ਸਾਮਵੇਦਃ

ਐਭਿਰ੍ਦਦੇ ਵृष੍ਣ੍ਯਾ ਪੌਂਸ੍ਯਾਨਿ ਯੇਭਿਰੌਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯਾਯ ਵਜ੍ਰੀ ਯੇ ਕਰ੍ਮਣਃ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਸ੍ਯ ਮਹ੍ਨ ऋਤੇਕਰ੍ਮਮੁਦਜਾਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਮਰਦਾਨਾ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਦਿੱਤੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਪਾਣੀ ਵਗਾਇਆ; ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਦੇਵਤੇ ਜਨਮ ਲਏ, ਪਰ ਕੰਮ ਤੋਂ ਵੱਖ।

ਅਸ੍ਤਿ ਸੋਮੋ ਅਯਂ ਸੁਤਃ ਪਿਬਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਮਰੁਤਃ ਉਤ ਸ੍ਵਰਾਜੋ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ

ਇਹ ਸੋਮ ਰਸ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮਰੁਤ ਇਸ ਨੂੰ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।

ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਰ੍ਯਮਾ ਤਨਾ ਪੂਤਸ੍ਯ ਵਰੁਣਃ ਤ੍ਰਿषਧਸ੍ਥਸ੍ਯ ਜਾਵਤਃ

ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਾਨ ਤੇ ਵਰੁਣਾ ਤਿੰਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ ਪਾਤਰ ਵਿਚੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮ ਰਸ ਆਪਣੀ ਹਿੱਸੇਦਾਰੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪੀਂਦੇ ਹਨ।

ਉਤੋ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਜੋषਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਤਸ੍ਯ ਗੋਮਤਃ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਹੋਤੇਵ ਮਤ੍ਸਤਿ

ਇੰਦਰ ਵੀ ਗਉ-ਧਨ ਵਾਲੇ ਸੋਮ ਰਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਯਾਜਕ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਬਣ੍ਮਹਾਂ ਅਸਿ ਸੂਰ੍ਯ ਬਡਾਦਿਤ੍ਯ ਮਹਾਂ ਅਸਿ ਮਹਸ੍ਤੇ ਸਤੋ ਮਹਿਮਾ ਪਨਿष੍ਤਮ ਮਹ੍ਨਾ ਦੇਵ ਮਹਾਂ ਅਸਿ

ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਸੂਰਜ; ਤੂੰ ਆਦਿਤਿਆ ਹੈਂ, ਮਹਾਨ। ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਭ ਮਹਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਵਿਆਪਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੱਡਾ ਹੈਂ।

ਬਟ੍ ਸੂਰ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਸਾ ਮਹਾਂ ਅਸਿ ਸਤ੍ਰਾ ਦੇਵ ਮਹਾਂ ਅਸਿ ਮਹ੍ਨਾ ਦੇਵਾਨਾਮਸੁਰ੍ਯਃ ਪੁਰੋਹਿਤੋ ਵਿਭੁ ਜ੍ਯੋਤਿਰਦਾਭ੍ਯਮ੍

ਹੇ ਸੂਰਜ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੋਭਾ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਵਿਆਪਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਸੂਰਿਆ, ਤੂੰ ਸਭ ਵਿਚ ਵਿਆਪਕ, ਅਟੱਲ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈਂ।

ਉਪ ਨੋ ਹਰਿਭਿਃ ਸੁਤਂ ਯਾਹਿ ਮਦਾਨਾਂ ਪਤੇ ਉਪ ਨੋ ਹਰਿਭਿਃ ਸੁਤਮ੍

ਹੇ ਆਨੰਦ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਸੋਮ ਰਸ ਲਈ; ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਸੋਮ ਰਸ ਲਈ।

ਦ੍ਵਿਤਾ ਯੋ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮੋ ਵਿਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਉਪ ਨੋ ਹਰਿਭਿਃ ਸੁਤਮ੍

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਬਹੁਤ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਸੌ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਸੋਮ ਰਸ ਲਈ।

ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਨੇषਾਂ ਪਾਤਾ ਸੋਮਾਨਾਮਸਿ ਉਪ ਨੋ ਹਰਿਭਿਃ ਸੁਤਮ੍

ਤੂੰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸੰਘਾਰੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਮਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਸੋਮ ਰਸ ਲਈ।

ਪ੍ਰ ਵੋ ਮਹੇ ਮਹੇਵृਧੇ ਭਰਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸੇ ਪ੍ਰ ਸੁਮਤਿਂ ਕृਣੁਧ੍ਵਮ੍ ਵਿਸ਼ਃ ਪੂਰ੍ਵੀਃ ਪ੍ਰ ਚਰ ਚਰ੍षਣਿਪ੍ਰਾਃ

ਵੱਡੇ, ਵਧਦੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਲਈ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਓ; ਚੰਗੀ ਕਿਰਪਾ ਬਣਾਓ। ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵੋ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦਿਓ।

ਉਰੁਵ੍ਯਚਸੇ ਮਹਿਨੇ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜਨਯਨ੍ਤ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਨ ਮਿਨਨ੍ਤਿ ਧੀਰਾਃ

ਚੌੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਲਈ, ਵਿਦਵਾਨ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ ਰਚਦੇ ਹਨ। ਸਮਝਦਾਰ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਟੋੜਦੇ।

ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾਣੀਰਨੁਤ੍ਤਮਨ੍ਯੁਮੇਵ ਸਤ੍ਰਾ ਰਾਜਾਨਂ ਦਧਿਰੇ ਸਹਧ੍ਯੈ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਾਯ ਬਰ੍ਹਯਾ ਸਮਾਪੀਨ੍

ਭਜਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜਿਸਦੀ ਆਤਮਾ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚ ਰਾਜਾ, ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਯਜਨ ਵਾਲੀ ਘਾਸ ਨਾਲ, ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।

ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਵਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਤਾਵਦਹਮੀਸ਼ੀਯ ਸ੍ਤੋਤਾਰਮਿਦ੍ਦਧਿषੇ ਰਦਾਵਸੋ ਨ ਪਾਪਤ੍ਵਾਯ ਰਂਸਿषਮ੍

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿੰਨੀ ਦੂਰ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਉਤਨੀ ਦੂਰ ਮੈਂ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਹੋ ਸਕਾਂ; ਮੈਂ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਲਈ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਮੰਦਭਾਗ ਲਈ ਨਹੀਂ।

ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਯਮਿਨ੍ਮਹਯਤੇ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਰਾਯ ਆ ਕੁਹਚਿਦ੍ਵਿਦੇ ਨ ਹਿ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਨ੍ਮਘਵਨ੍ਨ ਆਪ੍ਯਂ ਵਸ੍ਯੋ ਅਸ੍ਤਿ ਪਿਤਾ ਚ ਨ

ਹੇ ਦਾਤਰ, ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਮਘਵਨ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਧਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।

ਸ਼੍ਰੁਧੀ ਹਵਂ ਵਿਪਿਪਾਨਸ੍ਯਾਦ੍ਰੇਰ੍ਬੋਧਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯਾਰ੍ਚਤੋ ਮਨੀषਾਮ੍ ਕृष੍ਵਾ ਦੁਵਾਂਸ੍ਯਨ੍ਤਮਾ ਸਚੇਮਾ

ਹੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਰਸ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ; ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਸਮਝ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਸਕੀਏ।

ਨ ਤੇ ਗਿਰੋ ਅਪਿ ਮृष੍ਯੇ ਤੁਰਸ੍ਯ ਨ ਸੁष੍ਟੁਤਿਮਸੁਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਸਦਾ ਤੇ ਨਾਮ ਸ੍ਵਯਸ਼ੋ ਵਿਵਕ੍ਮਿ

ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਠੁਕਰਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਅਸੂਰਿਆ ਦੀ ਵਧਾਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾਰ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਉਚਾਰਦਾ ਹਾਂ।

ਭੂਰਿ ਹਿ ਤੇ ਸਵਨਾ ਮਾਨੁषੇषੁ ਭੂਰਿ ਮਨੀषੀ ਹਵਤੇ ਤ੍ਵਾਮਿਤ੍ ਮਾਰੇ ਅਸ੍ਮਨ੍ਮਘਵਞ੍ਜ੍ਯੋਕ੍ਕਃ

ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਭੇਟਾਂ ਹਨ; ਬਹੁਤ ਵਿਦਵਾਨ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਮਘਵਨ, ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਵੰਜਿਤ ਨਾ ਕਰ।

ਪ੍ਰੋ ष੍ਵਸ੍ਮੈ ਪੁਰੋਰਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ਼ੂषਮਰ੍ਚਤ ਅਭੀਕੇ ਚਿਦੁ ਲੋਕਕृਤ੍ਸਙ੍ਗੇ ਸਮਤ੍ਸੁ ਵृਤ੍ਰਹ ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਬੋਧਿ ਚੋਦਿਤਾ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇषਾਂ ਜ੍ਯਾਕਾ ਅਧਿ ਧਨ੍ਵਸੁ

ਇੰਦਰ ਲਈ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਓ, ਚਾਹੇ ਦੂਰੋਂ ਵੀ। ਹਰ ਸੰਗਤ, ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਸੰਘਾਰੀ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੇਤ ਰਹਿਣਾ। ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਟੁੱਟ ਜਾਣ।

ਤ੍ਵਂ ਸਿਨ੍ਧੂਂਰਵਾਸृਜੋ ऽਧਰਾਚੋ ਅਹਨ੍ਨਹਿਮ੍ ਅਸ਼ਤ੍ਰੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਜਜ੍ਞਿषੇ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਪੁष੍ਯਸਿ ਵਾਰ੍ਯਮ੍ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਪਰਿ ष੍ਵਜਾਮਹੇ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇषਾਂ ਜ੍ਯਾਕਾ ਅਧਿ ਧਨ੍ਵਸੁ

ਤੂੰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇ ਹੇਠਲੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤੂੰ ਹਿਮ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਅਜਿੱਤ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਜਨਮਿਆ। ਤੂੰ ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਵਸਤੂ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਟੁੱਟ ਜਾਣ।

ਵਿ षੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਰਾਤਯੋ ऽਰ੍ਯੋ ਨਸ਼ਨ੍ਤ ਨੋ ਧਿਯਃ ਅਸ੍ਤਾਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰਵੇ ਵਧਂ ਯੋ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਿਘਾਂਸਤਿ ਯਾ ਤੇ ਰਾਤਿਰ੍ਦਦਿਵਸੁ ਨਭਨ੍ਤਾਮਨ੍ਯਕੇषਾਂ ਜ੍ਯਾਕਾ ਅਧਿ ਧਨ੍ਵਸੁ

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਮਿੱਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਹਿਣ। ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਵਧਾ ਲਿਆ। ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹੋਵੇ, ਤੇਰਾ ਧਨੁਸ਼ ਲੜਾਈ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਰਹੇ।

ਰੇਵਾਂ ਇਦ੍ਰੇਵਤ ਸ੍ਤੋਤਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਵਾਵਤੋ ਮਘੋਨਃ ਪ੍ਰੇਦੁ ਹਰਿਵਃ ਸੁਤਸ੍ਯ

ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧਨਵਾਨ ਤੇ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਦਾਤਾਰ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੋਮ ਦੇ ਰਸ ਵੱਲ ਜਲਦੀ ਆ।

ਉਕ੍ਥਂ ਚ ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨਂ ਨਾਗੋ ਰਯਿਰਾ ਚਿਕੇਤ ਨ ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਗੀਯਮਾਨਮ੍

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਨਾ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਧਨ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਨਾ ਹੀ ਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ।

ਮਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੀਯਤ੍ਨਵੇ ਮਾ ਪਰਾ ਦਾਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸ਼ਚੀਵਃ ਸ਼ਚੀਭਿਃ

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਵਿਚ ਨਾ ਪਾ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਬਲ ਦੇ।

ਏਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਹਿ ਹਰਿਭਿਰੁਪ ਕਣ੍ਵਸ੍ਯ ਸੁष੍ਟੁਤਿਮ੍ ਦਿਵੋ ਅਮੁष੍ਯ ਸ਼ਾਸਤੋ ਦਿਵਂ ਯਯ ਦਿਵਾਵਸੋ

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਣਵ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਸੁਣਨ ਆ, ਉਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਦਿਨ ਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ।

ਅਤ੍ਰਾ ਵਿ ਨੇਮਿਰੇषਾਮੁਰਾਂ ਨ ਧੂਨੁਤੇ ਵृਕਃ ਦਿਵੋ ਅਮੁष੍ਯ ਸ਼ਾਸਤੋ ਦਿਵਂ ਯਯ ਦਿਵਾਵਸੋ

ਇਥੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ। ਉਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਦਿਨ ਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।

ਆ ਤ੍ਵਾ ਗ੍ਰਾਵਾ ਵਦਨੀਹ ਸੋਮੀ ਘੋषੇਣ ਵਕ੍ਸ਼ਤੁ ਦਿਵੋ ਅਮੁष੍ਯ ਸ਼ਾਸਤੋ ਦਿਵਂ ਯਯ ਦਿਵਾਵਸੋ

ਇਥੇ, ਹੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਪੱਥਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬੋਲਣ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਣ। ਉਸ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਦਿਨ ਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ।

ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਮਨ੍ਦਯਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਃ

ਹੇ ਸੋਮ, ਤੂੰ ਵਗ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਕੇ।

ਤੇ ਸੁਤਾਸੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਵਾਯੁਮਸृਕ੍ਸ਼ਤ

ਉਹ ਰਸ, ਜੋ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਹਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਵਾਯੂ ਵੱਲ ਵਗ ਗਏ ਹਨ।

ਅਸृਗ੍ਰਂ ਦੇਵਵੀਤਯੇ ਵਾਜਯਨ੍ਤੋ ਰਥਾ ਇਵ

ਉਹ ਰਸ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ, ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਵਗ ਪਏ ਹਨ।