ਸਾਮਵੇਦਃ

ਯਜਿष੍ਠਂ ਤ੍ਵਾ ਯਜਮਾਨਾ ਹੁਵੇਮ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਙ੍ਗਿਰਸਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਨ੍ਮਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰੇਭਿਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮਨ੍ਮਭਿਃ ਪਰਿਜ੍ਮਾਨਮਿਵ ਦ੍ਯਾਂ ਹੋਤਾਰਂ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍ ਸ਼ੋਚਿष੍ਕੇਸ਼ਂ ਵृषਣਂ ਯਮਿਮਾ ਵਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਵਨ੍ਤੁ ਜੂਤਯੇ ਵਿਸ਼ਃ

ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਯਜਮਾਨ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਆਪਣੇ ਮਨਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਯਜਮਾਨ ਹੈਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਤੀਆਂ ਆਪਣੀ ਰਾਹਨੁਮਾਈ ਲਈ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸ ਹਿ ਪੁਰੂ ਚਿਦੋਜਸਾ ਵਿਰੁਕ੍ਮਤਾ ਦੀਦ੍ਯਾਨੋ ਭਵਤਿ ਦ੍ਰੁਹਨ੍ਤਰਃ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ਨ ਦ੍ਰੁਹਨ੍ਤਰਃ ਵੀਡੁ ਚਿਦ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮृਤੌ ਸ਼੍ਰੁਵਦ੍ਵਨੇਵ ਯਤ੍ਸ੍ਥਿਰਮ੍ ਨਿष੍षਹਮਾਣੋ ਯਮਤੇ ਨਾਯਤੇ ਧਨ੍ਵਾਸਹਾ ਨਾਯਤੇ

ਉਹ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੀ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਂਗ ਜੋ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਪਦਾ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਨਵਮ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਰ੍ਧਃ ਅਗ੍ਨੇ ਤਵ ਸ਼੍ਰਵੋ ਵਯੋ ਮਹਿ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤੇ ਅਰ੍ਚਯੋ ਵਿਭਾਵਸੋ ਬृਹਦ੍ਭਾਨੋ ਸ਼ਵਸਾ ਵਾਜਮੁਕ੍ਥ੍ਯਂ ਦਧਾਸਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਕਵੇ

ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਨ। ਤੇਰੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲੌਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵਡਿਆ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।

ਪਾਵਕਵਰ੍ਚਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਵਰ੍ਚਾ ਅਨੂਨਵਰ੍ਚਾ ਉਦਿਯਰ੍षਿ ਭਾਨੁਨਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਾਤਰਾ ਵਿਚਰਨ੍ਨੁਪਾਵਸਿ ਪृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ

ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਕਦੇ ਵੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਉੱਗਦਾ ਹੈਂ। ਮਾਂ-ਪਿਓ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।

ਊਰ੍ਜੋ ਨਪਾਜ੍ਜਾਤਵੇਦਃ ਸੁਸ਼ਸ੍ਤਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਦਸ੍ਵ ਧੀਤਿਭਿਰ੍ਹਿਤਃ ਤ੍ਵੇ ਇषਃ ਸਂ ਦਧੁਰ੍ਭੂਰਿਵਰ੍ਪਸਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੋਤਯੋ ਵਾਮਜਾਤਾਃ

ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਡੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਦਿਲੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।

ਇਰਜ੍ਯਨ੍ਨਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਥਯਸ੍ਵ ਜਨ੍ਤੁਭਿਰਸ੍ਮੇ ਰਾਯੋ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯ ਸ ਦਰ੍ਸ਼ਤਸ੍ਯ ਵਪੁषੋ ਵਿ ਰਾਜਸਿ ਪृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਦਰ੍ਸ਼ਤਂ ਕ੍ਰਤੁਮ੍

ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ। ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਅਮਰ, ਧਨ ਦੇ। ਤੂੰ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।

ਇष੍ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਰਮਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸਂ ਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਂ ਰਾਧਸੋ ਮਹਃ ਰਾਤਿਂ ਵਾਮਸ੍ਯ ਸੁਭਗਾਂ ਮਹੀਮਿषਂ ਦਧਾਸਿ ਸਾਨਸਿਂ ਰਯਿਮ੍

ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਦਾ ਕਰਤਾ, ਸਮਝਦਾਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚੰਗੀ, ਸੁਖੀ ਦਾਤ, ਵੱਧ ਖੁਰਾਕ ਤੇ ਟਿਕਾਊ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।

ऋਤਾਵਾਨਂ ਮਹਿषਂ ਵਿਸ਼੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਤਮਗ੍ਨਿਂ ਸੁਮ੍ਨਾਯ ਦਧਿਰੇ ਪੁਰੋ ਜਨਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਕਰ੍ਣਂ ਸਪ੍ਰਥਸ੍ਤਮਂ ਤ੍ਵਾ ਗਿਰਾ ਦੈਵ੍ਯਂ ਮਾਨੁषਾ ਯੁਗਾ

ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਵਰਗੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਚਰਚਿਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਜੁਗ ਵਿਚ ਵੰਨਿਆ।

ਪ੍ਰ ਸੋ ਅਗ੍ਨੇ ਤਵੋਤਿਭਿਃ ਸੁਵਿਰਾਭਿਸ੍ਤਰਤਿ ਵਾਜਕਰ੍ਮਭਿਃ ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸਖ੍ਯਮਾਵਿਥ

ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਮੱਦਦ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੋਸਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਵ ਦ੍ਰਪ੍ਸੋ ਨੀਲਵਾਨ੍ਵਾਸ਼ ऋਤ੍ਵਿਯ ਇਨ੍ਧਾਨਃ ਸਿष੍ਣਵਾ ਦਦੇ ਤ੍ਵਂ ਮਹੀਨਾਮੁषਸਾਮਸਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਕ੍ਸ਼ਪੋ ਵਸ੍ਤੁषੁ ਰਾਜਸਿ

ਤੇਰਾ ਨੀਲਾ ਰੰਗ, ਹੇ ਅੱਗ, ਯਜਮਾਨ ਵਲੋਂ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਵੇਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।

ਤਮੋषਧੀਰ੍ਦਧਿਰੇ ਗਰ੍ਭਮृਤ੍ਵਿਯਂ ਤਮਾਪੋ ਅਗ੍ਨਿਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਮਾਤਰਃ ਤਮਿਤ੍ਸਮਾਨਂ ਵਨਿਨਸ਼੍ਚ ਵੀਰੁਧੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ਵਤੀਸ਼੍ਚ ਸੁਵਤੇ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ

ਉੱਤਮ ਬੂਟੀਆਂ ਨੇ ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਦਰੱਖਤ, ਜੜੀਆਂ, ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅਗ੍ਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਵਤੇ ਦਿਵਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਵਿ ਰਾਜਤਿ ਮਹਿषੀਵ ਵਿ ਜਾਯਤੇ

ਅੱਗ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।

ਯੋ ਜਾਗਾਰ ਤਮृਚਃ ਕਾਮਯਨ੍ਤੇ ਯੋ ਜਾਗਾਰ ਤਮੁ ਸਾਮਾਨਿ ਯਨ੍ਤਿ ਯੋ ਜਾਗਾਰ ਤਮਯਂ ਸੋਮ ਆਹ ਤਵਾਹਮਸ੍ਮਿ ਸਖ੍ਯੇ ਨ੍ਯੋਕਾਃ

ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲ ਗੀਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਮ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।'

ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਗਾਰ ਤਮृਚਃ ਕਾਮਯਨ੍ਤੇਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਗਾਰ ਤਮੁ ਸਾਮਾਨਿ ਯਨ੍ਤਿ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਗਾਰ ਤਮਯਂ ਸੋਮ ਆਹ ਤਵਾਹਮਸ੍ਮਿ ਸਖ੍ਯੇ ਨ੍ਯੋਕਾਃ

ਅੱਗ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਅੱਗ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲ ਗੀਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅੱਗ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਮ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।'

ਨਮਃ ਸਖਿਭ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਸਦ੍ਭ੍ਯੋ ਨਮਃ ਸਾਕਨ੍ਨਿषੇਭ੍ਯਃ ਯੁਞ੍ਜੇ ਵਾਚਂ ਸ਼ਤਪਦੀਮ੍

ਜੋ ਸਾਥੀ ਪਹਿਲਾਂ ਬੈਠੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੋ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਸੌ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।

ਯੁਞ੍ਜੇ ਵਾਚਂ ਸ਼ਤਪਦੀਂ ਗਾਯੇ ਸਹਸ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਨਿ ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰੈष੍ਟੁਭਂ ਜਗਤ੍

ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਸੌ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮੋੜਾਂ ਵਾਲਾ ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਗਾਇਆਤਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਪ ਤੇ ਜਗਤੀ ਛੰਦ।

ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰੈष੍ਟੁਭਂ ਜਗਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਣਿ ਸਮ੍ਭृਤਾ ਦੇਵਾ ਓਕਾਂਸਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ

ਗਾਇਆਤਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਪ, ਜਗਤੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਥਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।

ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰਗ੍ਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸੂਰ੍ਯਃ

ਅੱਗੀ ਹੀ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਹੀ ਅੱਗੀ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਇੰਦਰ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਸੂਰਜ ਹੈ।

ਪੁਨਰੂਰ੍ਜਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਵ ਪੁਨਰਗ੍ਨ ਇषਾਯੁषਾ ਪੁਨਰ੍ਨਃ ਪਾਹ੍ਯਂਹਸਃ

ਮੁੜ ਕੇ ਆ, ਰੋਟੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ; ਮੁੜ ਆ, ਹੇ ਅੱਗ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਖੁਰਾਕ ਨਾਲ; ਮੁੜ ਆ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।

ਸਹ ਰਯ੍ਯਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤਸ੍ਵਾਗ੍ਨੇ ਪਿਨ੍ਵਸ੍ਵ ਧਾਰਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਸ੍ਨ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤਸ੍ਪਰਿ

ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆ, ਹੇ ਅੱਗ, ਭਰਪੂਰਤਾ ਨਾਲ ਵਧ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ, ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰ।

ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਹਂ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮੀਸ਼ੀਯ ਵਸ੍ਵ ਏਕ ਇਤ੍ ਸ੍ਤੋਤਾ ਮੇ ਗੋਸਖਾ ਸ੍ਯਾਤ੍

ਜੇ ਮੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਸਕਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੋਵੇ; ਮੇਰਾ ਦੋਸਤ ਗਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।

ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਯਮਸ੍ਮੈ ਦਿਤ੍ਸੇਯਂ ਸ਼ਚੀਪਤੇ ਮਨੀषਿਣੇ ਯਦਹਂ ਗੋਪਤਿਃ ਸ੍ਯਾਮ੍

ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਸਿੱਖਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਆਂ, ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ, ਜੇ ਮੈਂ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਸਕਾਂ।

ਧੇਨੁष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੂਨृਤਾ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਗਾਮਸ਼੍ਵਂ ਪਿਪ੍ਯੁषੀ ਦੁਹੇ

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਯਜਮਾਨ ਲਈ, ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਪੂਰਾ ਦੁੱਧ, ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਆਪੋ ਹਿ ष੍ਠਾ ਮਯੋਭੁਵਸ੍ਤਾ ਨ ਊਰ੍ਜੇ ਦਧਾਤਨ ਮਹੇ ਰਣਾਯ ਚਕ੍ਸ਼ਸੇ

ਹੇ ਪਾਣੀਓ, ਇੱਥੇ ਆਓ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਓ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਤਾਕਤ ਰੱਖੋ, ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਨਜ਼ਰ ਲਈ।

ਯੋ ਵਃ ਸ਼ਿਵਤਮੋ ਰਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾਜਯਤੇਹ ਨਃ ਉਸ਼ਤੀਰਿਵ ਮਾਤਰਃ

ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਰਸ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਮਿਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤਸ੍ਮਾ ਅਰਂ ਗਮਾਮ ਵੋ ਯਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਜਿਨ੍ਵਥ ਆਪੋ ਜਨਯਥਾ ਚ ਨਃ

ਇਸ ਲਈ ਆਓ ਅਸੀਂ ਉਸ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਸਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਹੇ ਪਾਣੀਓ, ਸਾਡੀ ਪੈਦਾੲਿਸ਼ ਤੇ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਕਰੋ।

ਵਾਤ ਆ ਵਾਤੁ ਬੇषਜਂ ਸ਼ਮ੍ਭੁ ਮਯੋਭੁ ਨੋ ਹृਦੇ ਪ੍ਰ ਨ ਅਯੂਂषਿ ਤਾਰਿषਤ੍

ਹਵਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵੱਗੇ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਆਨੰਦ ਦੇਵੇ, ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਲੰਮੀ ਕਰੇ।

ਉਤ ਵਾਤ ਪਿਤਾਸਿ ਨ ਉਤ ਭ੍ਰਾਤੋਤ ਨਃ ਸਖਾ ਸ ਨੋ ਜੀਵਾਤਵੇ ਕृਧਿ

ਹੇ ਹਵਾ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪਿਓਂ ਵੀ ਹੈਂ, ਭਰਾ ਵੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਦੋਸਤ ਵੀ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ ਜੀਊਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾ।

ਯਦਦੋ ਵਾਤ ਤੇ ਗृਹੇ ऽਮृਤਂ ਨਿਹਿਤਂ ਗੁਹਾ ਤਸ੍ਯੋ ਨੋ ਦੇਹਿ ਜੀਵਸੇ

ਹੇ ਹਵਾ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਵਾਲਾ ਰਸ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਜੀਊਣ ਲਈ ਦੇ।