ਸਾਮਵੇਦਃ

ਰੇਵਾਂ ਇਦ੍ਰੇਵਤ ਸ੍ਤੋਤਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਵਾਵਤੋ ਮਘੋਨਃ ਪ੍ਰੇਦੁ ਹਰਿਵਃ ਸੁਤਸ੍ਯ

ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਦਾਤਾਰ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੋਮ ਦੇ ਰਸ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਆ।

ਉਕ੍ਥਂ ਚ ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨਂ ਨਾਗੋ ਰਯਿਰਾ ਚਿਕੇਤ ਨ ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਗੀਯਮਾਨਮ੍

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਨਾ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਧਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਨਾ ਹੀ ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ।

ਮਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੀਯਤ੍ਨਵੇ ਮਾ ਪਰਾ ਦਾਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸ਼ਚੀਵਃ ਸ਼ਚੀਭਿਃ

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵਿਚ ਨਾ ਪਾ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਬਲ ਦੇ।

ਏਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਹਿ ਹਰਿਭਿਰੁਪ ਕਣ੍ਵਸ੍ਯ ਸੁष੍ਟੁਤਿਮ੍ ਦਿਵੋ ਅਮੁष੍ਯ ਸ਼ਾਸਤੋ ਦਿਵਂ ਯਯ ਦਿਵਾਵਸੋ

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਣਵ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸੁਣਨ ਆ, ਉਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਦਿਨ ਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।

ਅਤ੍ਰਾ ਵਿ ਨੇਮਿਰੇषਾਮੁਰਾਂ ਨ ਧੂਨੁਤੇ ਵृਕਃ ਦਿਵੋ ਅਮੁष੍ਯ ਸ਼ਾਸਤੋ ਦਿਵਂ ਯਯ ਦਿਵਾਵਸੋ

ਇਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਦਿਨ ਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।

ਆ ਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਾਵਾ ਵਦਨੀਹ ਸੋਮੀ ਘੋषੇਣ ਵਕ੍ਸ਼ਤੁ ਦਿਵੋ ਅਮੁष੍ਯ ਸ਼ਾਸਤੋ ਦਿਵਂ ਯਯ ਦਿਵਾਵਸੋ

ਇਥੇ, ਹੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਪੱਥਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬੋਲਣ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਣ। ਉਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਦਿਨ ਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।

ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਮਨ੍ਦਯਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਃ

ਹੇ ਸੋਮ, ਤੂੰ ਵਗ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਕੇ।

ਤੇ ਸੁਤਾਸੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਵਾਯੁਮਸृਕ੍ਸ਼ਤ

ਉਹ ਰਸ, ਜੋ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਵਾਯੂ ਵੱਲ ਵਗ ਗਏ ਹਨ।

ਅਸृਗ੍ਰਂ ਦੇਵਵੀਤਯੇ ਵਾਜਯਨ੍ਤੋ ਰਥਾ ਇਵ

ਉਹ ਰਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਵਗ ਪਏ ਹਨ।

ਅਗ੍ਨਿਂ ਹੋਤਾਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਦਾਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਵਸੋਃ ਸੂਨੁਂ ਸਹਸੋ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ ਯ ਊਰ੍ਧ੍ਵਰੋ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਚ੍ਯਾ ਕृਪਾ ਘृਤਸ੍ਯ ਵਿਭ੍ਰਾष੍ਟਿਮਨੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ੋਚਿष ਆਜੁਹ੍ਵਾਨਸ੍ਯ ਸਰ੍ਪਿषਃ

ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਯਜਮਾਨ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਜਾ ਜੋਗ ਹੈ, ਘਿਉ ਦੀ ਧਾਰ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਲੌਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਘਿਉ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਯਜਿष੍ਠਂ ਤ੍ਵਾ ਯਜਮਾਨਾ ਹੁਵੇਮ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਙ੍ਗਿਰਸਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਨ੍ਮਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰੇਭਿਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮਨ੍ਮਭਿਃ ਪਰਿਜ੍ਮਾਨਮਿਵ ਦ੍ਯਾਂ ਹੋਤਾਰਂ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍ ਸ਼ੋਚਿष੍ਕੇਸ਼ਂ ਵृषਣਂ ਯਮਿਮਾ ਵਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਵਨ੍ਤੁ ਜੂਤਯੇ ਵਿਸ਼ਃ

ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਯਜਮਾਨ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਆਪਣੇ ਮਨਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਯਜਮਾਨ ਹੈਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਤੀਆਂ ਆਪਣੀ ਰਾਹਨੁਮਾਈ ਲਈ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਸ ਹਿ ਪੁਰੂ ਚਿਦੋਜਸਾ ਵਿਰੁਕ੍ਮਤਾ ਦੀਦ੍ਯਾਨੋ ਭਵਤਿ ਦ੍ਰੁਹਨ੍ਤਰਃ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ਨ ਦ੍ਰੁਹਨ੍ਤਰਃ ਵੀਡੁ ਚਿਦ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮृਤੌ ਸ਼੍ਰੁਵਦ੍ਵਨੇਵ ਯਤ੍ਸ੍ਥਿਰਮ੍ ਨਿष੍षਹਮਾਣੋ ਯਮਤੇ ਨਾਯਤੇ ਧਨ੍ਵਾਸਹਾ ਨਾਯਤੇ

ਉਹ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੀ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਂਗ ਜੋ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਪਦਾ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਨਵਮ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਰ੍ਧਃ ਅਗ੍ਨੇ ਤਵ ਸ਼੍ਰਵੋ ਵਯੋ ਮਹਿ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤੇ ਅਰ੍ਚਯੋ ਵਿਭਾਵਸੋ ਬृਹਦ੍ਭਾਨੋ ਸ਼ਵਸਾ ਵਾਜਮੁਕ੍ਥ੍ਯਂ ਦਧਾਸਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਕਵੇ

ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਨ। ਤੇਰੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲੌਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵਡਿਆ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।

ਪਾਵਕਵਰ੍ਚਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਵਰ੍ਚਾ ਅਨੂਨਵਰ੍ਚਾ ਉਦਿਯਰ੍षਿ ਭਾਨੁਨਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਾਤਰਾ ਵਿਚਰਨ੍ਨੁਪਾਵਸਿ ਪृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ

ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਕਦੇ ਵੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਉੱਗਦਾ ਹੈਂ। ਮਾਂ-ਪਿਓ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।

ਊਰ੍ਜੋ ਨਪਾਜ੍ਜਾਤਵੇਦਃ ਸੁਸ਼ਸ੍ਤਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਦਸ੍ਵ ਧੀਤਿਭਿਰ੍ਹਿਤਃ ਤ੍ਵੇ ਇषਃ ਸਂ ਦਧੁਰ੍ਭੂਰਿਵਰ੍ਪਸਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੋਤਯੋ ਵਾਮਜਾਤਾਃ

ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਡੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਦਿਲੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।

ਇਰਜ੍ਯਨ੍ਨਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਥਯਸ੍ਵ ਜਨ੍ਤੁਭਿਰਸ੍ਮੇ ਰਾਯੋ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯ ਸ ਦਰ੍ਸ਼ਤਸ੍ਯ ਵਪੁषੋ ਵਿ ਰਾਜਸਿ ਪृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਦਰ੍ਸ਼ਤਂ ਕ੍ਰਤੁਮ੍

ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ। ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਅਮਰ, ਧਨ ਦੇ। ਤੂੰ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।

ਇष੍ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਰਮਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸਂ ਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਂ ਰਾਧਸੋ ਮਹਃ ਰਾਤਿਂ ਵਾਮਸ੍ਯ ਸੁਭਗਾਂ ਮਹੀਮਿषਂ ਦਧਾਸਿ ਸਾਨਸਿਂ ਰਯਿਮ੍

ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਦਾ ਕਰਤਾ, ਸਮਝਦਾਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚੰਗੀ, ਸੁਖੀ ਦਾਤ, ਵੱਧ ਖੁਰਾਕ ਤੇ ਟਿਕਾਊ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।

ऋਤਾਵਾਨਂ ਮਹਿषਂ ਵਿਸ਼੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਤਮਗ੍ਨਿਂ ਸੁਮ੍ਨਾਯ ਦਧਿਰੇ ਪੁਰੋ ਜਨਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਕਰ੍ਣਂ ਸਪ੍ਰਥਸ੍ਤਮਂ ਤ੍ਵਾ ਗਿਰਾ ਦੈਵ੍ਯਂ ਮਾਨੁषਾ ਯੁਗਾ

ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਵਰਗੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਚਰਚਿਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਜੁਗ ਵਿਚ ਵੰਨਿਆ।

ਪ੍ਰ ਸੋ ਅਗ੍ਨੇ ਤਵੋਤਿਭਿਃ ਸੁਵਿਰਾਭਿਸ੍ਤਰਤਿ ਵਾਜਕਰ੍ਮਭਿਃ ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸਖ੍ਯਮਾਵਿਥ

ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਮੱਦਦ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੋਸਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਵ ਦ੍ਰਪ੍ਸੋ ਨੀਲਵਾਨ੍ਵਾਸ਼ ऋਤ੍ਵਿਯ ਇਨ੍ਧਾਨਃ ਸਿष੍ਣਵਾ ਦਦੇ ਤ੍ਵਂ ਮਹੀਨਾਮੁषਸਾਮਸਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਕ੍ਸ਼ਪੋ ਵਸ੍ਤੁषੁ ਰਾਜਸਿ

ਤੇਰਾ ਨੀਲਾ ਰੰਗ, ਹੇ ਅੱਗ, ਯਜਮਾਨ ਵਲੋਂ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਵੇਰਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।

ਤਮੋषਧੀਰ੍ਦਧਿਰੇ ਗਰ੍ਭਮृਤ੍ਵਿਯਂ ਤਮਾਪੋ ਅਗ੍ਨਿਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਮਾਤਰਃ ਤਮਿਤ੍ਸਮਾਨਂ ਵਨਿਨਸ਼੍ਚ ਵੀਰੁਧੋ ऽਨ੍ਤਰ੍ਵਤੀਸ਼੍ਚ ਸੁਵਤੇ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾ

ਉੱਤਮ ਬੂਟੀਆਂ ਨੇ ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ, ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਦਰੱਖਤ, ਜੜੀਆਂ, ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅਗ੍ਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਵਤੇ ਦਿਵਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਵਿ ਰਾਜਤਿ ਮਹਿषੀਵ ਵਿ ਜਾਯਤੇ

ਅੱਗ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਹ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।

ਯੋ ਜਾਗਾਰ ਤਮृਚਃ ਕਾਮਯਨ੍ਤੇ ਯੋ ਜਾਗਾਰ ਤਮੁ ਸਾਮਾਨਿ ਯਨ੍ਤਿ ਯੋ ਜਾਗਾਰ ਤਮਯਂ ਸੋਮ ਆਹ ਤਵਾਹਮਸ੍ਮਿ ਸਖ੍ਯੇ ਨ੍ਯੋਕਾਃ

ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲ ਗੀਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਮ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।'

ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਗਾਰ ਤਮृਚਃ ਕਾਮਯਨ੍ਤੇਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਗਾਰ ਤਮੁ ਸਾਮਾਨਿ ਯਨ੍ਤਿ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜਾਗਾਰ ਤਮਯਂ ਸੋਮ ਆਹ ਤਵਾਹਮਸ੍ਮਿ ਸਖ੍ਯੇ ਨ੍ਯੋਕਾਃ

ਅੱਗ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਚਨਾਵਾਂ ਚਾਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਅੱਗ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲ ਗੀਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅੱਗ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਮ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: 'ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਦੋਸਤ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।'

ਨਮਃ ਸਖਿਭ੍ਯਃ ਪੂਰ੍ਵਸਦ੍ਭ੍ਯੋ ਨਮਃ ਸਾਕਨ੍ਨਿषੇਭ੍ਯਃ ਯੁਞ੍ਜੇ ਵਾਚਂ ਸ਼ਤਪਦੀਮ੍

ਜੋ ਸਾਥੀ ਪਹਿਲਾਂ ਬੈਠੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੋ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਸੌ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।

ਯੁਞ੍ਜੇ ਵਾਚਂ ਸ਼ਤਪਦੀਂ ਗਾਯੇ ਸਹਸ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਨਿ ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰੈष੍ਟੁਭਂ ਜਗਤ੍

ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਸੌ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਹਜ਼ਾਰ ਮੋੜਾਂ ਵਾਲਾ ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਗਾਇਆਤਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਪ ਤੇ ਜਗਤੀ ਛੰਦ।

ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਤ੍ਰੈष੍ਟੁਭਂ ਜਗਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਰੂਪਾਣਿ ਸਮ੍ਭृਤਾ ਦੇਵਾ ਓਕਾਂਸਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ

ਗਾਇਆਤਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਪ, ਜਗਤੀ—ਇਹ ਸਾਰੇ ਰੂਪ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਥਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।

ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰਗ੍ਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੂਰ੍ਯੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸੂਰ੍ਯਃ

ਅੱਗੀ ਹੀ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਹੀ ਅੱਗੀ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਇੰਦਰ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਚਾਨਣ ਹੈ, ਚਾਨਣ ਸੂਰਜ ਹੈ।

ਪੁਨਰੂਰ੍ਜਾ ਨਿ ਵਰ੍ਤ੍ਤਸ੍ਵ ਪੁਨਰਗ੍ਨ ਇषਾਯੁषਾ ਪੁਨਰ੍ਨਃ ਪਾਹ੍ਯਂਹਸਃ

ਮੁੜ ਕੇ ਆ, ਰੋਟੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ; ਮੁੜ ਆ, ਹੇ ਅੱਗ, ਜੀਵਨ ਤੇ ਖੁਰਾਕ ਨਾਲ; ਮੁੜ ਆ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।