ਸਾਮਵੇਦਃ

ਤ੍ਵਾਮਿਦਾ ਹ੍ਯੋ ਨਰੋ ऽਪੀਪ੍ਯਨ੍ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਭੂਰ੍ਣਯਃ ਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਤੋਮਵਾਹਸ ਇਹ ਸ਼੍ਰੁਧ੍ਯੁਪ ਸ੍ਵਸਰਮਾ ਗਹਿ

ਅੱਜ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਿਫ਼ਤ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਇੱਥੇ ਸੁਣ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਕੋਲ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਆ।

ਪ੍ਰਤ੍ਯੁ ਅਦਰ੍ਸ਼੍ਯਾਯਤ੍ਯੂਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਦੁਹਿਤਾ ਦਿਵਃ ਅਪੋ ਮਹੀ ਵृਣੁਤੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਤਮੋ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਕृਣੋਤਿ ਸੂਨਰਿ

ਹੁਣ ਉਹ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ਼ਾ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀ ਚਮਕਦੀ ਧੀ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਚੁਣਦੀ ਹੈ, ਸੋਹਣੀ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।

ਇਮਾ ਉ ਵਾਂ ਦਿਵਿष੍ਟਯ ਉਸ੍ਰਾ ਹਵਨ੍ਤੇ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਅਯਂ ਵਾਮਹ੍ਵੇ ऽਵਸੇ ਸ਼ਚੀਵਸੂ ਵਿਸ਼ਂਵਿਸ਼ਂ ਹਿ ਗਚ੍ਛਥਃ

ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ। ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਦਦ ਲਈ ਸੱਦ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਪਰਿਵਾਰ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।

ਕੁ ष੍ਠਃ ਕੋ ਵਾਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਤਪਾਨੋ ਦੇਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਘ੍ਨਤਾ ਵਾਮਸ਼੍ਮਯਾ ਕ੍ਸ਼ਪਮਾਣੋਂਸ਼ੁਨੇਤ੍ਥਮੁ ਆਦੁਨ੍ਯਥਾ

ਕੌਣ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਤਪਦਾ ਹੈ, ਕਿਹੜਾ ਦੇਵਤਾ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਰਾਤ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?

ਅਯਂ ਵਾਂ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਃ ਸੁਤਃ ਸੋਮੋ ਦਿਵਿष੍ਟਿषੁ ਤਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਪਿਬਤਂ ਤਿਰੋ ਅਹ੍ਨ੍ਯਂ ਧਤ੍ਤਂ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ

ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਸੋਮ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿਚ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਇਸ ਨੂੰ ਦਿਨ ਤੋਂ ਪਰੇ ਪੀਓ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਰਤਨ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।

ਆ ਤ੍ਵਾ ਸੋਮਸ੍ਯ ਗਲ੍ਦਯਾ ਸਦਾ ਯਾਚਨ੍ਨਹਂ ਜ੍ਯਾ ਭੂਰ੍ਣਿਂ ਮृਗਂ ਨ ਸਵਨੇषੁ ਚੁਕ੍ਰੁਧਂ ਕ ਈਸ਼ਾਨਂ ਨ ਯਾਚਿषਤ੍

ਹੁਣ ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੋਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰ ਲਈ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਜਾਂ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜਾਨਵਰ। ਤੂੰ ਕਦੇ ਭੀ ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਕਮੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ। ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਮਾਲਕ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾ ਚਾਹੇ?

ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੋ ਦ੍ਰਾਵਯਾ ਤ੍ਵਂ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਿਪਾਸਤਿ ਉਪੋ ਨੂਨਂ ਯੁਯੁਜੇ ਵृष੍ਣਾ ਹਰੀ ਆ ਚ ਜਗਾਮ ਵृਤ੍ਰਹਾ

ਹੇ ਯਜਮਾਨ, ਸੋਮ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਸ ਲੱਗੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਆਪਣੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਜੋੜ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਵੈਰੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦਰ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ।

ਅਭੀ षਤਸ੍ਤਦਾ ਭਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਜ੍ਯਾਯਃ ਕਨੀਯਸਃ ਪੁਰੂਵਸੁਰ੍ਹਿ ਮਘਵਨ੍ਬਭੂਵਿਥ ਭਰੇਭਰੇ ਚ ਹਵ੍ਯਃ

ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਛੋਟਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ। ਦਾਤਾਰ, ਤੂੰ ਹਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਇਆ ਹੈਂ ਤੇ ਹਰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਲਾਇਕ ਹੈਂ।

ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਵਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਤਾਵਦਹਮੀਸ਼ੀਯ ਸ੍ਤੋਤਾਰਮਿਦ੍ਦਧਿषੇ ਰਦਾਵਸੋ ਨ ਪਾਪਤ੍ਵਾਯ ਰਂਸਿषਮ੍

ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਉੱਨੀ ਹੀ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਦੇ ਭੀ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤੂਰ੍ਤਿष੍ਵਭਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਸਿ ਸ੍ਪृਧਃ ਅਸ਼ਸ੍ਤਿਹਾ ਜਨਿਤਾ ਵृਤ੍ਰਤੂਰਸਿ ਤ੍ਵਂ ਤੂਰ੍ਯ ਤਰੁष੍ਯਤਃ

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਬਦਦੁਆਵਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੇ ਹਠੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।

ਪ੍ਰ ਯੋ ਰਿਰਿਕ੍ਸ਼ ਓਜਸਾ ਦਿਵਃ ਸਦੋਭ੍ਯਸ੍ਪਰਿ ਨ ਤ੍ਵਾ ਵਿਵ੍ਯਾਚ ਰਜ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਵਵਕ੍ਸ਼ਿਥ

ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਕੋਈ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਇੰਦਰ। ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਲਿਆ ਲਿਆ।

ਅਸਾਵਿ ਦੇਵਂ ਗੋऋਜੀਕਮਨ੍ਧੋ ਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜਨੁषੇਮੁਵੋਚ ਬੋਧਾਮਸਿ ਤ੍ਵਾ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਬੋਧਾ ਨ ਸ੍ਤੋਮਮਨ੍ਧਸੋ ਮਦੇषੁ

ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲਾ ਸੋਮ ਰੌਲਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਦੇਵਤੇ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੇ ਕਿਹਾ: 'ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਸੋਮ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਵੀ।'

ਯੋਨਿष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਦਨੇ ਅਕਾਰਿ ਤਮਾ ਨृਭਿਃ ਪੁਰੂਹੂਤ ਪ੍ਰ ਯਾਹਿ ਅਸੋ ਯਥਾ ਨੋ ऽਵਿਤਾ ਵृਧਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦਦੋ ਵਸੂਨਿ ਮਮਦਸ਼੍ਚ ਸੋਮੈਃ

ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਆਸਨ ਘਰ ਵਿਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਤੇਰਾ ਜੋਤ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੇ ਜੋੜਿਆ। ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ ਤੇ ਸੋਮਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ।

ਅਦਰ੍ਦਰੁਤ੍ਸਮਸृਜੋ ਵਿ ਖਾਨਿ ਤ੍ਵਮਰ੍ਣਵਾਨ੍ਬਦ੍ਬਧਾਨਾਂ ਅਰਮ੍ਣਾਃ ਮਹਾਨ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਂ ਵਿ ਯਦ੍ਵਃ ਸृਜਦ੍ਧਾਰਾ ਅਵ ਯਦ੍ਦਾਨਵਾਨ੍ਹਨ੍

ਤੂੰ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ, ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ, ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਦ ਤੂੰ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਧਾਰਾਂ ਵਗਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ।

ਸੁष੍ਵਾਣਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਤੁਮਸਿ ਤ੍ਵਾ ਸਨਿष੍ਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੁਵਿਨृਮ੍ਣ ਵਾਜਮ੍ ਆ ਨੋ ਭਰ ਸੁਵਿਤਂ ਯਸ੍ਯ ਕੋਨਾ ਤਨਾ ਤ੍ਮਨਾ ਸਹ੍ਯਾਮਾ ਤ੍ਵੋਤਾਃ

ਅਸੀਂ ਸੋਮ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ। ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ।

ਜਗृਹ੍ਮਾ ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਹਸ੍ਤਂ ਵਸੂਯਵੋ ਵਸੁਪਤੇ ਵਸੂਨਾਮ੍ ਵਿਦ੍ਮਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਗੋਪਤਿਂ ਸ਼ੂਰ ਗੋਨਾਮਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਵृषਣਂ ਰਯਿਨ੍ਦਾਃ

ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ, ਇੰਦਰ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ। ਦੌਲਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਤੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਰੋ ਨੇਮਧਿਤਾ ਹਵਨ੍ਤਿ ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਯਾ ਯੁਨਜਤੇ ਧਿਯਸ੍ਤਾਃ ਸ਼ੂਰੋ ਨृषਾਤਾ ਸ਼੍ਰਵਸਸ਼੍ਚ ਕਾਮ ਆ ਗੋਮਤਿ ਵ੍ਰਜੇ ਭਜਾ ਤ੍ਵਂ ਨਃ

ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬਹਾਦਰ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਨਾਮ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਵੰਡ।

ਵਯਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਉਪ ਸੇਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾ ऋषਯੋ ਨਾਧਮਾਨਾਃ ਅਪ ਧ੍ਵਾਨ੍ਤਮੂਰ੍ਣੁਹਿ ਪੂਰ੍ਧਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਮੁਮੁਗ੍ਧ੍ਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਧਯੇਵ ਬਦ੍ਧਾਨ੍

ਚੁਸਤ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਪਿਆਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਹਾਰਦੇ ਨਹੀਂ। ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਨੈਣ ਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੁਲਾਸੀ ਦੇ।

ਨਾਕੇ ਸੁਪਰ੍ਣਮੁਪ ਯਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਹृਦਾ ਵੇਨਨ੍ਤੋ ਅਭ੍ਯਚਕ੍ਸ਼ਤ ਤ੍ਵਾ ਹਿਰਣ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਦੂਤਂ ਯਮਸ੍ਯ ਯੋਨੌ ਸ਼ਕੁਨਂ ਭੁਰਣ੍ਯੁਮ੍

ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਦ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪਰਾਂ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦਿਲ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਤੂੰ ਵਰੁਣ ਦਾ ਦੂਤ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਪਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਤੇਜ਼ ਪੰਛੀ ਹੈਂ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਵਿ ਸੀਮਤਃ ਸੁਰੁਚੋ ਵੇਨ ਆਵਃ ਸ ਬੁਧ੍ਨ੍ਯਾ ਉਪਮਾ ਅਸ੍ਯ ਵਿष੍ਠਾਃ ਸਤਸ਼੍ਚ ਯੋਨਿਮਸਤਸ਼੍ਚ ਵਿਵਃ

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮ ਜਨਮਿਆ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ। ਉਸ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਰਿਸ਼ੀ ਫੈਲਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹੱਦ ਹੈ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਨਹੀਂ।

ਅਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾ ਪੁਰੁਤਮਾਨ੍ਯਸ੍ਮੈ ਮਹੇ ਵੀਰਾਯ ਤਵਸੇ ਤੁਰਾਯ ਵਿਰਪ੍ਸ਼ਿਨੇ ਵਜ੍ਰਿਣੇ ਸ਼ਨ੍ਤਮਾਨਿ ਵਚਾਂਸ੍ਯਾਸ੍ਮੈ ਸ੍ਥਵਿਰਾਯ ਤਕ੍ਸ਼ੁਃ

ਉਸ ਮਹਾਨ, ਬਹਾਦਰ, ਤਾਕਤਵਰ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਲਈ ਅਣਦੇਖੀਆਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾਤਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਸਥਿਰ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ ਕਹੇ ਗਏ ਹਨ।

ਅਵ ਦ੍ਰਪ੍ਸੋ ਅਂਸ਼ੁਮਤੀਮਤਿष੍ਠਦੀਯਾਨਃ ਕृष੍ਣੋ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰੈਃ ਆਵਤ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਧਮਨ੍ਤਮਪ ਸ੍ਨੀਹਿਤਿਂ ਨृਮਣਾ ਅਧਦ੍ਰਾਃ

ਕਾਲਾ ਬੂੰਦ ਚਮਕਦਾਰ 'ਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਵਟਿਆ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਦਾਗ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।

ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਵਸਥਾਦੀषਮਾਣਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਜਹੁਰ੍ਯੇ ਸਖਾਯਃ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਖ੍ਯਂ ਤੇ ਅਸ੍ਤ੍ਵਥੇਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ ਪृਤਨਾ ਜਯਾਸਿ

ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸਾਹ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਚਾਹੀ, ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਏ। ਇੰਦਰ, ਮਰੁਤ ਤੇਰੇ ਸਾਥੀ ਹੋਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਜਿੱਤ ਲੈ।

ਵਿਧੁਂ ਦਦ੍ਰਾਣਂ ਸਮਨੇ ਬਹੂਨਾਂ ਯੁਵਾਨਂ ਸਨ੍ਤਂ ਪਲਿਤੋ ਜਗਾਰ ਦੇਵਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯ ਕਾਵ੍ਯਂ ਮਹਿਤ੍ਵਾਦ੍ਯਾ ਮਮਾਰ ਸ ਹ੍ਯਃ ਸਮਾਨ

ਦੇਖੋ, ਰੱਬ ਦੀ ਵੱਡੀ ਕਰਾਮਾਤ! ਨੌਜਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਸਮਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ, ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਜੇ ਵੀ ਕਾਇਮ ਹੈ, ਪਰ ਕੱਲ੍ਹ ਹੀ, ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਇਥੋਂ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਤ੍ਵਂ ਹ ਤ੍ਯਤ੍ਸਪ੍ਤਭ੍ਯੋ ਜਾਯਮਾਨੋ ऽਸ਼ਤ੍ਰੁਭ੍ਯੋ ਅਭਵਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗੂਢੇ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਨ੍ਵਵਿਨ੍ਦੋ ਵਿਭੁਮਦ੍ਭ੍ਯੋ ਭੁਵਨੇਭ੍ਯੋ ਰਣਂ ਧਾਃ

ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਲਈ ਵੈਰੀ ਬਣ ਗਿਆ। ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਤੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਲੱਭ ਲਿਆ ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਲੜਾਈ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।

ਮੇਡਿਂ ਨ ਤ੍ਵਾ ਵਜ੍ਰਿਣਂ ਭृष੍ਟਿਮਨ੍ਤਂ ਪੁਰੁਧਸ੍ਮਾਨਂ ਵृषਭਂ ਸ੍ਥਿਰਪ੍ਸ੍ਨੁਮ੍ ਕਰੋष੍ਯਰ੍ਯਸ੍ਤਰੁषੀਰ੍ਦੁਵਸ੍ਯੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ਂ ਵृਤ੍ਰਹਣਂ ਗृਣੀषੇ

ਤੂੰ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਥਿਰ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਥਿਰ ਮਜਬੂਤ ਸਥੰਭ ਵਾਂਗ ਹੈਂ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਭਗਤ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਲਦ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।

ਪ੍ਰ ਵੋ ਮਹੇ ਮਹੇਵृਧੇ ਭਰਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸੇ ਪ੍ਰ ਸੁਮਤਿਂ ਕृਣੁਧ੍ਵਮ੍ ਵਿਸ਼ਃ ਪੂਰ੍ਵੀਃ ਪ੍ਰ ਚਰ ਚਰ੍षਣਿਪ੍ਰਾਃ

ਆਓ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਸਮਝਦਾਰ ਰੱਬ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੋ। ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਪੈਦਾ ਕਰੋ, ਲੋਕੋ! ਆਗੂਓ, ਅੱਗੇ ਵਧੋ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਜਥਿਆਂ ਵੱਲ ਚੱਲੋ।

ਸ਼ੁਨਂ ਹੁਵੇਮ ਮਘਵਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਮਿਨ੍ਭਰੇ ਨृਤਮਂ ਵਾਜਸਾਤੌ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਮੁਗ੍ਰਮੂਤਯੇ ਸਮਤ੍ਸੁ ਧ੍ਨਨ੍ਤਂ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਸਞ੍ਜਿਤਂ ਧਨਾਨਿ

ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੀਏ, ਜੋ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਤੇ ਦੌੜਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤੇ।

ਉਦੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਯੈਰਤ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਮਰ੍ਯੇ ਮਹਯਾ ਵਸਿष੍ਠ ਆ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਸ਼੍ਰਵਸਾ ਤਤਾਨੋਪਸ਼੍ਰੋਤਾ ਮ ਈਵਤੋ ਵਚਾਂਸਿ

ਇਹ ਭਜਨ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਉੱਠੇ ਹਨ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਫੈਲਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੇਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਫ਼ਤ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੈ।