ਅਪਾਂ ਫੇਨੇਨ ਨਮੁਚੇਃ ਸ਼ਿਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਦਵਰ੍ਤਯਃ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਯਦਜਯ ਸ੍ਪृਧਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਫੇਨ ਨਾਲ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਜਿੱਤ ਗਿਆ।
ਇਮੇ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਾਃ ਸੁਤਾਸੋ ਯੇ ਚ ਸੋਤ੍ਵਾਃ ਤੇषਾਂ ਮਤ੍ਸ੍ਵ ਪ੍ਰਭੂਵਸੋ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਸੋਮਾ ਰਸ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਿਚੋੜੇ ਗਏ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਹੋਰ ਨਿਕਲਣੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ। ਹੇ ਵੱਡੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਂ।
ਤੁਭ੍ਯਂ ਸੁਤਾਸਃ ਸੋਮਾਃ ਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ਵਿਭਾਵਸੋ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਡਯ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਮਾ ਰਸ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਆਸਨ ਵਿਛਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਆ ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕृਵਿਂ ਯਥਾ ਵਾਜਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍ ਮਂਹਿष੍ਠਂ ਸਿਞ੍ਚ ਇਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਦ ਉਹ ਸੋਮਾ ਰਸ ਚੜ੍ਹਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਆ, ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਦੇਣ।
ਅਤਸ਼੍ਚਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਨ ਉਪਾ ਯਾਹਿ ਸ਼ਤਵਾਜਯਾ ਇषਾ ਸਹਸ੍ਰਵਾਜਯਾ
ਇਥੋਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੌ ਗੁਣਾ ਤਾਕਤ, ਚਾਹੀਦੇ ਦਾਤਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਬਲ ਲੈ ਕੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ।
ਆ ਬੁਨ੍ਦਂ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਦਦੇ ਜਾਤਃ ਪृਚ੍ਛਦ੍ਵਿ ਮਾਤਰਮ੍ ਕ ਉਗ੍ਰਾਃ ਕੇ ਹ ਸ਼ृਣ੍ਵਿਰੇ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਇਕ ਬੂੰਦ ਦਿੱਤੀ; ਜਦ ਉਹ ਜੰਮਿਆ, ਮਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ—ਕੌਣ ਨੇ ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਹਨ, ਕੌਣ ਸੁਣਦੇ ਹਨ?
ਬृਬਦੁਕ੍ਥਂ ਹਵਾਮਹੇ ਸृਪ੍ਰਕਰਸ੍ਨਮੂਤਯੇ ਸਾਧਃ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਮਵਸੇ
ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਜੱਸ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਕੰਮ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ऋਜੁਨੀਤੀ ਨੋ ਵਰੁਣੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਨਯਤਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਅਰ੍ਯਮਾ ਦੇਵੈਃ ਸਜੋषਾਃ
ਵਰੁਣ, ਮਿਤਰ ਅਤੇ ਅਰਯਮਾਨ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕਠੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਰਾਹੀਂ ਚਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਦੂਰਾਦਿਹੇਵ ਯਤ੍ਸਤੋ ऽਰੁਣਪ੍ਸੁਰਸ਼ਿਸ਼੍ਵਿਤਤ੍ ਵਿ ਭਾਨੁਂ ਵਿਸ਼੍ਵਥਾਤਨਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਦੂਰੋਂ, ਚਿਰ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਘृਤੈਰ੍ਗਵ੍ਯੂਤਿਮੁਕ੍ਸ਼ਤਮ੍ ਮਧ੍ਵਾ ਰਜਾਂਸਿ ਸੁਕ੍ਰਤੂ
ਮਿਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਾਂਆਂ ਵਾਲੀ ਭਰਪੂਰਤਾ ਖੋਲ੍ਹੋ; ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਚਤੁਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੋਲ੍ਹੋ।
ਉਦੁ ਤ੍ਯੇ ਸੂਨਵੋ ਗਿਰਃ ਕਾष੍ਠਾ ਯਜ੍ਞੇष੍ਵਤ੍ਨਤ ਵਾਸ਼੍ਰਾ ਅਭਿਜ੍ਞੁ ਯਾਤਵੇ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੋਲ ਉਚਾਰੇ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ; ਵੱਡੇ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਇਦਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿ ਚਕ੍ਰਮੇ ਤ੍ਰੇਧਾ ਨਿ ਦਧੇ ਪਦਮ੍ ਸਮੂਢਮਸ੍ਯ ਪਾਂਸੁਲੇ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ, ਉਹ ਪੈਰ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਰੱਖੇ, ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵਿਆਪ ਗਿਆ।
ਅਤੀਹਿ ਮਨ੍ਯੁषਾਵਿਣਂ ਸੁषੁਵਾਂਸਮੁਪੇਰਯ ਅਸ੍ਯ ਰਾਤੌ ਸੁਤਂ ਪਿਬ
ਆਪਣੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਆ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਚੁੱਕ, ਇਸ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਪੀ।
ਕਦੁ ਪ੍ਰਚੇਤਸੇ ਮਹੇ ਵਚੋ ਦੇਵਾਯ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ ਤਦਿਧ੍ਯਸ੍ਯ
ਕਿਹੜਾ ਬਚਨ ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਰੱਬ ਲਈ ਵਧਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ? ਉਹੀ ਉਸਦਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਥਂ ਚ ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨਂ ਨਾਗੋ ਰਯਿਰਾ ਚਿਕੇਤ ਨ ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਗੀਯਮਾਨਮ੍
ਨਾ ਤਾਂ ਜੱਸ ਗੀਤ, ਨਾ ਦੌਲਤ, ਨਾ ਹੀ ਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਗੀਤ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਕ੍ਥੇਭਿਰ੍ਮਨ੍ਦਿष੍ਠੋ ਵਾਜਾਨਾਂ ਚ ਵਾਜਪਤਿਃ ਹਰਿਵਾਨ੍ਤ੍ਸੁਤਾਨਾਂ ਸਖਾ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜੱਸ ਗੀਤ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਹਨ; ਉਹ ਇਨਾਮਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ ਤੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਾਥੀ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ।
ਆ ਯਾਹ੍ਯੁਪ ਨਃ ਸੁਤਂ ਵਾਜੇਭਿਰ੍ਮਾ ਹृਣੀਯਥਾਃ ਮਹਾਂ ਇਵ ਯੁਵਜਾਨਿਃ
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਸਾਡੇ ਸੋਮ ਵੱਲ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਆ; ਵੱਡੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਹਟੀਂ।
ਕਦਾ ਵਸੋ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਹਰ੍ਯਤ ਆ ਅਵ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾ ਰੁਧਦ੍ਵਾਃ ਦੀਰ੍ਘਂ ਸੁਤਮ੍ ਵਾਤਾਪ੍ਯਾਯ
ਕਦੋਂ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਤੈਨੂੰ ਜੱਸ ਗੀਤ ਪਸੰਦ ਆਵੇਗਾ? ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਰੁਧਦਵਾ, ਲੰਮੇ ਨਿਚੋੜੇ ਸੋਮ ਲਈ, ਤਾਜਗੀ ਲਈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਰਾਧਸਃ ਪਿਬਾ ਸੋਮਮृਤੂਂ ਰਨੁ ਤਵੇਦਂ ਸਖ੍ਯਮਸ੍ਤृਤਮ੍
ਇੰਦਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦਾਤ ਲਈ ਸੋਮ ਪੀ, ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚੱਲ; ਤੇਰੀ ਇਹ ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਟੁੱਟ ਹੈ।
ਵਯਂ ਘਾ ਤੇ ਅਪਿ ਸ੍ਮਸਿ ਸ੍ਤੋਤਾਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਿਰ੍ਵਣਃ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਜਿਨ੍ਵ ਸੋਮਪਾਃ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਗੀਤ ਪਿਆਰੇ; ਤੂੰ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਜਿੱਤ ਲੈ।
ਏਨ੍ਦ੍ਰ ਪृਕ੍ਸ਼ੁ ਕਾਸੁ ਚਿਨ੍ਨृਮ੍ਣਂ ਤਨੂषੁ ਧੇਹਿ ਨਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਦੁਗ੍ਰ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍
ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਵੀਰਤਾ ਰੱਖ; ਸਾਨੂੰ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਵਰਗੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਏਵਾ ਹ੍ਯਸਿ ਵੀਰਯੁਰੇਵਾ ਸ਼ੂਰ ਉਤ ਸ੍ਥਿਰਃ ਏਵਾ ਤੇ ਰਾਧ੍ਯਂ ਮਨਃ
ਤੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਵੀਰ ਹੈਂ, ਐਸਾ ਹੀ ਬਹਾਦਰ ਹੈਂ, ਹੇ ਜਬਾਨ; ਤੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰ ਨੋਨੁਮੋ ऽਦੁਗ੍ਧਾ ਇਵ ਧੇਨਵਃ ਈਸ਼ਾਨਮਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ਮੀਸ਼ਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤਸ੍ਥੁषਃ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਜਬਾਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਅਣਦੁੱਧ ਨੂੰ ਸਲਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੂੰ ਚਲਦੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਅਡੋਲ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੰਦਰ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ।
ਤ੍ਵਾਮਿਦ੍ਧਿ ਹਵਾਮਹੇ ਸਾਤੌ ਵਾਜਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਵਃ ਤ੍ਵਾਂ ਵृਤ੍ਰੇष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਤ੍ਪਤਿਂ ਨਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਕਾष੍ਠਾਸ੍ਵਰ੍ਵਤਃ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਗੂ; ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ; ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੱਦਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੂਰਜ ਵਾਲੇ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰ ਵਃ ਸੁਰਾਧਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਰ੍ਚ ਯਥਾ ਵਿਦੇ ਯੋ ਜਰਿਤृਭ੍ਯੋ ਮਘਵਾ ਪੁਰੂਵਸੁਃ ਸਹਸ੍ਰੇਣੇਵ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਹੁਣ ਇੰਦਰ ਦੀ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੋ, ਜੋ ਰੱਬੀ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਾਇਕਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵੋ ਦਸ੍ਮਮृਤੀषਹਂ ਵਸੋਰ੍ਮਨ੍ਦਾਨਮਨ੍ਧਸਃ ਅਭਿ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਸ੍ਵਸਰੇषੁ ਧੇਨਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਨਵਾਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੈ। ਆਓ, ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਥਾਂ ਵਿਚ ਬੁਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਰੋਭਿਰ੍ਵੋ ਵਿਦਦ੍ਵਸੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਬਾਧ ਊਤਯੇ ਬृਹਦ੍ਗਾਯਨ੍ਤਃ ਸੁਤਸੋਮੇ ਅਧ੍ਵਰੇ ਹੁਵੇ ਭਰਂ ਨ ਕਾਰਿਣਮ੍
ਆਪਣੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੱਦੋ। ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਚੋੜਦੇ ਸਮੇਂ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਸਹਾਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੱਦਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਜ਼ਦੂਰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਨਤ ਦੀ ਥਾਂ ਮੰਗਦਾ ਹੈ।
ਤਰਣਿਰਿਤ੍ਸਿषਾਸਤਿ ਵਾਜਂ ਪੁਰਨ੍ਧ੍ਯਾ ਯੁਜਾ ਆ ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪੁਰੁਹੂਤਂ ਨਮੇ ਗਿਰਾ ਨੇਮਿਂ ਤष੍ਟੇਵ ਸੁਦ੍ਰੁਵਮ੍
ਚੁਸਤ ਮਨੁੱਖ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਪੁਰੰਧੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਗਏ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪੱਕੀ ਬਣੀ ਚੱਕੀ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਹੈ।
ਪਿਬਾ ਸੁਤਸ੍ਯ ਰਸਿਨੋ ਮਤ੍ਸ੍ਵਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗੋਮਤਃ ਆਪਿਰ੍ਨੋ ਬੋਧਿ ਸਧਮਾਦ੍ਯੇ ਵृਧੇ ऽਸ੍ਮਾਂ ਅਵਨ੍ਤੁ ਤੇ ਧਿਯਃ
ਇੰਦਰ, ਗੋਆਂ ਵਾਲੇ, ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਰਸ ਨੂੰ ਪੀ, ਉਸ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ। ਸਾਂਝੀ ਪੰਗਤ ਵਿਚ ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਵੇ ਤੇ ਵਧਾਏ।
ਤ੍ਵਂ ਹ੍ਯੇਹਿ ਚੇਰਵੇ ਵਿਦਾ ਭਗਂ ਵਸੁਤ੍ਤਯੇ ਉਦ੍ਵਾਵृषਸ੍ਵ ਮਘਵਨ੍ਗਵਿष੍ਟਯ ਉਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸ਼੍ਵਮਿष੍ਟਯੇ
ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਆ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਦੇ। ਦਾਤਾਰ, ਗਾਵਾਂ ਜਿੱਤਣ ਲਈ ਉੱਠ, ਇੰਦਰ, ਘੋੜੇ ਲੈਣ ਲਈ ਵੀ ਉੱਠ।