ਪ੍ਰ ਵੋ ਮਹੇ ਮਹੇਵृਧੇ ਭਰਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸੇ ਪ੍ਰ ਸੁਮਤਿਂ ਕृਣੁਧ੍ਵਮ੍ ਵਿਸ਼ਃ ਪੂਰ੍ਵੀਃ ਪ੍ਰ ਚਰ ਚਰ੍षਣਿਪ੍ਰਾਃ
ਵੱਡੇ, ਵਧਦੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲਈ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਓ; ਚੰਗੀ ਕਿਰਪਾ ਬਣਾਓ। ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵੋ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਿਓ।
ਉਰੁਵ੍ਯਚਸੇ ਮਹਿਨੇ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜਨਯਨ੍ਤ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਨ ਮਿਨਨ੍ਤਿ ਧੀਰਾਃ
ਚੌੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਲਈ, ਵਿਦਵਾਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਰਚਦੇ ਹਨ। ਸਮਝਦਾਰ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਟੋੜਦੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾਣੀਰਨੁਤ੍ਤਮਨ੍ਯੁਮੇਵ ਸਤ੍ਰਾ ਰਾਜਾਨਂ ਦਧਿਰੇ ਸਹਧ੍ਯੈ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਾਯ ਬਰ੍ਹਯਾ ਸਮਾਪੀਨ੍
ਭਜਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਆਤਮਾ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਘਾਸ ਨਾਲ, ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਵਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਤਾਵਦਹਮੀਸ਼ੀਯ ਸ੍ਤੋਤਾਰਮਿਦ੍ਦਧਿषੇ ਰਦਾਵਸੋ ਨ ਪਾਪਤ੍ਵਾਯ ਰਂਸਿषਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿੰਨੀ ਦੂਰ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਉਤਨੀ ਦੂਰ ਮੈਂ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ ਸਕਾਂ; ਮੈਂ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਲਈ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੰਦਭਾਗ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਯਮਿਨ੍ਮਹਯਤੇ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਰਾਯ ਆ ਕੁਹਚਿਦ੍ਵਿਦੇ ਨ ਹਿ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਨ੍ਮਘਵਨ੍ਨ ਆਪ੍ਯਂ ਵਸ੍ਯੋ ਅਸ੍ਤਿ ਪਿਤਾ ਚ ਨ
ਹੇ ਦਾਤਰ, ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਮਘਵਨ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਧਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਸ਼੍ਰੁਧੀ ਹਵਂ ਵਿਪਿਪਾਨਸ੍ਯਾਦ੍ਰੇਰ੍ਬੋਧਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਚਤੋ ਮਨੀषਾਮ੍ ਕृष੍ਵਾ ਦੁਵਾਂਸ੍ਯਨ੍ਤਮਾ ਸਚੇਮਾ
ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਰਸ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ; ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਸਮਝ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਸਕੀਏ।
ਨ ਤੇ ਗਿਰੋ ਅਪਿ ਮृष੍ਯੇ ਤੁਰਸ੍ਯ ਨ ਸੁष੍ਟੁਤਿਮਸੁਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਸਦਾ ਤੇ ਨਾਮ ਸ੍ਵਯਸ਼ੋ ਵਿਵਕ੍ਮਿ
ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਠੁਕਰਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਸੂਰਿਆ ਦੀ ਵਧਾਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਉਚਾਰਦਾ ਹਾਂ।
ਭੂਰਿ ਹਿ ਤੇ ਸਵਨਾ ਮਾਨੁषੇषੁ ਭੂਰਿ ਮਨੀषੀ ਹਵਤੇ ਤ੍ਵਾਮਿਤ੍ ਮਾਰੇ ਅਸ੍ਮਨ੍ਮਘਵਞ੍ਜ੍ਯੋਕ੍ਕਃ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਭੇਟਾਂ ਹਨ; ਬਹੁਤ ਵਿਦਵਾਨ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਘਵਨ, ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਨਾ ਕਰ।
ਪ੍ਰੋ ष੍ਵਸ੍ਮੈ ਪੁਰੋਰਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ੂषਮਰ੍ਚਤ ਅਭੀਕੇ ਚਿਦੁ ਲੋਕਕृਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਸਮਤ੍ਸੁ ਵृਤ੍ਰਹ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਬੋਧਿ ਚੋਦਿਤਾ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇषਾਂ ਜ੍ਯਾਕਾ ਅਧਿ ਧਨ੍ਵਸੁ
ਇੰਦਰ ਲਈ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਓ, ਚਾਹੇ ਦੂਰੋਂ ਵੀ। ਹਰ ਸੰਗਤ, ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸੰਘਾਰੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੇਤ ਰਹਿਣਾ। ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਟੁੱਟ ਜਾਣ।
ਤ੍ਵਂ ਸਿਨ੍ਧੂਂਰਵਾਸृਜੋ ऽਧਰਾਚੋ ਅਹਨ੍ਨਹਿਮ੍ ਅਸ਼ਤ੍ਰੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਜਜ੍ਞਿषੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪੁष੍ਯਸਿ ਵਾਰ੍ਯਮ੍ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪਰਿ ष੍ਵਜਾਮਹੇ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇषਾਂ ਜ੍ਯਾਕਾ ਅਧਿ ਧਨ੍ਵਸੁ
ਤੂੰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤੂੰ ਹਿਮ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਅਜਿੱਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਜਨਮਿਆ। ਤੂੰ ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਵਸਤੂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਟੁੱਟ ਜਾਣ।
ਵਿ षੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਰਾਤਯੋ ऽਰ੍ਯੋ ਨਸ਼ਨ੍ਤ ਨੋ ਧਿਯਃ ਅਸ੍ਤਾਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰਵੇ ਵਧਂ ਯੋ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਿਘਾਂਸਤਿ ਯਾ ਤੇ ਰਾਤਿਰ੍ਦਦਿਵਸੁ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇषਾਂ ਜ੍ਯਾਕਾ ਅਧਿ ਧਨ੍ਵਸੁ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਿੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿਣ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਵਧਾ ਲਿਆ। ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹੋਵੇ, ਤੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਰਹੇ।
ਰੇਵਾਂ ਇਦ੍ਰੇਵਤ ਸ੍ਤੋਤਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਵਾਵਤੋ ਮਘੋਨਃ ਪ੍ਰੇਦੁ ਹਰਿਵਃ ਸੁਤਸ੍ਯ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਦਾਤਾਰ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੋਮ ਦੇ ਰਸ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਆ।
ਉਕ੍ਥਂ ਚ ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨਂ ਨਾਗੋ ਰਯਿਰਾ ਚਿਕੇਤ ਨ ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਗੀਯਮਾਨਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਨਾ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਧਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਨਾ ਹੀ ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ।
ਮਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੀਯਤ੍ਨਵੇ ਮਾ ਪਰਾ ਦਾਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸ਼ਚੀਵਃ ਸ਼ਚੀਭਿਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵਿਚ ਨਾ ਪਾ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਬਲ ਦੇ।
ਏਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਹਿ ਹਰਿਭਿਰੁਪ ਕਣ੍ਵਸ੍ਯ ਸੁष੍ਟੁਤਿਮ੍ ਦਿਵੋ ਅਮੁष੍ਯ ਸ਼ਾਸਤੋ ਦਿਵਂ ਯਯ ਦਿਵਾਵਸੋ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਣਵ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸੁਣਨ ਆ, ਉਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਦਿਨ ਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਤ੍ਰਾ ਵਿ ਨੇਮਿਰੇषਾਮੁਰਾਂ ਨ ਧੂਨੁਤੇ ਵृਕਃ ਦਿਵੋ ਅਮੁष੍ਯ ਸ਼ਾਸਤੋ ਦਿਵਂ ਯਯ ਦਿਵਾਵਸੋ
ਇਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਦਿਨ ਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਾਵਾ ਵਦਨੀਹ ਸੋਮੀ ਘੋषੇਣ ਵਕ੍ਸ਼ਤੁ ਦਿਵੋ ਅਮੁष੍ਯ ਸ਼ਾਸਤੋ ਦਿਵਂ ਯਯ ਦਿਵਾਵਸੋ
ਇਥੇ, ਹੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਪੱਥਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬੋਲਣ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਣ। ਉਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਦਿਨ ਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।
ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਮਨ੍ਦਯਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਃ
ਹੇ ਸੋਮ, ਤੂੰ ਵਗ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਕੇ।
ਤੇ ਸੁਤਾਸੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਵਾਯੁਮਸृਕ੍ਸ਼ਤ
ਉਹ ਰਸ, ਜੋ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਵਾਯੂ ਵੱਲ ਵਗ ਗਏ ਹਨ।
ਅਸृਗ੍ਰਂ ਦੇਵਵੀਤਯੇ ਵਾਜਯਨ੍ਤੋ ਰਥਾ ਇਵ
ਉਹ ਰਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਵਗ ਪਏ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਹੋਤਾਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਦਾਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਵਸੋਃ ਸੂਨੁਂ ਸਹਸੋ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਨ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ ਯ ਊਰ੍ਧ੍ਵਰੋ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਚ੍ਯਾ ਕृਪਾ ਘृਤਸ੍ਯ ਵਿਭ੍ਰਾष੍ਟਿਮਨੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ੋਚਿष ਆਜੁਹ੍ਵਾਨਸ੍ਯ ਸਰ੍ਪਿषਃ
ਮੈਂ ਅੱਗ ਨੂੰ ਯਜਮਾਨ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਜਾ ਜੋਗ ਹੈ, ਘਿਉ ਦੀ ਧਾਰ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਲੌਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਘਿਉ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਜਿष੍ਠਂ ਤ੍ਵਾ ਯਜਮਾਨਾ ਹੁਵੇਮ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮਙ੍ਗਿਰਸਾਂ ਵਿਪ੍ਰ ਮਨ੍ਮਭਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰੇਭਿਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮਨ੍ਮਭਿਃ ਪਰਿਜ੍ਮਾਨਮਿਵ ਦ੍ਯਾਂ ਹੋਤਾਰਂ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍ ਸ਼ੋਚਿष੍ਕੇਸ਼ਂ ਵृषਣਂ ਯਮਿਮਾ ਵਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਵਨ੍ਤੁ ਜੂਤਯੇ ਵਿਸ਼ਃ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਯਜਮਾਨ, ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਆਪਣੇ ਮਨਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਯਜਮਾਨ ਹੈਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਟਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਤੀਆਂ ਆਪਣੀ ਰਾਹਨੁਮਾਈ ਲਈ ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ ਹਿ ਪੁਰੂ ਚਿਦੋਜਸਾ ਵਿਰੁਕ੍ਮਤਾ ਦੀਦ੍ਯਾਨੋ ਭਵਤਿ ਦ੍ਰੁਹਨ੍ਤਰਃ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ਨ ਦ੍ਰੁਹਨ੍ਤਰਃ ਵੀਡੁ ਚਿਦ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮृਤੌ ਸ਼੍ਰੁਵਦ੍ਵਨੇਵ ਯਤ੍ਸ੍ਥਿਰਮ੍ ਨਿष੍षਹਮਾਣੋ ਯਮਤੇ ਨਾਯਤੇ ਧਨ੍ਵਾਸਹਾ ਨਾਯਤੇ
ਉਹ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੀ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਂਗ ਜੋ ਠੱਗੀ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਪਦਾ ਤੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਵਮ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਰ੍ਧਃ ਅਗ੍ਨੇ ਤਵ ਸ਼੍ਰਵੋ ਵਯੋ ਮਹਿ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤੇ ਅਰ੍ਚਯੋ ਵਿਭਾਵਸੋ ਬृਹਦ੍ਭਾਨੋ ਸ਼ਵਸਾ ਵਾਜਮੁਕ੍ਥ੍ਯਂ ਦਧਾਸਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਕਵੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਹਨ। ਤੇਰੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲੌਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵਡਿਆ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਪਾਵਕਵਰ੍ਚਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਵਰ੍ਚਾ ਅਨੂਨਵਰ੍ਚਾ ਉਦਿਯਰ੍षਿ ਭਾਨੁਨਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਾਤਰਾ ਵਿਚਰਨ੍ਨੁਪਾਵਸਿ ਪृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ
ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਾਲਾ, ਸੁੱਚਾ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਕਦੇ ਵੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਉੱਗਦਾ ਹੈਂ। ਮਾਂ-ਪਿਓ ਵਿਚਕਾਰ ਘੁੰਮਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਊਰ੍ਜੋ ਨਪਾਜ੍ਜਾਤਵੇਦਃ ਸੁਸ਼ਸ੍ਤਿਭਿਰ੍ਮਨ੍ਦਸ੍ਵ ਧੀਤਿਭਿਰ੍ਹਿਤਃ ਤ੍ਵੇ ਇषਃ ਸਂ ਦਧੁਰ੍ਭੂਰਿਵਰ੍ਪਸਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੋਤਯੋ ਵਾਮਜਾਤਾਃ
ਹੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਡੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਦਿਲੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਇਰਜ੍ਯਨ੍ਨਗ੍ਨੇ ਪ੍ਰਥਯਸ੍ਵ ਜਨ੍ਤੁਭਿਰਸ੍ਮੇ ਰਾਯੋ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯ ਸ ਦਰ੍ਸ਼ਤਸ੍ਯ ਵਪੁषੋ ਵਿ ਰਾਜਸਿ ਪृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਦਰ੍ਸ਼ਤਂ ਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ। ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਅਮਰ, ਧਨ ਦੇ। ਤੂੰ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਖ ਵਾਲੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਇष੍ਕਰ੍ਤ੍ਤਾਰਮਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸਂ ਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਂ ਰਾਧਸੋ ਮਹਃ ਰਾਤਿਂ ਵਾਮਸ੍ਯ ਸੁਭਗਾਂ ਮਹੀਮਿषਂ ਦਧਾਸਿ ਸਾਨਸਿਂ ਰਯਿਮ੍
ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਦਾ ਕਰਤਾ, ਸਮਝਦਾਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਭਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚੰਗੀ, ਸੁਖੀ ਦਾਤ, ਵੱਧ ਖੁਰਾਕ ਤੇ ਟਿਕਾਊ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ऋਤਾਵਾਨਂ ਮਹਿषਂ ਵਿਸ਼੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਤਮਗ੍ਨਿਂ ਸੁਮ੍ਨਾਯ ਦਧਿਰੇ ਪੁਰੋ ਜਨਾਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਕਰ੍ਣਂ ਸਪ੍ਰਥਸ੍ਤਮਂ ਤ੍ਵਾ ਗਿਰਾ ਦੈਵ੍ਯਂ ਮਾਨੁषਾ ਯੁਗਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਵਰਗੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਚਰਚਿਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਜੁਗ ਵਿਚ ਵੰਨਿਆ।
ਪ੍ਰ ਸੋ ਅਗ੍ਨੇ ਤਵੋਤਿਭਿਃ ਸੁਵਿਰਾਭਿਸ੍ਤਰਤਿ ਵਾਜਕਰ੍ਮਭਿਃ ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਸਖ੍ਯਮਾਵਿਥ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਮੱਦਦ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਕਰ ਕੇ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਦੋਸਤੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।