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਸਥਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।

ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਮਧੁਮਾਂ ऋਤਾਵਾਪੋ ਵਸਾਨੋ ਅਧਿ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯੇ ਅਵ ਦ੍ਰੋਣਾਨਿ ਘृਤਵਨ੍ਤਿ ਰੋਹ ਮਦਿਨ੍ਤਮੋ ਮਤ੍ਸਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਨਃ

ਵਹਿ, ਸੋਮਾ, ਮਿੱਠਾ, ਕਾਇਦੇ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਅਟੱਲ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ; ਘੀ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਸ਼ੀਲਾ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਲਾ।

ਪ੍ਰ ਸੇਨਾਨੀਃ ਸ਼ੂਰੋ ਅਗ੍ਰੇ ਰਥਾਨਾਂ ਗਵ੍ਯਨ੍ਨੇਤਿ ਹਰ੍षਤੇ ਅਸ੍ਯ ਸੇਨਾ ਭਦ੍ਰਾਨ੍ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਹਵਾਨ੍ਤ੍ਸਖਿਭ੍ਯ ਆ ਸੋਮੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਰਭਸਾਨਿ ਦਤ੍ਤੇ

ਸੈਨਾ ਦਾ ਆਗੂ, ਵਿਰਲਾ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਚਲਦਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਲੱਭਣ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਇੰਦਰ ਦੁਆਰਾ ਬੁਲਾਇਆ ਸੋਮਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰ ਤੇ ਧਾਰਾ ਮਧੁਮਤੀਰਸृਗ੍ਰਨ੍ਵਾਰਂ ਯਤ੍ਪੂਤੋ ਅਤ੍ਯੇष੍ਯਵ੍ਯਮ੍ ਪਵਮਾਨ ਪਵਸੇ ਧਾਮ ਗੋਨਾਂ ਜਨਯਨ੍ਤ੍ਸੂਰ੍ਯਮਪਿਨ੍ਵੋ ਅਰ੍ਕੈਃ

ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਧਾਰਾਂ ਨਵੀਂ ਵਹਿ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੂੰ ਹਰ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਉੱਤਰਾ; ਪਵਮਾਨਾ, ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।

ਪ੍ਰ ਗਾਯਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚਾਮ ਦੇਵਾਨ੍ਤ੍ਸੋਮਂ ਹਿਨੋਤ ਮਹਤੇ ਧਨਾਯ ਸ੍ਵਾਦੁਃ ਪਵਤਾਮਤਿ ਵਾਰਮਵ੍ਯਮਾ ਸੀਦਤੁ ਕਲਸ਼ਂ ਦੇਵ ਇਨ੍ਦੁਃ

ਆਓ ਗਾਈਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ; ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਲਈ ਨਿਚੋੜੀਏ। ਮਿੱਠਾ ਵਹੇ, ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਉੱਤਰਾ ਰਹੇ; ਦੇਵਤਾ ਇੰਦੁ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਵੇ।

ਪ੍ਰ ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਜਨਿਤਾ ਰੋਦਸ੍ਯੋ ਰਥੋ ਨ ਵਾਜਂ ਸਨਿषਨ੍ਨਯਾਸੀਤ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨਾਯੁਧਾ ਸਂਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਸੁ ਹਸ੍ਤਯੋਰਾਦਧਾਨਃ

ਉਕਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਇਨਾਮ ਲੱਭਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਭ ਦੌਲਤ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

ਤਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯਦੀ ਮਨਸੋ ਵੇਨਤੋ ਵਾਗ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਂ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ੋਰਨੀਕੇ ਆਦੀਮਾਯਨ੍ਵਰਮਾ ਵਾਵਸ਼ਾਨਾ ਜੁष੍ਟਂ ਪਤਿਂ ਕਲਸ਼ੇ ਗਾਵ ਇਨ੍ਦੁਮ੍

ਜਦੋਂ ਕਰਘਾ, ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲੀ ਤੋਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੰਬਲ ਉੱਤੇ ਕਨੂੰਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਇੰਦੁ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸਾਕਮੁਕ੍ਸ਼ੋ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਦਸ਼ ਧੀਰਸ੍ਯ ਧੀਤਯੋ ਧਨੁਤ੍ਰੀਃ ਹਰਿਃ ਪਰ੍ਯਦ੍ਰਵਜ੍ਜਾਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਂ ਨਨਕ੍ਸ਼ੇ ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਵਾਜੀ

ਇਕਠੀਆਂ ਦਸ ਭੈਣਾਂ, ਸਮਝਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਦੀਆਂ ਹਨ; ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੌੜਦਾ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਇਨਾਮ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਅਧਿ ਯਦਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾਜਿਨੀਵ ਸ਼ੁਭਃ ਧਿਯਃ ਸੂਰੇ ਨ ਵਿਸ਼ਃ ਅਪੋ ਵृਣਾਨਃ ਪਵਤੇ ਕਵੀਯਨ੍ਵ੍ਰਜਂ ਨ ਮਨ੍ਮ

ਜਦੋਂ ਉਸ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਚਾਰ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਾਣੀਆਂ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਸਮਝਦਾਰ ਪਵਾਹੀ ਵਾਂਗ ਰਸਤੇ ਵੱਲ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਵਾਜੀ ਪਵਤੇ ਗੋਨ੍ਯੋਘਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸੋਮਃ ਸਹ ਇਨ੍ਵਨ੍ਮਦਾਯ ਹਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਬਾਧਤੇ ਪਰ੍ਯਰਾਤਿਂ ਵਰਿਵਸ੍ਕृਣ੍ਵਨ੍ਵृਜਨਸ੍ਯ ਰਾਜਾ

ਮਜ਼ਬੂਤ ਇੰਦੁ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਲੱਭਣ ਲਈ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਬੁਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਚੌੜੀ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।

ਅਯਾ ਪਵਾ ਪਵਸ੍ਵੈਨਾ ਵਸੂਨਿ ਮਾਂਸ਼੍ਚਤ੍ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਸਰਸਿ ਪ੍ਰ ਧਨ੍ਵ ਬ੍ਰਘ੍ਨਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਤੋ ਨ ਜੂਤਿਂ ਪੁਰੁਮੇਧਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਕਵੇ ਨਰਂ ਧਾਤ੍

ਇਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਾਰ ਵਿਚ ਵਗੇ। ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ ਵੀ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਪੁਰੁਮੇਧਾ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਮਹਤ੍ਤਤ੍ਸੋਮੋ ਮਹਿषਸ਼੍ਚਕਾਰਾਪਾਂ ਯਦ੍ਗਰ੍ਭੋ ऽਵृਣੀਤ ਦੇਵਾਨ੍ ਅਦਧਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੇ ਪਵਮਾਨ ਓਜੋ ऽਜਨਯਤ੍ਸੂਰ੍ਯੇ ਜ੍ਯੋਤਿਰਿਨ੍ਦੁਃ

ਉਹ ਮਹਾਨ ਸੋਮ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਹੈ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗਰਭ ਬਣ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਇੰਦਰ ਵਿਚ ਤਾਕਤ ਪਾਈ, ਤੇ ਜਦ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਸੂਰਜ ਵਿਚ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਚੰਦ।

ਅਸਰ੍ਜਿ ਵਕ੍ਵਾ ਰਥ੍ਯੇ ਯਥਾਜੌ ਧਿਯਾ ਮਨੋਤਾ ਪ੍ਰਥਮਾ ਮਨੀष ਦਸ਼ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਅਧਿ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯੇ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਵਹ੍ਨਿਂ ਸਦਨੇष੍ਵਚ੍ਛ

ਚੁਸਤ ਸੋਮ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਰਥ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਸੋਚ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ। ਦਸ ਭੈਣਾਂ, ਪਰਬਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਘਰਾਂ ਵਿਚ, ਸੁੱਧ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਧੋਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅਪਾਮਿਵੇਦੂਰ੍ਮਯਸ੍ਤਰ੍ਤ੍ਤੁਰਾਣਾਃ ਪ੍ਰ ਮਨੀषਾ ਈਰਤੇ ਸੋਮਮਚ੍ਛ ਨਮਸ੍ਯਨ੍ਤੀਰੁਪ ਚ ਯਨ੍ਤਿ ਸਂ ਚਾਚ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯੁਸ਼ਤੀਰੁਸ਼ਨ੍ਤਮ੍

ਪਾਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਤੇਜ਼ ਵਗਦੀਆਂ, ਸੋਮ ਵੱਲ ਸੋਚ ਨਾਲ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦੇ, ਰੌਸ਼ਨ ਵਾਲੇ ਵਿਚ ਸਮਾ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

षष੍ਠ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਰ੍ਧਃ ਪੁਰੋਜਿਤੀ ਵੋ ਅਨ੍ਧਸਃ ਸੁਤਾਯ ਮਾਦਯਿਤ੍ਨਵੇ ਅਪ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਸ਼੍ਨਥਿष੍ਟਨ ਸਖਾਯੋ ਦੀਰ੍ਘਜਿਹ੍ਵ੍ਯਮ੍

ਛੇਵਾਂ ਤੇ ਦੂਜਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲਿਓ, ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ। ਦੋਸਤੋ, ਲੰਮੀ ਜੀਭ ਵਾਲੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਹਾਵਣ ਤੋਂ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦਿਓ।

ਅਯਂ ਪੂषਾ ਰਯਿਰ੍ਭਗਃ ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ ਪਤਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੂਮਨੋ ਵ੍ਯਖ੍ਯਦ੍ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ

ਇਹ ਪੁਸ਼ਾ, ਦੌਲਤ, ਭਾਗ, ਸੋਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸੁਤਾਸੋ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਾਃ ਸੋਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਨ੍ਦਿਨਃ ਪਵਿਤ੍ਰਵਨ੍ਤੋ ਅਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਦੇਵਾਨ੍ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਵੋ ਮਦਾਃ

ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮ, ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ।

ਸੋਮਾਃ ਪਵਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦਵੋ ऽਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਗਾਤੁਵਿਤ੍ਤਮਾਃ ਮਿਤ੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਾਨਾ ਅਰੇਪਸਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ

ਸੋਮ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਰਾਹ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਮਿੱਤਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।

ਅਭੀ ਨੋ ਵਾਜਸਾਤਮਂ ਰਯਿਮਰ੍ष ਸ਼ਤਸ੍ਪृਹਮ੍ ਇਨ੍ਦੋ ਸਹਸ੍ਰਭਰ੍ਣਸਂ ਤੁਵਿਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਵਿਭਾਸਹਮ੍

ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਸੋਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਇਨਾਮ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਵਗਾ, ਜੋ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ, ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਾਲੀ।

ਅਭੀ ਨਵਨ੍ਤੇ ਅਦ੍ਰੁਹਃ ਪ੍ਰਿਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਮ੍ਯਮ੍ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਪੂਰ੍ਵ ਆਯੁਨਿ ਜਾਤਂ ਰਿਹਨ੍ਤਿ ਮਾਤਰਃ

ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ; ਜਿਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।