ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਮੂਰ੍ਧਾ ਦਿਵਃ ਕਕੁਤ੍ਪਤਿਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਯਮ੍ ਅਪਾਂ ਰੇਤਾਂਸਿ ਜਿਨ੍ਵਤਿ
ਅੱਗ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਈਸ਼ਿषੇ ਵਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਹਿ ਦਾਤ੍ਰਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇ ਸ੍ਵਃਪਤਿਃ ਸ੍ਤੋਤਾ ਸ੍ਯਾਂ ਤਵ ਸ਼ਰ੍ਮਣਿ
ਤੂੰ ਹੀ ਕੀਮਤੀ ਦਾਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੱਗ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਛਾਂਹ ਹੇਠਾਂ ਤੇਰਾ ਗਾਇਕ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖੀ ਰਹਾਂ।
ਉਦਗ੍ਨੇ ਸ਼ੁਚਯਸ੍ਤਵ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤ ਈਰਤੇ ਤਵ ਜ੍ਯੋਤੀਂष੍ਯਰ੍ਚਯਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਣੇ ਉੱਠਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਤੇਰਾ ਜੋਤ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਰ੍ਧਃ ਕਸ੍ਤੇ ਜਾਮਿਰ੍ਜਨਾਨਾਮਗ੍ਨੇ ਕੋ ਦਾਸ਼੍ਵਧ੍ਵਰਃ ਕੋ ਹ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸਿ ਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਸੱਤਵਾਂ, ਦੂਜਾ, ਅੱਧਾ—ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ? ਦਾਨੀ ਯਜਮਾਨ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਕਿਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ?
ਤ੍ਵਂ ਜਾਮਿਰ੍ਜਨਾਨਾਮਗ੍ਨੇ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਸਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਖਾ ਸਖਿਭ੍ਯ ਈਡ੍ਯਃ
ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸੱਜਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੱਗ; ਤੂੰ ਮਿੱਤਰ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈਂ, ਸੱਜਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈਂ।
ਯਜਾ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਯਜਾ ਦੇਵਾਂ ऋਤਂ ਬृਹਤ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਸ੍ਵਂ ਦਮਮ੍
ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰ; ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣਾ ਘਰ-ਵਿਚਾਰ ਕਰ।
ਈਡੇਨ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਯਸ੍ਤਿਰਸ੍ਤਮਾਂਸਿ ਦਰ੍ਸ਼ਤਃ ਸਮਗ੍ਨਿਰਿਧ੍ਯਤੇ ਵृषਾ
ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਨਮਣਯੋਗ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ—ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਗਦਾ ਹੈਂ।
ਵृषੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸਮਿਧ੍ਯਤੇ ऽਸ਼੍ਵੋ ਨ ਦੇਵਵਾਹਨਃ ਤਂ ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤ ਈਡਤੇ
ਤਾਕਤਵਾਨ ਅੱਗ ਜਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ; ਜੋ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵृषਣਂ ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਵृषਨ੍ਵृषਣਃ ਸਮਿਧੀਮਹਿ ਅਗ੍ਨੇ ਦੀਦ੍ਯਤਂ ਬृਹਤ੍
ਅਸੀਂ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਚਮਕ, ਹੇ ਅੱਗ।
ਉਤ੍ਤੇ ਬृਹਨ੍ਤੋ ਅਰ੍ਚਯਃ ਸਮਿਧਾਨਸ੍ਯ ਦੀਦਿਵਃ ਅਗ੍ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਸ ਈਰਤੇ
ਜਗਦੀ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਉੱਠਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਉਪ ਤ੍ਵਾ ਜੁਹ੍ਵੋ ਮਮ ਘृਤਾਚੀਰ੍ਯਨ੍ਤੁ ਹਰ੍ਯਤ ਅਗ੍ਨੇ ਹਵ੍ਯਾ ਜੁषਸ੍ਵ ਨਃ
ਮੇਰੀਆਂ ਚਮਚੀਆਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣ; ਸਾਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਮਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹੋਤਾਰਮृਤ੍ਵਿਜਂ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਂ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮੀਡੇ ਸ ਉ ਸ਼੍ਰਵਤ੍
ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਰੁੱਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ; ਉਹ ਸੁਣੇ।
ਪਾਹਿ ਨੋ ਅਗ੍ਨ ਏਕਯਾ ਪਾਹ੍ਯੂਤ ਦ੍ਵਿਤੀਯਯਾ ਪਾਹਿ ਗੀਰ੍ਭਿਸ੍ਤਿਸृਭਿਰੂਰ੍ਜਾਂ ਪਤੇ ਪਾਹਿ ਚਤਸृਭਿਰ੍ਵਸੋ
ਸਾਨੂੰ ਇਕ ਨਾਲ ਬਚਾ, ਹੇ ਅੱਗ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਬਚਾ, ਤਿੰਨ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਬਚਾ, ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਚਾਰ ਨਾਲ ਬਚਾ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ।
ਪਾਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਅਰਾਵ੍ਣਃ ਪ੍ਰ ਸ੍ਮ ਵਾਜੇषੁ ਨੋ ऽਵ ਤ੍ਵਾਮਿਦ੍ਧਿ ਨੇਦਿष੍ਠਂ ਦੇਵਤਾਤਯ ਆਪਿਂ ਨਕ੍ਸ਼ਾਮਹੇ ਵृਧੇ
ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ, ਵਾਧੇ ਲਈ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ।
ਇਨੋ ਰਾਜਨ੍ਨਰਤਿਃ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸੁषੁਮਾਂ ਅਦਰ੍ਸ਼ਿ ਚਿਕਿਦ੍ਵਿ ਭਾਤਿ ਭਾਸਾ ਬृਹਤਾਸਿਕ੍ਨੀਮੇਤਿ ਰੁਸ਼ਤੀਮਪਾਜਨ੍
ਜਦੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਜਗਦੀ ਹੈ, ਹੁਨਰ ਲਈ ਤਿੱਖੀ, ਸੋਹਣੀ, ਉਹ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ, ਵੱਡੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਾਂ ਯਦੇਨੀਮਭਿ ਵਰ੍ਪਸਾਭੂਜ੍ਜਨਯਨ੍ਯੋषਾਂ ਬृਹਤਃ ਪਿਤੁਰ੍ਜਾਮ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਭਾਨੁਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਤਭਾਯਨ੍ਦਿਵੋ ਵਸੁਭਿਰਰਤਿਰ੍ਵਿ ਭਾਤਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਪਿਓ ਤੋਂ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਲਪਟਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਭਦ੍ਰੋ ਭਦ੍ਰਯਾ ਸਚਮਾਨ ਆਗਾਤ੍ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਜਾਰੋ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਸੁਪ੍ਰਕੇਤੈਰ੍ਦ੍ਯੁਭਿਰਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਤਿष੍ਠਨ੍ਰੁਸ਼ਦ੍ਭਿਰ੍ਵਰ੍ਣੈਰਭਿ ਰਾਮਮਸ੍ਥਾਤ੍
ਚੰਗਾ ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਵਲ ਪਿੱਛੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ ਸਾਫ਼ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਯਾ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਅਙ੍ਗਿਰ ਊਰ੍ਜੋ ਨਪਾਦੁਪਸ੍ਤੁਤਿਮ੍ ਵਰਾਯ ਦੇਵ ਮਨ੍ਯਵੇ
ਕਿਹੜੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ ਅੰਗਿਰਸ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਦਾਸ਼ੇਮ ਕਸ੍ਯ ਮਨਸਾ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਹਸੋ ਯਹੋ ਕਦੁ ਵੋਚ ਇਦਂ ਨਮਃ
ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਲਈ, ਕਿਹੜੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਯਜਨ, ਇਹ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਲ ਕਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ? ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰੀਏ?
ਅਧਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਸ੍ਕਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸੁਕ੍ਸ਼ਿਤੀਃ ਵਾਜਦ੍ਰਵਿਣਸੋ ਗਿਰਃ
ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਲਈ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਵਸਤੀ ਬਣਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ।
ਅਗ੍ਨ ਆ ਯਾਹ੍ਯਗ੍ਨਿਭਿਰ੍ਹੋਤਾਰਂ ਤ੍ਵਾ ਵृਣੀਮਹੇ ਆ ਤ੍ਵਾਮਨਕ੍ਤੁ ਪ੍ਰਯਤਾ ਹਵਿष੍ਮਤੀ ਯਜਿष੍ਠਂ ਬਰ੍ਹਿਰਾਸਦੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਹੋਰ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਹੋਤ੍ਰੀ ਵਜੋਂ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ। ਜੋ ਤਿਆਰ ਹੋਈ ਹੋਈ, ਹਵਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਆ ਕੇ ਯਜਨ ਦੀ ਘਾਸੀ ਤੇ ਬੈਠ।
ਅਚ੍ਛਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਸਹਸਃ ਸੂਨੋ ਅਙ੍ਗਿਰਃ ਸ੍ਰੁਚਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਧ੍ਵਰੇ ਊਰ੍ਜੋ ਨਪਾਤਂ ਘृਤਕੇਸ਼ਮੀਮਹੇ ऽਗ੍ਨਿਂ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਚਮਚੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਤੇਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਯਜਨਾਂ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ।
ਅਚ੍ਛਾ ਨਃ ਸ਼ੀਰਸ਼ੋਚਿषਂ ਗਿਰੋ ਯਨ੍ਤੁ ਦਰ੍ਸ਼ਤਮ੍ ਅਚ੍ਛਾ ਯਜ੍ਞਾਸੋ ਨਮਸਾ ਪੁਰੂਵਸੁਂ ਪੁਰੁਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਮੂਤਯੇ
ਸਾਡੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਣ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੇ; ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਯਜਨ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਜਾਵਣ, ਬਹੁਤ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਸੂਨੁਂ ਸਹਸੋ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਦਾਨਾਯ ਵਾਰ੍ਯਾਣਾਮ੍ ਦ੍ਵਿਤਾ ਯੋ ਭੂਦਮृਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇष੍ਵਾ ਹੋਤਾ ਮਨ੍ਦ੍ਰਤਮੋ ਵਿਸ਼ਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਲਈ; ਜੋ ਮਾਨਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਅਮਰ ਹੋਤ੍ਰੀ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ।
ਅਦਾਭ੍ਯਃ ਪੁਰਏਤਾ ਵਿਸ਼ਾਮਗ੍ਨਿਰ੍ਮਾਨੁषੀਣਾਮ੍ ਤੂਰ੍ਣੀ ਰਥਃ ਸਦਾ ਨਵਃ
ਅੱਗ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ ਰਥ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵਾਂ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰਯਾਂਸਿ ਵਾਹਸਾ ਦਾਸ਼੍ਵਾਂ ਅਸ਼੍ਨੋਤਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪਾਵਕਸ਼ੋਚਿषਃ
ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਲੌ ਨਾਲ, ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਸਾਧਨ ਨਾਲ, ਘਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਹ੍ਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਭਿਯੁਜਃ ਕ੍ਰਤੁਰ੍ਦੇਵਾਨਾਮਮृਕ੍ਤਃ ਅਗ੍ਨਿਸ੍ਤੁਵਿਸ਼੍ਰਵਸ੍ਤਮਃ
ਜੋ ਸਭ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ, ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲਾ—ਅੱਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ।
ਭਦ੍ਰੋ ਨੋ ਅਗ੍ਨਿਰਾਹੁਤੋ ਭਦ੍ਰਾ ਰਾਤਿਃ ਸੁਭਗ ਭਦ੍ਰੋ ਅਧ੍ਵਰਃ ਭਦ੍ਰਾ ਉਤ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯਃ
ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਸੱਦੀ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ; ਭਲਾ ਹੋਵੇ ਦਾਨ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਭਲਾ ਹੋਵੇ ਯਜਨ, ਭਲੀਆਂ ਹੋਣ ਸਾਰੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ।
ਭਦ੍ਰਂ ਮਨਃ ਕृਣੁष੍ਵ ਵृਤ੍ਰਤੂਰ੍ਯੇ ਯੇਨਾ ਸਮਤ੍ਸੁ ਸਾਸਹਿਃ ਅਵ ਸ੍ਥਿਰਾ ਤਨੁਹਿ ਭੂਰਿ ਵਨੇਮਾ ਤੇ ਅਭਿष੍ਟਯੇ
ਸਾਡਾ ਮਨ ਭਲਾ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੀਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ; ਸਾਡੀਆਂ ਦੇਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।
ਅਗ੍ਨੇ ਵਾਜਸ੍ਯ ਗੋਮਤ ਈਸ਼ਾਨਃ ਸਹਸੋ ਯਹੋ ਅਸ੍ਮੇ ਦੇਹਿ ਜਾਤਵੇਦੋ ਮਹਿ ਸ਼੍ਰਵਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਗਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇ।