ਓਜਸ੍ਤਦਸ੍ਯ ਤਿਤ੍ਵਿष ਉਭੇ ਯਤ੍ਸਮਵਰ੍ਤ੍ਤਯਤ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਰ੍ਮੇਵ ਰੋਦਸੀ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ—ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਇਕਠੇ ਕੀਤੇ, ਚਮੜੀ ਵਾਂਗ।
ਸੁਮਨ੍ਮਾ ਵਸ੍ਵੀ ਰਨ੍ਤੀ ਸੂਨਰੀ
ਕਿਰਪਾਲੂ, ਦੌਲਤਵਾਨ, ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ, ਉਹ ਚੰਗੀ ਧੀ ਹੈ।
ਸਰੂਪ ਵृषਨ੍ਨਾ ਗਹੀਮੌ ਭਦ੍ਰੌ ਧੁਰ੍ਯਾਵਭਿ ਤਾਵਿਮਾ ਉਪ ਸਰ੍ਪਤਃ
ਆਉ, ਵੱਡੇ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਮਿਲਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਜੁਤੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਣ।
ਨੀਵ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਮृਢ੍ਵਂ ਮਧ੍ਯ ਆਪਸ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸ਼ृਙ੍ਗੇਭਿਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਦਿਸ਼ਨ੍
ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੇ ਹਨ; ਦਸ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆष੍ਟਮ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਰ੍ਧਃ ਪਨ੍ਯਂਪਨ੍ਯਮਿਤ੍ਸੋਤਾਰ ਆ ਧਾਵਤ ਮਦ੍ਯਾਯ ਸੋਮਂ ਵੀਰਾਯ ਸ਼ੂਰਾਯ
ਅੱਠਵਾਂ ਤੇ ਦੂਜਾ ਅੱਧਾ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ; ਪਿਆਲੇ ਵਾਲੇ ਸੋਮਾ ਲਈ, ਵੀਰ ਤੇ ਸ਼ੂਰਾ ਲਈ, ਨਸ਼ੀਲੇ ਪਾਨ ਲਈ ਤੁਰਦੇ ਹਨ।
ਏਹ ਹਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੁਜਾ ਸ਼ਗ੍ਮਾ ਵਕ੍ਸ਼ਤਃ ਸਖਾਯਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਗਿਰ੍ਵਣਸਮ੍
ਇੱਥੇ, ਦੋ ਘੋੜੇ ਜੋ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਜੁਤੇ ਹਨ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ, ਜੋ ਸੱਜਣ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਤਾ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਸੁਤਮਾ ਘਾ ਗਮਨ੍ਨਾਰੇ ਅਸ੍ਮਤ੍ ਨਿ ਯਮਤੇ ਸ਼ਤਮੂਤਿਃ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਜੋ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਉਹ ਪੀ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਆਓ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਪਾਸੋਂ ਨਾ ਰੋਕੋ, ਉਹ ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਵਿਨ੍ਦਵਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਿਵ ਸਿਨ੍ਧਵਃ ਨ ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਤਿ ਰਿਚ੍ਯਤੇ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬੂੰਦਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵੱਧ ਸਕਦਾ, ਇੰਦਰ।
ਵਿਵ੍ਯਕ੍ਥ ਮਹਿਨਾ ਵृषਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਜਾਗृਵੇ ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਠਰੇषੁ ਤੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਪਾਨ ਲਈ ਜਾਗਦਾ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਪੇਟਾਂ ਵਿੱਚ।
ਅਰਂ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਕ੍ਸ਼ਯੇ ਸੋਮੋ ਭਵਤੁ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ ਅਰਂ ਧਾਮਭ੍ਯ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਸੋਮਾ ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਵੇ; ਬੂੰਦਾਂ ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਥਾਵਾਂ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਹੋਣ।
ਜਰਾਬੋਧ ਤਦ੍ਵਿਵਿਡ੍ਢਿ ਵਿਸ਼ੇਵਿਸ਼ੇ ਯਜ੍ਞਿਯਾਯ ਸ੍ਤੋਮਂ ਰੁਦ੍ਰਾਯ ਦृਸ਼ੀਕਮ੍
ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਗ, ਇਹ ਸਮਝ, ਹਰ ਟੋਲੇ ਵੱਲੋਂ ਜੇੜਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ, ਰੁਦ੍ਰਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਸਤੁਤੀ।
ਸ ਨੋ ਮਹਾਂ ਅਨਿਮਾਨੋ ਧੂਮਕੇਤੁਃ ਪੁਰੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਧਿਯੇ ਵਾਜਾਯ ਹਿਨ੍ਵਤੁ
ਉਹ ਵੱਡਾ, ਅਟੱਲ, ਧੂੰਏਂ ਵਾਲਾ, ਅੱਗੇ ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ ਸਾਨੂੰ ਬੁਧੀ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇਵੇ।
ਸ ਰੇਵਾਂ ਇਵ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਰ੍ਦੈਵ੍ਯਃ ਕੇਤੁਃ ਸ਼ृਣੋਤੁ ਨਃ ਉਕ੍ਥੈਰਗ੍ਨਿਰ੍ਬृਹਦ੍ਭਾਨੁਃ
ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਤਾ, ਸਾਡੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣੇ—ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਅੱਗ।
ਤਦ੍ਵੋ ਗਾਯ ਸੁਤੇ ਸਚਾ ਪੁਰੁਹੂਤਾਯ ਸਤ੍ਵਨੇ ਸ਼ਂ ਯਦ੍ਗਵੇ ਨ ਸ਼ਾਕਿਨੇ
ਤੁਸੀਂ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵੇਲੇ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਕਤ ਲਈ, ਉਹ ਗੀਤ ਗਾਓ ਜੋ ਗਾਂ ਲਈ ਅਤੇ ਦਾਤਾ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਨ ਘਾ ਵਸੁਰ੍ਨਿ ਯਮਤੇ ਦਾਨਂ ਵਾਜਸ੍ਯ ਗੋਮਤਃ ਯਤ੍ਸੀਮੁਪਸ਼੍ਰਵਦ੍ਗਿਰਃ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ, ਜਦੋਂ ਗੀਤ ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ।
ਕੁਵਿਤ੍ਸਸ੍ਯ ਪ੍ਰ ਹਿ ਵ੍ਰਜਂ ਗੋਮਨ੍ਤਂ ਦਸ੍ਯੁਹਾ ਗਮਤ੍ ਸ਼ਚੀਭਿਰਪ ਨੋ ਵਰਤ੍
ਉਹ, ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਹੋ ਸਕਦਾ ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਜਾਵੇ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਦੂਰ ਨਾ ਰੱਖੇ।
ਇਦਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿ ਚਕ੍ਰਮੇ ਤ੍ਰੇਧਾ ਨਿ ਦਧੇ ਪਦਮ੍ ਸਮੂਢਮਸ੍ਯ ਪਾਂਸੁਲੇ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇ; ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਧਰਿਆ, ਸਭ ਕੁਝ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਦਾ ਵਿ ਚਕ੍ਰਮੇ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਗੋਪਾ ਅਦਾਭ੍ਯਃ ਅਤੋ ਧਰ੍ਮਾਣਿ ਧਾਰਯਨ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਜੈਯ, ਨੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇ; ਉਥੋਂ ਉਹ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਟਿਕਾਊ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੋਃ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤ ਯਤੋ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਪਸ੍ਪਸ਼ੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੁਜ੍ਯਃ ਸਖਾ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਕਰਤਬ ਵੇਖੋ, ਜਿਥੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਿਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸਾਥੀ।
ਤਦ੍ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਂ ਸਦਾ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੂਰਯਃ ਦਿਵੀਵ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਾਤਤਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਕਦਮ, ਗਿਆਨੀ ਸਦਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲੇ ਅੱਖ ਵਾਂਗ।
ਤਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾਸੋ ਵਿਪਨ੍ਯੁਵੋ ਜਾਗृਵਾਂਸਃ ਸਮਿਨ੍ਧਤੇ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਯਤ੍ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦਾ ਉਹ ਉੱਚਾ ਕਦਮ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਵੀ, ਸਦਾ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਤੋ ਦੇਵਾ ਅਵਨ੍ਤੁ ਨੋ ਯਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਚਕ੍ਰਮੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਧਿ ਸਾਨਵਿ
ਉਥੋਂ ਦੇਵਤੇ ਸਾਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ, ਜਿਥੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਉੱਤੇ।
ਮੋ षੁ ਤ੍ਵਾ ਵਾਘਤਸ਼੍ਚ ਨਾਰੇ ਅਸ੍ਮਨ੍ਨਿ ਰੀਰਮਨ੍ ਆਰਾਤ੍ਤਾਦ੍ਵ ਸਧਮਾਦਂ ਨ ਆ ਗਹੀਹ ਵਾ ਸਨ੍ਨੁਪ ਸ਼੍ਰੁਧਿ
ਤੂੰ ਜਾਂ ਯਜਮਾਨ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰ; ਦੂਰੋਂ ਆ ਕੇ ਇਸ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ, ਜਾਂ ਨੇੜੇ ਹੋ ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣ।
ਇਮੇ ਹਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕृਤਃ ਸੁਤੇ ਸਚਾ ਮਧੌ ਨ ਮਕ੍ਸ਼ ਆਸਤੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਕਾਮਂ ਜਰਿਤਾਰੋ ਵਸੂਯਵੋ ਰਥੇ ਨ ਪਾਦਮਾ ਦਧੁਃ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਬਣੇ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵੇਲੇ, ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਮਧੁ 'ਤੇ ਮੱਖੀਆਂ ਵਾਂਗ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ; ਉਹ ਰਥ 'ਤੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਤਾਵਿ ਮਨ੍ਮ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵੋਚਤ ਪੂਰ੍ਵੀਰृਤਸ੍ਯ ਬृਹਤੀਰਨੂषਤ ਸ੍ਤੋਤੁਰ੍ਮੇਧਾ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ
ਮੈਂ ਪੁਰਾਣਾ ਭਜਨ ਗਾਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਲਈ ਉਚਾਰੋ। ਸੱਚ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਲੋਕ ਪਿੱਛੇ ਆਏ ਹਨ; ਗਾਇਕ ਦੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਵਹਿ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਾਯੋ ਬृਹਤੀਰਧੂਨੁਤ ਸਂ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀ ਸਮੁ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ ਸਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਸਃ ਸ਼ੁਚਯਃ ਸਂ ਗਵਾਸ਼ਿਰਃ ਸੋਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਮਨ੍ਦਿषੁਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਧਰਤੀ, ਸੂਰਜ, ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਗਾਂ ਦੇ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਮਿਲ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਪਾਤਵੇ ਵृਤ੍ਰਘ੍ਨੇ ਪਰਿ षਿਚ੍ਯਸੇ ਨਰੇ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤੇ ਦੇਵਾਯ ਸਦਨਾਸਦੇ
ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਸੋਮਾ ਤੂੰ ਵਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਹੁਨਰਮੰਦ, ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਦੇਵਤਾ ਲਈ।
ਤਂ ਸਖਾਯਃ ਪੁਰੂਰੁਚਂ ਯੂਯਂ ਵਯਂ ਚ ਸੂਰਯਃ ਅਸ਼੍ਯਾਮ ਵਾਜਗਨ੍ਧ੍ਯਂ ਸਨੇਮ ਵਾਜਪਸ੍ਤ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਚੌੜੇ ਚਮਕਦੇ, ਅਸੀਂ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਸਤ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤਾਕਤ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ; ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਦੀ ਦੌਲਤ ਪਾ ਲਈਏ।
ਪਰਿ ਤ੍ਯਂ ਹਰ੍ਯਤਂ ਹਰਿਂ ਬਭ੍ਰੁਂ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਵਾਰੇਣ ਯੋ ਦੇਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਂ ਇਤ੍ਪਰਿ ਮਦੇਨ ਸਹ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਹ ਹਲਕੇ, ਭੂਰੇ ਰੰਗ ਦੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਦ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਸ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾਵਸੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦਧਰ੍षਤਿ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਇਤ੍ਤੇਮਘਵਨ੍ ਪਾਰ੍ਯੇ ਦਿਵਿ ਵਾਜੀ ਵਾਜਂ ਸਿषਾਸਤਿ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ, ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਸੱਚਮੁਚ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਉੱਚੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।