ਤਵ ਦ੍ਰਪ੍ਸੋ ਨੀਲਵਾਨ੍ਵਾਸ਼ ऋਤ੍ਵਿਯ ਇਨ੍ਧਾਨਃ ਸਿष੍ਣਵਾ ਦਦੇ ਤ੍ਵਂ ਮਹੀਨਾਮੁषਸਾਮਸਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਕ੍ਸ਼ਪੋ ਵਸ੍ਤੁषੁ ਰਾਜਸਿ
ਤੇਰਾ ਨੀਲਾ ਰੰਗ, ਹੇ ਅੱਗ, ਯਜਮਾਨ ਵਲੋਂ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਵੇਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਮੋषਧੀਰ੍ਦਧਿਰੇ ਗਰ੍ਭਮृਤ੍ਵਿਯਂ ਤਮਾਪੋ ਅਗ੍ਨਿਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਮਾਤਰਃ ਤਮਿਤ੍ਸਮਾਨਂ ਵਨਿਨਸ਼੍ਚ ਵੀਰੁਧੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ਵਤੀਸ਼੍ਚ ਸੁਵਤੇ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ
ਉੱਤਮ ਬੂਟੀਆਂ ਨੇ ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਦਰੱਖਤ, ਜੜੀਆਂ, ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਵਤੇ ਦਿਵਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਵਿ ਰਾਜਤਿ ਮਹਿषੀਵ ਵਿ ਜਾਯਤੇ
ਅੱਗ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਯੋ ਜਾਗਾਰ ਤਮृਚਃ ਕਾਮਯਨ੍ਤੇ ਯੋ ਜਾਗਾਰ ਤਮੁ ਸਾਮਾਨਿ ਯਨ੍ਤਿ ਯੋ ਜਾਗਾਰ ਤਮਯਂ ਸੋਮ ਆਹ ਤਵਾਹਮਸ੍ਮਿ ਸਖ੍ਯੇ ਨ੍ਯੋਕਾਃ
ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲ ਗੀਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਮ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।'
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਗਾਰ ਤਮृਚਃ ਕਾਮਯਨ੍ਤੇਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਗਾਰ ਤਮੁ ਸਾਮਾਨਿ ਯਨ੍ਤਿ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਗਾਰ ਤਮਯਂ ਸੋਮ ਆਹ ਤਵਾਹਮਸ੍ਮਿ ਸਖ੍ਯੇ ਨ੍ਯੋਕਾਃ
ਅੱਗ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਅੱਗ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲ ਗੀਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅੱਗ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਮ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।'
ਨਮਃ ਸਖਿਭ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਸਦ੍ਭ੍ਯੋ ਨਮਃ ਸਾਕਨ੍ਨਿषੇਭ੍ਯਃ ਯੁਞ੍ਜੇ ਵਾਚਂ ਸ਼ਤਪਦੀਮ੍
ਜੋ ਸਾਥੀ ਪਹਿਲਾਂ ਬੈਠੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੋ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਸੌ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯੁਞ੍ਜੇ ਵਾਚਂ ਸ਼ਤਪਦੀਂ ਗਾਯੇ ਸਹਸ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਨਿ ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰੈष੍ਟੁਭਂ ਜਗਤ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਸੌ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮੋੜਾਂ ਵਾਲਾ ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਗਾਇਆਤਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਪ ਤੇ ਜਗਤੀ ਛੰਦ।
ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰੈष੍ਟੁਭਂ ਜਗਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਣਿ ਸਮ੍ਭृਤਾ ਦੇਵਾ ਓਕਾਂਸਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ
ਗਾਇਆਤਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਪ, ਜਗਤੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਥਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰਗ੍ਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸੂਰ੍ਯਃ
ਅੱਗੀ ਹੀ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਹੀ ਅੱਗੀ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਇੰਦਰ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਸੂਰਜ ਹੈ।
ਪੁਨਰੂਰ੍ਜਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਵ ਪੁਨਰਗ੍ਨ ਇषਾਯੁषਾ ਪੁਨਰ੍ਨਃ ਪਾਹ੍ਯਂਹਸਃ
ਮੁੜ ਕੇ ਆ, ਰੋਟੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ; ਮੁੜ ਆ, ਹੇ ਅੱਗ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਖੁਰਾਕ ਨਾਲ; ਮੁੜ ਆ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਸਹ ਰਯ੍ਯਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪਿਨ੍ਵਸ੍ਵ ਧਾਰਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਸ੍ਨ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ਪਰਿ
ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ, ਹੇ ਅੱਗ, ਭਰਪੂਰਤਾ ਨਾਲ ਵਧ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਹਂ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮੀਸ਼ੀਯ ਵਸ੍ਵ ਏਕ ਇਤ੍ ਸ੍ਤੋਤਾ ਮੇ ਗੋਸਖਾ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਜੇ ਮੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੋਵੇ; ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਗਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਯਮਸ੍ਮੈ ਦਿਤ੍ਸੇਯਂ ਸ਼ਚੀਪਤੇ ਮਨੀषਿਣੇ ਯਦਹਂ ਗੋਪਤਿਃ ਸ੍ਯਾਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਸਿੱਖਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਆਂ, ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ, ਜੇ ਮੈਂ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਸਕਾਂ।
ਧੇਨੁष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੂਨृਤਾ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਗਾਮਸ਼੍ਵਂ ਪਿਪ੍ਯੁषੀ ਦੁਹੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਲਈ, ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਪੂਰਾ ਦੁੱਧ, ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਆਪੋ ਹਿ ष੍ਠਾ ਮਯੋਭੁਵਸ੍ਤਾ ਨ ਊਰ੍ਜੇ ਦਧਾਤਨ ਮਹੇ ਰਣਾਯ ਚਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਹੇ ਪਾਣੀਓ, ਇੱਥੇ ਆਓ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਓ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਾਕਤ ਰੱਖੋ, ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਨਜ਼ਰ ਲਈ।
ਯੋ ਵਃ ਸ਼ਿਵਤਮੋ ਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਜਯਤੇਹ ਨਃ ਉਸ਼ਤੀਰਿਵ ਮਾਤਰਃ
ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਰਸ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਿਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾ ਅਰਂ ਗਮਾਮ ਵੋ ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਜਿਨ੍ਵਥ ਆਪੋ ਜਨਯਥਾ ਚ ਨਃ
ਇਸ ਲਈ ਆਓ ਅਸੀਂ ਉਸ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਸਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਪਾਣੀਓ, ਸਾਡੀ ਪੈਦਾੲਿਸ਼ ਤੇ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰੋ।
ਵਾਤ ਆ ਵਾਤੁ ਬੇषਜਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁ ਮਯੋਭੁ ਨੋ ਹृਦੇ ਪ੍ਰ ਨ ਅਯੂਂषਿ ਤਾਰਿषਤ੍
ਹਵਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵੱਗੇ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇਵੇ, ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਲੰਮੀ ਕਰੇ।
ਉਤ ਵਾਤ ਪਿਤਾਸਿ ਨ ਉਤ ਭ੍ਰਾਤੋਤ ਨਃ ਸਖਾ ਸ ਨੋ ਜੀਵਾਤਵੇ ਕृਧਿ
ਹੇ ਹਵਾ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪਿਓਂ ਵੀ ਹੈਂ, ਭਰਾ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਦੋਸਤ ਵੀ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ ਜੀਊਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ।
ਯਦਦੋ ਵਾਤ ਤੇ ਗृਹੇ ऽਮृਤਂ ਨਿਹਿਤਂ ਗੁਹਾ ਤਸ੍ਯੋ ਨੋ ਦੇਹਿ ਜੀਵਸੇ
ਹੇ ਹਵਾ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਰਸ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜੀਊਣ ਲਈ ਦੇ।
ਅਭਿ ਵਾਜੀ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪੋ ਜਨਿਤ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਯਂ ਬਿਭ੍ਰਦਤ੍ਕਂ ਸੁਪਰ੍ਣਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਨੁਮृਤੁਥਾ ਵਸਾਨਃ ਪਰਿ ਸ੍ਵਯਂ ਮੇਧਮृਜ੍ਰੋ ਜਜਾਨ
ਸਾਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਅੰਡੇ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਪੰਛੀ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਿਚ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਬਲਵਾਨ, ਗਿਆਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਪ੍ਸੁ ਰੇਤਃ ਸ਼ਿਸ਼੍ਰਿਯੇ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਂ ਤੇਜਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਮਧਿ ਯਤ੍ਸਮ੍ਬਭੂਵ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਸ੍ਵਂ ਮਹਿਮਾਨਂ ਮਿਮਾਨਃ ਕਨਿਕ੍ਰਨ੍ਤਿ ਵृष੍ਣੋ ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਰੇਤਃ
ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤੇਜ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਪਜਿਆ। ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਘੋੜੇ ਦਾ ਬੀਜ ਸੀ।
ਅਯਂ ਸਹਸ੍ਰਾ ਪਰਿ ਯੁਕ੍ਤਾ ਵਸਾਨਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਨੁਂ ਯਜ੍ਞੋ ਦਾਧਾਰ ਸਹਸ੍ਰਦਾਃ ਸ਼ਤਦਾ ਭੂਰਿਦਾਵਾ ਧਰ੍ਤ੍ਤਾ ਦਿਵੋ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਃ
ਇਹ ਯਜਨਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਕੁਰਬਾਨੀ ਸੂਰਜ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਥਾਮਦੀ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ, ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਨਾਕੇ ਸੁਪਰ੍ਣਮੁਪ ਯਤ੍ਪਤਨ੍ਤਂ ਹृਦਾ ਵੇਨਨ੍ਤੋ ਅਭ੍ਯਚਕ੍ਸ਼ਤ ਤ੍ਵਾ ਹਿਰਣ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਦੂਤਂ ਯਮਸ੍ਯ ਯੋਨੌ ਸ਼ਕੁਨਂ ਭੁਰਣ੍ਯੁਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਉੱਡਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਤੱਕਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਦੂਤ, ਯਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪੰਛੀ, ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੋ ਅਧਿ ਨਾਕੇ ਅਸ੍ਥਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਿਤ੍ਰਾ ਬਿਭ੍ਰਦਸ੍ਯਾਯੁਧਾਨਿ ਵਸਾਨੋ ਅਤ੍ਕਂ ਸੁਰਭਿਂ ਦृਸ਼ੇ ਕਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਨਾਮ ਜਨਤ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ
ਗੰਧਰਵ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਲਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਨੇ ਦਾ ਨਾਮ ਤੇ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰਪ੍ਸਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਭਿ ਯਜ੍ਜਿਗਾਤਿ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਗृਧ੍ਰਸ੍ਯ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਵਿਧਰ੍ਮਨ੍ ਭਾਨੁਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਚਕਾਨਸ੍ਤृਤੀਯੇ ਚਕ੍ਰੇ ਰਜਸਿ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ
ਬੂੰਦ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਗਿੱਧ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਚਮਕ ਸੁੱਚੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੀਜੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਪਿਆਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਨਵਮ ਤृਤੀਯੋ ऽਰ੍ਧਃ ਆਸ਼ੁਃ ਸ਼ਿਸ਼ਾਨੋ ਵृषਭੋ ਨ ਭੀਮੋ ਘਨਾਘਨਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਣਸ਼੍ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍ ਸਙ੍ਕ੍ਰਨ੍ਦਨੋ ऽਨਿਮਿष ਏਕਵੀਰਃ ਸ਼ਤਂ ਸੇਨਾ ਅਜਯਤ੍ਸਾਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਨੌਵਾਂ, ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਡੇ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਭਿਆਨਕ, ਗੱਜਣ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲਾ, ਅਡੋਲ, ਇਕੱਲਾ ਵੀਰ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੌ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸਙ੍ਕ੍ਰਨ੍ਦਨੇਨਾਨਿਮਿषੇਣ ਜਿष੍ਣੁਨਾ ਯੁਤ੍ਕਾਰੇਣ ਦੁਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨੇਨ ਧृष੍ਣੁਨਾ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਜਯਤ ਤਤ੍ਸਹਧ੍ਵਂ ਯੁਧੋ ਨਰ ਇषੁਹਸ੍ਤੇਨ ਵृष੍ਣਾ
ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲੇ, ਅਡੋਲ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਤਿਆਰ, ਹਿਲਾਉਣ ਔਖੇ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਇੰਦਰ ਨਾਲ, ਜਿੱਤੋ। ਹੇ ਮਰਦੋ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਖੜੋ, ਤੀਰ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਬਲਵਾਨ ਦੇ ਨਾਲ।
ਸ ਇषੁਹਸ੍ਤੈਃ ਸ ਨਿषਙ੍ਗਿਭਿਰ੍ਵਸ਼ੀ ਸਂਸ੍ਰष੍ਟਾ ਸ ਯੁਧ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਣੇਨ ਸਂ ਸृष੍ਟਜਿਤ੍ਸੋਮਪਾ ਬਾਹੁਸ਼ਰ੍ਧ੍ਯੂਗ੍ਰਧਨ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਹਿਤਾਭਿਰਸ੍ਤਾ
ਉਹ, ਜਿਹੜੇ ਤੀਰ ਫੜਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਤਰਕਸ਼ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮਾਲਕ, ਯੁੱਧ ਦਾ ਅਗੂ, ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਭਿਆਨਕ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਪਰਿ ਦੀਯਾ ਰਥੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਾਮਿਤ੍ਰਾਂ ਅਪਬਾਧਮਾਨਃ ਪ੍ਰਭਞ੍ਜਨ੍ਸੇਨਾਃ ਪ੍ਰਮृਣੋ ਯੁਧਾ ਜਯਨ੍ਨਸ੍ਮਾਕਮੇਧ੍ਯਵਿਤਾ ਰਥਾਨਾਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਰਾਖਸ਼ਸ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ, ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੁਚਲ, ਜਿੱਤ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਰਥਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਣਾ।