ਸਾਮਵੇਦਃ

ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁਭ੍ਯਮਿਦਦ੍ਰਿਵੋ ऽਨੁਤ੍ਤਂ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਯਦ੍ਧ ਤ੍ਯਂ ਮਾਯਿਨਂ ਮृਗਂ ਤਵ ਤ੍ਯਨ੍ਮਾਯਯਾਵਧੀਰਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍

ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ, ਇਹ ਬੇਮਿਸਾਲ ਵੀਰਤਾ ਹੈ, ਵੱਜਰ ਧਾਰੀ; ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉਸ ਚਲਾਕ ਜੰਗਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੇ ਪਿੱਛੇ।

ਪ੍ਰੇਹ੍ਯਭੀਹਿ ਧृष੍ਣੁਹਿ ਨ ਤੇ ਵਜ੍ਰੋ ਨਿ ਯਂਸਤੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨृਮ੍ਣਂ ਹਿ ਤੇ ਸ਼ਵੋ ਹਨੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਜਯਾ ਅਪੋ ऽਰ੍ਚਨ੍ਨਨੁ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਮ੍

ਅੱਗੇ ਵਧ, ਨੇੜੇ ਆ, ਨਿਰਭੈ ਹੋ; ਤੇਰਾ ਵੱਜਰ ਕਦੇ ਫੇਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਵੀਰਤਾ ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਾਈ ਦੇ ਪਿੱਛੇ।

ਯਦੁਦੀਰਤ ਆਜਯੋ ਧृष੍ਣਵੇ ਧੀਯਤੇ ਧਨਮ੍ ਯੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਮਦਚ੍ਯੁਤਾ ਹਰੀ ਕਂ ਹਨਃ ਕਂ ਵਸੌ ਦਧੋ ऽਸ੍ਮਾਂ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਸੌ ਦਧਃ

ਜਦ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਧਨ ਨਿਰਭੈ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਜੋੜ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੇ ਮਾਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੇ ਧਨ ਦੇ; ਸਾਡੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਧਨ ਦੇ।

ਅਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਮੀਮਦਨ੍ਤ ਹ੍ਯਵ ਪ੍ਰਿਯਾ ਅਧੂषਤ ਅਸ੍ਤੋषਤ ਸ੍ਵਭਾਨਵੋ ਵਿਪ੍ਰਾ ਨਵਿष੍ਠਯਾ ਮਤੀ ਯੋਜਾ ਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਹਰੀ

ਉਹ ਕਦੇ ਥੱਕੇ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਓਹਨਾਂ ਨੇ ਹਾਰ ਮੰਨੀ; ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਘਟੇ ਹਨ। ਚਮਕਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਵੀਂ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਜੋੜਦੇ ਹਨ।

ਉਪੋ षੁ ਸ਼ृਣੁਹੀ ਗਿਰੋ ਮਘਵਨ੍ਮਾਤਥਾ ਇਵ ਕਦਾ ਨਃ ਸੂਨृਤਾਵਤਃ ਕਰ ਇਦਰ੍ਥਯਾਸ ਇਦ੍ਯੋਜਾ ਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਹਰੀ

ਹੇ ਦਾਤਾ, ਸਾਡੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਸੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਸੁਣਦੀ ਹੈ; ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਬਾਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਰੱਕੀ ਦੇਵੇਂਗਾ? ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਜਾਣ।

ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਅਪ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਰਾ ਸੁਪਰ੍ਣੋ ਧਾਵਤੇ ਦਿਵਿ ਨ ਵੋ ਹਿਰਣ੍ਯਨੇਮਯਃ ਪਦਂ ਵਿਨ੍ਦਨ੍ਤਿ ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ਵਿਤ੍ਤਂ ਮੇ ਅਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ

ਚੰਦ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਹੈ; ਸੋਹਣੀ ਪੰਛੀ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਲੱਭਦੇ ਹਨ। ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਪਤਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਤਿ ਪ੍ਰਿਯਤਮਂ ਰਥਂ ਵृषਣਂ ਵਸੁਵਾਹਨਮ੍ ਸ੍ਤੋਤਾ ਵਾਮਸ਼੍ਵਿਨਾਵृਸ਼ਿ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿਰ੍ਭੂषਤਿ ਪ੍ਰਤਿ ਮਾਧ੍ਵੀ ਮਮ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਹਵਮ੍

ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਸਤਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੋ।

ਆ ਤੇ ਅਗ੍ਨ ਇਧੀਮਹਿ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਂ ਦੇਵਾਜਰਮ੍ ਯੁਦ੍ਧ ਸ੍ਯਾ ਤੇ ਪਨੀਯਸੀ ਸਮਿਦ੍ਦੀਦਯਤਿ ਦ੍ਯਵੀषਂ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯ ਆ ਭਰ

ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਦਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਦੇਵੀ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ। ਜੰਗ ਵਿਚ ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਜਵਾਲਾ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਅਸਮਾਨੀ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ।

ਆਗ੍ਨਿਂ ਨ ਸ੍ਵਵृਕ੍ਤਿਭਿਰ੍ਹੋਤਾਰਂ ਤ੍ਵਾ ਵृਣੀਮਹੇ ਸ਼ੀਰਂ ਪਾਵਕਸ਼ੋਚਿषਂ ਵਿ ਵੋ ਮਦੇ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਬਰ੍ਹਿषਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਸੇ

ਆਪਣੀ ਸਤਕਾਰੀ ਬਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਹੋਤਰ ਵਜੋਂ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਵਾਲਾ। ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਯਜਨਾਂ 'ਤੇ, ਪਸਾਰੇ ਹੋਏ ਘਾਸ 'ਤੇ, ਭੇਟ ਲਿਆ।

ਮਹੇ ਨੋ ਅਦ੍ਯ ਬੋਧਯੋषੋ ਰਾਯੇ ਦਿਵਿਤ੍ਮਤੀ ਯਥਾ ਚਿਨ੍ਨੋ ਅਬੋਧਯਃ ਸਤ੍ਯਸ਼੍ਰਵਸਿ ਵਾਯ੍ਯੇ ਸੁਜਾਤੇ ਅਸ਼੍ਵਸੂਨृਤੇ

ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਅੱਜ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੌਲਤ ਲਈ ਜਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਜਗਾਇਆ ਸੀ। ਸੱਚੀ ਬਾਤ, ਵਧੀਆ ਜਨਮ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਦਾਤ, ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਬਾਣੀ ਵਿਚ।

ਭਦ੍ਰਂ ਨੋ ਅਪਿ ਵਾਤਯ ਮਨੋ ਦਕ੍ਸ਼ਮੁਤ ਕ੍ਰਤੁਮ੍ ਅਥਾ ਤੇ ਸਖ੍ਯੇ ਅਨ੍ਧਸੋ ਵਿ ਵੋ ਮਦੇ ਰਣਾ ਗਾਵੋ ਨ ਯਵਸੇ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਸੇ

ਹੇ ਮਨ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ, ਹੁਨਰ ਤੇ ਸਮਝ ਵੀ ਦੇ। ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਚਰਾਗਾਹ 'ਤੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਦਾਤਾਂ ਲਿਆ।

ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਮਹਾਂ ਅਨੁष੍ਵਧਂ ਭੀਮ ਆ ਵਾਵृਤੇ ਸ਼ਵਃ ਸ਼੍ਰਿਯ ऋष੍ਵ ਉਪਾਕਯੋਰ੍ਨਿ ਸ਼ਿਪ੍ਰੀ ਹਰਿਵਾਂ ਦਧੇ ਹਸ੍ਤਯੋਰ੍ਵਜ੍ਰਮਾਯਸਮ੍

ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵੱਡਾ, ਆਪਣੇ ਇਰਾਦੇ 'ਤੇ ਚਲ ਕੇ, ਹੋਰ ਵਧ ਗਿਆ; ਉੱਚਾ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪੀਲੇ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਹਥੀਂ ਲੋਹਾ ਵਾਲਾ ਵਜਰ ਰੱਖਿਆ।

ਸ ਘਾ ਤਂ ਵृषਣਂ ਰਥਮਧਿ ਤਿष੍ਠਾਤਿ ਗੋਵਿਦਮ੍ ਯਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਹਾਰਿਯੋਜਨਂ ਪੂਰ੍ਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾ ਚਿਕੇਤਤਿ ਯੋਜਾ ਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਹਰੀ

ਉਹ ਵਾਕਈ ਉਸ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਿਆਲੇ ਨੂੰ ਮਸਤ ਪਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਜਾਣ।

ਅਗ੍ਨਿਂ ਤਂ ਮਨ੍ਯੇ ਯੋ ਵਸੁਰਸ੍ਤਂ ਯਂ ਯਨ੍ਤਿ ਧੇਨਵਃ ਅਸ੍ਤਮਰ੍ਵਨ੍ਤ ਆਸ਼ਵੋ ऽਸ੍ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਾਸੋ ਵਾਜਿਨ ਇषਂ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯ ਆ ਭਰ

ਮੈਂ ਉਸ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਖਜਾਨਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਾਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਲਿਆ।

ਨ ਤਮਂਹੋ ਨ ਦੁਰਿਤਂ ਦੇਵਾਸੋ ਅष੍ਟ ਮਰ੍ਤ੍ਯਮ੍ ਸਜੋषਸੋ ਯਮਰ੍ਯਮਾ ਮਿਤ੍ਰੋ ਨਯਤਿ ਵਰੁਣੋ ਅਤਿ ਦ੍ਵਿषਃ

ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਜਾਂ ਮੁਸੀਬਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ, ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਰਯਮਾਨ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਉਸ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪਰਿ ਪ੍ਰ ਧਨ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਸ੍ਵਾਦੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਪੂष੍ਣੇ ਭਗਾਯ

ਹੇ ਸੋਮ, ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਪੂਸ਼ਣ ਤੇ ਭਗਾ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਹੋ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸ ਵਹਿ।

ਪਰ੍ਯੂ षੁ ਪ੍ਰ ਧਨ੍ਵ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਪਰਿ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਸਕ੍ਸ਼ਣਿਃ ਦ੍ਵਿषਸ੍ਤਰਧ੍ਯਾ ऋਣਯਾ ਨ ਈਰਸੇ

ਹੇ ਸੋਮ, ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸ ਵਹਿ; ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋੜ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਵਾਂਗ ਦੌੜ।

ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਮਹਾਨ੍ਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਪਿਤਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿ ਧਾਮ

ਹੇ ਸੋਮ, ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਹਿ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਪਿਤਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਥਾਂ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਮਹੇ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯਾਸ਼੍ਵੋ ਨ ਨਿਕ੍ਤੋ ਵਾਜੀ ਧਨਾਯ

ਹੇ ਸੋਮ, ਵੱਡੇ ਹੁਨਰ ਲਈ ਵਹਿ, ਜਿਵੇਂ ਜੁੜਿਆ ਘੋੜਾ ਦੌਲਤ ਲਈ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।

ਇਨ੍ਦੁਃ ਪਵਿष੍ਟ ਚਾਰੁਰ੍ਮਦਾਯਾਪਾਮੁਪਸ੍ਥੇ ਕਵਿਰ੍ਭਗਾਯ

ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਬੂੰਦ ਮਸਤ ਲਈ ਛਣਣੀ ਵਿਚ ਆਈ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ, ਭਗਾ ਲਈ ਗਿਆਨੀ ਵਾਂਗ।

ਅਨੁ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਸੋਮ ਮਦਾਮਸਿ ਮਹੇ ਸਮਰ੍ਯਰਾਜ੍ਯੇ ਵਾਜਾਂ ਅਭਿ ਪਵਮਾਨ ਪ੍ਰ ਗਾਹਸੇ

ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਸੋਮ, ਮਸਤ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ, ਵੱਡੀ ਰਾਜਗਿਰੀ ਲਈ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਾਂ।

ਕ ਈਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਨਰਃ ਸਨੀਡਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਰ੍ਯਾ ਅਥ ਸ੍ਵਸ਼੍ਵਾਃ

ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਰੁਦਰ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਮਰਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਘੋੜੀ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ?

ਅਗ੍ਨੇ ਤਮਦ੍ਯਾਸ਼੍ਵਂ ਨ ਸ੍ਤੋਮੈਃ ਕ੍ਰਤੁਂ ਨ ਭਦ੍ਰਂ ਹृਦਿਸ੍ਪृਸ਼ਮ੍ ऋਧ੍ਯਾਮਾ ਤ ਓਹੈਃ

ਅੱਗੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਉਸ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਨੂੰ, ਉਸ ਚੰਗੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਦੀ ਹੈ, ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।

ਆਵਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾ ਆ ਵਾਜਂ ਵਾਜਿਨੋ ਅਗ੍ਮਂ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਵਿਤੁਃ ਸਵਮ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਂ ਅਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਜਯਤ

ਵੀਰ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਇਨਾਮ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ; ਤੇਜ਼ ਦੌੜਣ ਵਾਲੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ।

ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੀ ਸੁਧਾਰੋ ਮਹਾਂ ਅਵੀਨਾਮਨੁਪੂਰ੍ਵ੍ਯਃ

ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕਰਦਾ, ਵੱਡਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦਾ, ਵਹਿ।

ਪਞ੍ਚਮ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਰ੍ਧਃ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਦਾਵਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਤੋ ਨ ਆ ਭਰ ਯਂ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਵਿष੍ਠਮੀਮਹੇ

ਦੂਜਾ ਅੱਧਾ ਪੰਜਵਾਂ ਹੈ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ, ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਦਿਸਾ ਤੋਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ।

ਏष ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯ ऋਤ੍ਵਿਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਾਮ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਗृਣੇ

ਇਹ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ, ਯਜਮਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰ ਕੇ ਸਲਾਹਦਾ ਹਾਂ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਯਨ੍ਤੋ ਹਨ੍ਤਵਾ ਉ

ਪੂਜਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ।

ਅਨਵਸ੍ਤੇ ਰਥਮਸ਼੍ਵਾਯ ਤਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਵਜ੍ਰਂ ਪੁਰੁਹੂਤ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਮ੍

ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਘੋੜੇ ਲਈ ਰਥ ਬਣਾਇਆ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰਿਤ।