ਪੁਨਾਨਃ ਸੋਮ ਧਾਰਯਾਪੋ ਵਸਾਨੋ ਅਰ੍षਸਿ ਆ ਰਤ੍ਨਧਾ ਯੋਨਿਮृਤਸ੍ਯ ਸੀਦਸ੍ਯੁਤ੍ਸੋ ਦੇਵੋ ਹਿਰਣ੍ਯਯਃ
ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਵਹਿ ਰਹੇ ਹੋ; ਸੱਚ ਦੀ ਗੱਦੀ ਤੇ ਬੈਠੋ, ਖਜਾਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਹੇ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ।
ਪਰੀਤੋ षਿਞ੍ਚਤਾ ਸੁਤਂ ਸੋਮੋ ਯ ਉਤ੍ਤਮਂ ਹਵਿਃ ਦਧਨ੍ਵਾਂ ਯੋ ਨਰ੍ਯੋ ਅਪ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਰਾ ਸੁषਾਵ ਸੋਮਮਦ੍ਰਿਭਿਃ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਪੀਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਪਾਉ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਭੇਟ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਉੱਚਾ, ਜੋ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਨਿਕਾਲਦਾ ਹੈ।
ਆ ਸੋਮ ਸ੍ਵਾਨੋ ਅਦ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤਿਰੋ ਵਾਰਾਣ੍ਯਵ੍ਯਯਾ ਜਨੋ ਨ ਪੁਰਿ ਚਮ੍ਵੋਰ੍ਵਿਸ਼ਦ੍ਧਰਿਃ ਸਦੋ ਵਨੇषੁ ਦਧ੍ਰਿषੇ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਗੂੰਜਦਿਆਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਲੈ ਲਈ।
ਪ੍ਰ ਸੋਮ ਦੇਵਵੀਤਯੇ ਸਿਨ੍ਧੁਰ੍ਨ ਪਿਪ੍ਯੇ ਅਰ੍ਣਸਾ ਅਂਸ਼ੋਃ ਪਯਸਾ ਮਦਿਰੋ ਨ ਜਾਗृਵਿਰਚ੍ਛਾ ਕੋਸ਼ਂ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਮ੍
ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਨਦੀ ਵਾਂਗ, ਡੰਡੇ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਮਸਤ ਕਰਦਿਆਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਮਿੱਠਾ ਵਹਣ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਵਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋਮ ਉ ष੍ਵਾਣਃ ਸੋਤृਭਿਰਧਿ ष੍ਣੁਭਿਰਵੀਨਾਮ੍ ਅਸ਼੍ਵਯੇਵ ਹਰਿਤਾ ਯਾਤਿ ਧਾਰਯਾ ਮਨ੍ਦ੍ਰਯਾ ਯਾਤਿ ਧਾਰਯਾ
ਸੋਮਾ, ਗੂੰਜਦਿਆਂ, ਪੀਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਤੇਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਸਜਾਵਟ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਮਿੱਠੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਤਵਾਹਂ ਸੋਮ ਰਾਰਣ ਸਖ੍ਯ ਇਨ੍ਦੋ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਪੁਰੂਣਿ ਬਭ੍ਰੋ ਨਿ ਚਰਨ੍ਤਿ ਮਾਮਵ ਪਰਿਧੀਂਰਤਿ ਤਾਂ ਇਹਿ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲੱਭੀ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦੂ, ਹਰ ਰੋਜ਼; ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਹੇ ਪੀਲਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਘੇਰਦੇ ਹਨ—ਮੈਨੂੰ ਘੇਰਨ ਵਾਲੇ ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ।
ਮृਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਹਸ੍ਤ੍ਯਾ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਵਾਚਮਿਨ੍ਵਸਿ ਰਯਿਂ ਪਿਸ਼ਙ੍ਗਂ ਬਹੁਲਂ ਪੁਰੁਸ੍ਪृਹਂ ਪਵਮਾਨਾਭ੍ਯਰ੍षਸਿ
ਚੰਗੀਆਂ ਹਥਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੁਸੀਂ ਬੋਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਵੱਡਾ, ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗਾ, ਬਹੁਤ ਚਾਹੀਦਾ ਧਨ ਵਹਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਹੇ ਪਵਮਾਨਾ।
ਅਭਿ ਸੋਮਾਸ ਆਯਵਃ ਪਵਨ੍ਤੇ ਮਦ੍ਯਂ ਮਦਮ੍ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਧਿ ਵਿष੍ਟਪੇ ਮਨੀषਿਣੋ ਮਤ੍ਸਰਾਸੋ ਮਦਚ੍ਯੁਤਃ
ਪੀਸੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ, ਤੇਜ਼, ਮਸਤ ਲਈ ਵਹਿ ਰਹੇ ਹਨ; ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਸਤਾਰ ਤੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਮਸਤ ਸੋਮਾ ਵਹਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਪੁਨਾਨਃ ਸੋਮ ਜਾਗृਵਿਰਵ੍ਯਾ ਵਾਰੈਃ ਪਰਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਤ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਅਭਵੋ ऽਙ੍ਗਿਰਸ੍ਤਮ ਮਧ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਂ ਮਿਮਿਕ੍ਸ਼ ਣਃ
ਸਾਫ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰੇ ਹੋ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ; ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨੀ ਬਣ ਗਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਗਿਰਸਾ ਵਾਂਗ; ਮਿੱਠੇ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਯਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰੋ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਵਤੇ ਮਦਃ ਸੋਮੋ ਮਰੁਤ੍ਵਤੇ ਸੁਤਃ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰੋ ਅਤ੍ਯਵ੍ਯਮਰ੍षਤਿ ਤਮੀ ਮृਜਨ੍ਤ੍ਯਾਯਵਃ
ਇੰਦਰ ਲਈ ਮਸਤ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ ਪੀਸਿਆ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ; ਤੇਜ਼ਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪਵਸ੍ਵ ਵਾਜਸਾਤਮੋ ऽਭਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਵਾਰ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਥਮੇ ਵਿਧਰ੍ਮਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯਂ ਸੋਮ ਮਤ੍ਸਰਃ
ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲਈ ਵਹੋ; ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਹੋ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪਹਿਲਾ ਆਧਾਰ, ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਪਵਮਾਨਾ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ ਪਵਿਤ੍ਰਮਤਿ ਧਾਰਯਾ ਮਰੁਤ੍ਵਨ੍ਤੋ ਮਤ੍ਸਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾ ਹਯਾ ਮੇਧਾਮਭਿ ਪ੍ਰਯਾਂਸਿ ਚ
ਪਵਮਾਨਾ ਸੋਮਾ ਪਵਿਤਰ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵਹਿ ਚੁਕੇ ਹਨ; ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰ ਤੁ ਦ੍ਰਵ ਪਰਿ ਕੋਸ਼ਂ ਨਿ षੀਦ ਨृਭਿਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਭਿ ਵਾਜਮਰ੍ष ਅਸ਼੍ਵਂ ਨ ਤ੍ਵਾ ਵਾਜਿਨਂ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤੋ ऽਚ੍ਛਾ ਬਰ੍ਹੀ ਰਸ਼ਨਾਭਿਰ੍ਨਯਨ੍ਤਿ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ, ਭਾਂਡੇ ਦੇ ਗਿਰਦੇ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਜਾ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਵਧ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਸਵਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਕਾਵ੍ਯਮੁਸ਼ਨੇਵ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਨਿਮਾ ਵਿਵਕ੍ਤਿ ਮਹਿਵ੍ਰਤਃ ਸ਼ੁਚਿਬਨ੍ਧੁਃ ਪਾਵਕਃ ਪਦਾ ਵਰਾਹੋ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਰੇਭਨ੍
ਉਸ਼ਨਾਸ ਵਾਂਗ ਜ্ঞান ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ, ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਭੇਦ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੀ ਨਿਯਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਿਤਰ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਸੂਰ ਵਾਂਗ ਪਗਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਾਚ ਈਰਯਤਿ ਪ੍ਰ ਵਹ੍ਨਿਰृਤਸ੍ਯ ਧੀਤਿਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਨੀषਾਮ੍ ਗਾਵੋ ਯਨ੍ਤਿ ਗੋਪਤਿਂ ਪृਚ੍ਛਮਾਨਾਃ ਸੋਮਂ ਯਨ੍ਤਿ ਮਤਯੋ ਵਾਵਸ਼ਾਨਾਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਆਵਾਜਾਂ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਸੱਚ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਸੋਚ। ਗਾਂਵਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਿਚਾਰ ਸੋਮਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰੇषਾ ਹੇਮਨਾ ਪੂਯਮਾਨੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵੇਭਿਃ ਸਮਪृਕ੍ਤ ਰਸਮ੍ ਸੁਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਰ੍ਯੇਤਿ ਰੇਭਨ੍ਮਿਤੇਵ ਸਦ੍ਮ ਪਸ਼ੁਮਨ੍ਤਿ ਹੋਤਾ
ਇਸ ਦੇ ਤੇਜ਼, ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਧਾਰਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਦੇਵਤਾ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਨਿਚੋੜਿਆ ਰਸ ਛੰਣੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਮਾਪੇ ਹੋਏ ਘਰ ਵਾਂਗ, ਹੋਤਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ।
ਸੋਮਃ ਪਵਤੇ ਜਨਿਤਾ ਮਤੀਨਾਂ ਜਨਿਤਾ ਦਿਵੋ ਜਨਿਤਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਜਨਿਤਾਗ੍ਨੇਰ੍ਜਨਿਤਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਜਨਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਨਿਤੋਤ ਵਿष੍ਣੋਃ
ਸੋਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਅੱਗ ਦਾ, ਸੂਰਜ ਦਾ, ਇੰਦਰ ਦਾ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਵੀ ਰਚਨਹਾਰ।
ਅਭਿ ਤ੍ਰਿਪृष੍ਠਂ ਵृषਣਂ ਵਯੋਧਾਮਾਙ੍ਗੋषਿਣਮਵਾਵਸ਼ਨ੍ਤ ਵਾਣੀਃ ਵਨਾ ਵਸਾਨੋ ਵਰੁਣੋ ਨ ਸਿਨ੍ਧੂਰ੍ਵਿ ਰਤ੍ਨਧਾ ਦਯਤੇ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ
ਆਵਾਜਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਜਵਾਨ, ਤੇਜ਼ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ; ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਰੁਣ ਵਾਂਗ, ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਥਮੇ ਵਿਧਰ੍ਮਂ ਜਨਯਨ੍ਪ੍ਰਜਾ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਗੋਪਾਃ ਵृषਾ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਧਿ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯੇ ਬृਹਤ੍ਸੋਮੋ ਵਾਵृਧੇ ਸ੍ਵਾਨੋ ਅਦ੍ਰਿਃ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾ ਕਨੂੰਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾਇਸ਼ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਨ ਸੋਮਾ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਪੱਥਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ।
ਕਨਿਕ੍ਰਨ੍ਤਿ ਹਰਿਰਾ ਸृਜ੍ਯਮਾਨਃ ਸੀਦਨ੍ਵਨਸ੍ਯ ਜਠਰੇ ਪੁਨਾਨਃ ਨृਭਿਰ੍ਯਤਃ ਕृਣੁਤੇ ਨਿਰ੍ਣਿਜਂ ਗਾਮਤੋ ਮਤਿਂ ਜਨਯਤ ਸ੍ਵਧਾਭਿਃ
ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਾਫ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏष ਸ੍ਯ ਤੇ ਮਧੁਮਾਂ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮੋ ਵृषਾ ਵृष੍ਣਃ ਪਰਿ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਹਸ੍ਰਦਾਃ ਸ਼ਤਦਾ ਭੂਰਿਦਾਵਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ਤਮਂ ਬਰ੍ਹਿਰਾ ਵਾਜ੍ਯਸ੍ਥਾਤ੍
ਇਹ ਤੇਰਾ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਛੰਣੀ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਸੌਂ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਸਥਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਮਧੁਮਾਂ ऋਤਾਵਾਪੋ ਵਸਾਨੋ ਅਧਿ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯੇ ਅਵ ਦ੍ਰੋਣਾਨਿ ਘृਤਵਨ੍ਤਿ ਰੋਹ ਮਦਿਨ੍ਤਮੋ ਮਤ੍ਸਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਨਃ
ਵਹਿ, ਸੋਮਾ, ਮਿੱਠਾ, ਕਾਇਦੇ ਵਾਲਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ, ਅਟੱਲ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ; ਘੀ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਸ਼ੀਲਾ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਲਾ।
ਪ੍ਰ ਸੇਨਾਨੀਃ ਸ਼ੂਰੋ ਅਗ੍ਰੇ ਰਥਾਨਾਂ ਗਵ੍ਯਨ੍ਨੇਤਿ ਹਰ੍षਤੇ ਅਸ੍ਯ ਸੇਨਾ ਭਦ੍ਰਾਨ੍ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਹਵਾਨ੍ਤ੍ਸਖਿਭ੍ਯ ਆ ਸੋਮੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਰਭਸਾਨਿ ਦਤ੍ਤੇ
ਸੈਨਾ ਦਾ ਆਗੂ, ਵਿਰਲਾ, ਰਥਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਚਲਦਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਲੱਭਣ ਜਾਂਦਾ, ਉਸ ਦੀ ਫੌਜ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਇੰਦਰ ਦੁਆਰਾ ਬੁਲਾਇਆ ਸੋਮਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਪੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਤੇ ਧਾਰਾ ਮਧੁਮਤੀਰਸृਗ੍ਰਨ੍ਵਾਰਂ ਯਤ੍ਪੂਤੋ ਅਤ੍ਯੇष੍ਯਵ੍ਯਮ੍ ਪਵਮਾਨ ਪਵਸੇ ਧਾਮ ਗੋਨਾਂ ਜਨਯਨ੍ਤ੍ਸੂਰ੍ਯਮਪਿਨ੍ਵੋ ਅਰ੍ਕੈਃ
ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਧਾਰਾਂ ਨਵੀਂ ਵਹਿ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੂੰ ਹਰ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਉੱਤਰਾ; ਪਵਮਾਨਾ, ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰ ਗਾਯਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚਾਮ ਦੇਵਾਨ੍ਤ੍ਸੋਮਂ ਹਿਨੋਤ ਮਹਤੇ ਧਨਾਯ ਸ੍ਵਾਦੁਃ ਪਵਤਾਮਤਿ ਵਾਰਮਵ੍ਯਮਾ ਸੀਦਤੁ ਕਲਸ਼ਂ ਦੇਵ ਇਨ੍ਦੁਃ
ਆਓ ਗਾਈਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ; ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਲਈ ਨਿਚੋੜੀਏ। ਮਿੱਠਾ ਵਹੇ, ਵੈਰੀ ਤੋਂ ਉੱਤਰਾ ਰਹੇ; ਦੇਵਤਾ ਇੰਦੁ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਵੇ।
ਪ੍ਰ ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਜਨਿਤਾ ਰੋਦਸ੍ਯੋ ਰਥੋ ਨ ਵਾਜਂ ਸਨਿषਨ੍ਨਯਾਸੀਤ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨਾਯੁਧਾ ਸਂਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਸੁ ਹਸ੍ਤਯੋਰਾਦਧਾਨਃ
ਉਕਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਇਨਾਮ ਲੱਭਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਭ ਦੌਲਤ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯਦੀ ਮਨਸੋ ਵੇਨਤੋ ਵਾਗ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਂ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ੋਰਨੀਕੇ ਆਦੀਮਾਯਨ੍ਵਰਮਾ ਵਾਵਸ਼ਾਨਾ ਜੁष੍ਟਂ ਪਤਿਂ ਕਲਸ਼ੇ ਗਾਵ ਇਨ੍ਦੁਮ੍
ਜਦੋਂ ਕਰਘਾ, ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਂ ਵਧੀਆ ਬੋਲੀ ਤੋਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੰਬਲ ਉੱਤੇ ਕਨੂੰਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਇੰਦੁ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸਾਕਮੁਕ੍ਸ਼ੋ ਮਰ੍ਜਯਨ੍ਤ ਸ੍ਵਸਾਰੋ ਦਸ਼ ਧੀਰਸ੍ਯ ਧੀਤਯੋ ਧਨੁਤ੍ਰੀਃ ਹਰਿਃ ਪਰ੍ਯਦ੍ਰਵਜ੍ਜਾਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਂ ਨਨਕ੍ਸ਼ੇ ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਵਾਜੀ
ਇਕਠੀਆਂ ਦਸ ਭੈਣਾਂ, ਸਮਝਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਦੀਆਂ ਹਨ; ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੌੜਦਾ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਘੋੜਾ, ਇਨਾਮ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਧਿ ਯਦਸ੍ਮਿਨ੍ਵਾਜਿਨੀਵ ਸ਼ੁਭਃ ਧਿਯਃ ਸੂਰੇ ਨ ਵਿਸ਼ਃ ਅਪੋ ਵृਣਾਨਃ ਪਵਤੇ ਕਵੀਯਨ੍ਵ੍ਰਜਂ ਨ ਮਨ੍ਮ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਵਿਚਾਰ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਪਾਣੀਆਂ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਸਮਝਦਾਰ ਪਵਾਹੀ ਵਾਂਗ ਰਸਤੇ ਵੱਲ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਵਾਜੀ ਪਵਤੇ ਗੋਨ੍ਯੋਘਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸੋਮਃ ਸਹ ਇਨ੍ਵਨ੍ਮਦਾਯ ਹਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਬਾਧਤੇ ਪਰ੍ਯਰਾਤਿਂ ਵਰਿਵਸ੍ਕृਣ੍ਵਨ੍ਵृਜਨਸ੍ਯ ਰਾਜਾ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਇੰਦੁ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਲੱਭਣ ਲਈ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਹ ਰਾਖਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ, ਬੁਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਚੌੜੀ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।