ਮਘੋਨਃ ਸ੍ਮ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇषੁ ਚੋਦਯ ਯੇ ਦਦਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਵਸੁ ਤਵ ਪ੍ਰਣੀਤੀ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵ ਸੂਰਿਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਤਰੇਮ ਦੁਰਿਤਾ
ਹੇ ਦਾਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ, ਜੋ ਪਿਆਰੀ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਮਾਰਗਦर्शन ਨਾਲ, ਹੇ ਹਲਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਪਾਰ ਕਰੀਏ।
ਏਦੁ ਮਧੋਰ੍ਮਦਿਨ੍ਤਰਂ ਸਿਞ੍ਚਾਧ੍ਵਰ੍ਯੋ ਅਨ੍ਧਸਃ ਏਵਾ ਹਿ ਵੀਰ ਸ੍ਤਵਤੇ ਸਦਾਵृਧਃ
ਹੇ ਅਧਵਰਯੁ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਮਦਭਰ ਸੋਮਾ ਪਾਤਰ ਤੋਂ ਵਹਾ; ਇਉਂ ਸਦਾ ਵਧਦੇ ਵੀਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਥਾਤਰ੍ਹਰੀਣਾਂ ਨ ਕਿष੍ਟੇ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਸ੍ਤੁਤਿਮ੍ ਉਦਾਨਂਸ਼ ਸ਼ਵਸਾ ਨ ਭਨ੍ਦਨਾ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹਲਕੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਰ, ਤੂੰ ਪੁਰਾਣੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ ਹੈਂ, ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਂ ਵੋ ਵਾਜਾਨਾਂ ਪਤਿਮਹੂਮਹਿ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਵਃ ਅਪ੍ਰਾਯੁਭਿਰ੍ਜ੍ਞੇਭਿਰ੍ਵਾਵृਧੇਨ੍ਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਹਾਰਦੇ ਨਹੀਂ, ਨਾਲ ਵਧੇ।
ਤਂ ਗੂਰ੍ਧਯਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰਂ ਦੇਵਾਸੋ ਦੇਵਮਰਤਿਂ ਦਧਨ੍ਵਿਰੇ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਹਵ੍ਯਮੂਹਿषੇ
ਭਜਨ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਚਮਕਦੇ, ਠੱਗ ਨਾ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਵਿਭੂਤਰਾਤਿਂ ਵਿਪ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ੋਚਿषਮਗ੍ਨਿਮੀਡਿष੍ਵ ਯਨ੍ਤੁਰਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਮੇਧਸ੍ਯ ਸੋਮ੍ਯਸ੍ਯ ਸੋਭਰੇ ਪ੍ਰੇਮਧ੍ਵਰਾਯ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਮ੍
ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਅੱਗ ਨੂੰ, ਚਮਕਦੇ ਅੱਗ, ਸਵਾਰ, ਇਸ ਗਿਆਨ, ਸੋਮਾ, ਚਮਕਦੇ ਯਜਨਾ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ।
ਆ ਸੋਮ ਸਵਾਨੋ ਅਦ੍ਰਿਭਿਸ੍ਤਿਰੋ ਵਾਰਾਣ੍ਯਵ੍ਯਯਾ ਜਨੋ ਨ ਪੁਰਿ ਚਮ੍ਵੋਰ੍ਵਿਸ਼ਦ੍ਧਰਿਃ ਸਦੋ ਵਨੇषੁ ਦਧ੍ਰਿषੇ
ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਿਆ ਸੋਮਾ ਟੁੱਟੇ-ਨਟੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਵਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਹਲਕਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਥਾਂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਮਾਮृਜੇ ਤਿਰੋ ਅਣ੍ਵਾਨਿ ਮੇष੍ਯੋ ਮੀਡ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਸਪ੍ਤਿਰ੍ਨ ਵਾਜਯੁਃ ਅਨੁਮਾਦ੍ਯਃ ਪਵਮਾਨੋ ਮਨੀषਿਭਿਃ ਸੋਮੋ ਵਿਪ੍ਰੇਭਿਰृਕ੍ਵਭਿਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਛੋਟਿਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਕਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਜਿੱਤੂ ਸਵਾਰ; ਵਹਿੰਦਾ ਸੋਮਾ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨਾਲ।
ਵਯਮੇਨਮਿਦਾ ਹ੍ਯੋ ऽਪੀਪੇਮੇਹ ਵਜ੍ਰਿਣਮ੍ ਤਸ੍ਮਾ ਉ ਅਦ੍ਯ ਸਵਨੇ ਸੁਤਂ ਭਰਾ ਨੂਨਂ ਭੂषਤ ਸ਼੍ਰੁਤੇ
ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਇਸ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਭਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਪੀੜੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਲਈ ਪੀੜਿਆ ਸੋਮਾ ਲਿਆਓ; ਹੁਣ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲਈ ਸਜਾਓ।
ਵृਕਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਯ ਵਾਰਣ ਉਰਾਮਥਿਰਾ ਵਯੁਨੇषੁ ਭੂषਤਿ ਸੇਮਂ ਨ ਸ੍ਤੋਮਂ ਜੁਜੁषਾਣ ਆ ਗਹੀਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਯਾ ਧਿਯਾ
ਉਸ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਭੇਡੀਆ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਮਾਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਇਸ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਚ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਰੋਚਨਾ ਦਿਵਃ ਪਰਿ ਵਾਜੇषੁ ਭੂषਥਃ ਤਦ੍ਵਾਂ ਚੇਤਿ ਪ੍ਰ ਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਤੁਸੀਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਜਾਉਂਦੇ ਹੋ; ਇਹ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਵਿਰਤਾ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਅਪਸਸ੍ਪਰਿ ਉਪ ਪ੍ਰ ਯਨ੍ਤਿ ਧੀਤਯਃ ऋਤਸ੍ਯ ਪਥ੍ਯਾ ਅਨੁ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਸੱਚ ਦੇ ਮਾਰਗਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਤਵਿषਾਣਿ ਵਾਮ੍ ਸਧਸ੍ਥਾਨਿ ਪ੍ਰਯਾਂਸਿ ਚ ਯੁਵੋਰਪ੍ਤੂਰ੍ਯਂ ਹਿਤਮ੍
ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਥਾਂ ਤੇ ਰਾਹ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਸਦਾ ਯਕੀਨੀ ਹੈ।
ਕ ਈਂ ਵੇਦ ਸੁਤੇ ਸਚਾ ਪਿਬਨ੍ਤਂ ਕਦ੍ਵਯੋ ਦਧੇ ਅਯਂ ਯਃ ਪੁਰੋ ਵਿਭਿਨਤ੍ਤ੍ਯੋਜਸਾ ਮਨ੍ਦਾਨਃ ਸ਼ਿਪ੍ਰਯਨ੍ਧਸਃ
ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਨਾਂ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪੀਦੇ ਹੋ? ਕੌਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਇਆ ਹੈ? ਉਹ ਜੋ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਸੋਮਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਾ ਮृਗੋ ਨ ਵਾਰਣਃ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਚਰਥਂ ਦਧੇ ਨ ਕਿष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿ ਯਮਦਾ ਸੁਤੇ ਗਮੋ ਮਹਾਂਸ਼੍ਚਰਸ੍ਯੋਜਸਾ
ਦਾਨੀ ਜਾਨਵਰ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਸੋਮਾ ਦੇ ਪੀਣ ਵੇਲੇ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋ।
ਯ ਉਗ੍ਰਃ ਸਨ੍ਨਨਿष੍ਟृਤਃ ਸ੍ਥਿਰੋ ਰਣਾਯ ਸਂਸ੍ਕृਤਃ ਯਦਿ ਸ੍ਤੋਤੁਰ੍ਮਘਵਾ ਸ਼ृਣਵਦ੍ਧਵਂ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੋषਤ੍ਯਾ ਗਮਤ੍
ਜੋ ਤੇਜ਼, ਹਥਿਆਰਬੰਦ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੈ—ਜੇ ਦਾਨੀ ਸੁਣੇ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਗਾਇਕ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣੇ, ਪਰ ਔਰਤ ਦੇ ਪਾਸ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਪਵਮਾਨਾ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ ਸੋਮਾਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ ਅਭਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਕਾਵ੍ਯਾ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਵਹਿੰਦੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦੁ, ਹਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਰਲ ਗਏ ਹਨ।
ਪਵਮਾਨਾ ਦਿਵਸ੍ਪਰ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦਸृਕ੍ਸ਼ਤ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਧਿ ਸਾਨਵਿ
ਵਹਿੰਦੇ ਸੋਮਾ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਰਾਹੀਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਉੱਤੇ ਵਹਿ ਗਏ ਹਨ।
ਪਵਮਾਨਾਸ ਆਸ਼ਵਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਅਸृਗ੍ਰਮਿਨ੍ਦਵਃ ਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਪ ਦ੍ਵਿषਃ
ਤੇਜ਼ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਵਹਿੰਦੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦੁ, ਹਰ ਵਿਅਰਤਾ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਕੇ ਵਹਿ ਗਏ ਹਨ।
ਤੋਸ਼ਾ ਵृਤ੍ਰਹਣਾ ਹੁਵੇ ਸਜਿਤ੍ਵਾਨਾਪਰਾਜਿਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਵਾਜਸਾਤਮਾ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਅਜਿੱਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰ ਵਾਮਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਥਿਨੋ ਨੀਥਾਵਿਦੋ ਜਰਿਤਾਰਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਇष ਆ ਵृਣੇ
ਜੋ ਗੀਤਕਾਰ, ਉਕਤੀਆਂ ਤੇ ਰਾਹ ਦੱਸਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਤੁਹਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ, ਮੈਂ ਧਨ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਚੋਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਗ੍ਨੀ ਨਵਤਿਂ ਪੁਰੋ ਦਾਸਪਤ੍ਨੀਰਧੂਨੁਤਮ੍ ਸਾਕਮੇਕੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਅਗਨੀ, ਤੁਸੀਂ ਦਾਸਾ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਨਵੇਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਇਕਠੇ, ਇਕ ਹੀ ਕੰਮ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ।
ਉਪ ਤ੍ਵਾ ਰਣ੍ਵਸਨ੍ਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਯਸ੍ਵਨ੍ਤਃ ਸਹਸ੍ਕृਤ ਅਗ੍ਨੇ ਸਸृਜ੍ਮਹੇ ਗਿਰਃ
ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਅਗਨੀ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਤੇਰਿਆਂ ਤਾਕਤ ਤੇ ਉਰਜਾ ਨਾਲ ਭਰਕੇ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ।
ਉਪ ਚ੍ਛਾਯਾਮਿਵ ਘृਣੇਰਗਨ੍ਮ ਸ਼ਰ੍ਮ ਤੇ ਵਯਮ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਹਿਰਣ੍ਯਸਨ੍ਦृਸ਼ਃ
ਅਗਨੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸਹਾਰੇ ਆਏ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ।
ਯ ਉਗ੍ਰ ਇਵ ਸ਼ਰ੍ਯਹਾ ਤਿਗ੍ਮਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਨ ਵਂਸਗਃ ਅਗ੍ਨੇ ਪੁਰੋ ਰੁਰੋਜਿਥ
ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਚੀ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ।
ऋਤਾਵਾਨਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮृਤਸ੍ਯ ਜ੍ਯੋਤਿषਸ੍ਪਤਿਮ੍ ਅਜਸ੍ਰਂ ਘਰ੍ਮਮੀਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਨਰ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਚ ਤੇ ਚਾਨਣ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਜੋ ਰਸਮ ਲਈ ਸਦਾ ਗਰਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯ ਇਦਂ ਪ੍ਰਤਿਪਪ੍ਰਥੇ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੁਤ੍ਤਿਰਨ੍ ऋਤੂਨੁਤ੍ਸृਜਤੇ ਵਸ਼ੀ
ਜੋ ਇਸ ਯਜਨ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰਸਮ ਦਾ ਉੱਚਾ ਚਾਨਣ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਰੁੱਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਿਯੇषੁ ਧਾਮਸੁ ਕਾਮੋ ਭੂਤਸ੍ਯ ਭਵ੍ਯਸ੍ਯ ਸਭ੍ਰਾਡੇਕੋ ਵਿ ਰਾਜਤਿ
ਅਗਨੀ, ਪਿਆਰੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਹੋਏ ਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਆष੍ਟਮ ਤृਤੀਯੋ ऽਰ੍ਧਃ ਅਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਨੇਨ ਜਨ੍ਮਨਾ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਨਸ੍ਤਨ੍ਵਾਂ ਸ੍ਵਾਮ੍ ਕਵਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਵਵृਧੇ
ਤੀਜਾ ਅੱਠਵਾਂ ਹਿੱਸਾ—ਅਗਨੀ, ਪੁਰਾਣਾ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਕਵੀ ਦੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਊਰ੍ਜ੍ਜੋ ਨਪਾਤਮਾ ਹੁਵੇ ऽਗ੍ਨਿਂ ਪਾਵਕਸ਼ੋਚਿषਮ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞੇ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰੇ
ਮੈਂ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਜਵਾਲਾ ਵਾਲਾ, ਇਸ ਯਜਨ ਤੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸਮ ਵਿੱਚ।