ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਘृਤਸ੍ਨਵੀਮਹੇ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੋ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ਮ੍ ਦੇਵਾਂ ਆ ਵੀਤਯੇ ਵਹ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਅਗਨਿ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸੱਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਸੁਖ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆ।
ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾ ਕਵੇ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਂ ਸਮਿਧੀਮਹਿ ਅਗ੍ਨੇ ਬृਹਨ੍ਤਮਧ੍ਵਰੇ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨ ਦੇ ਆਗੂ ਵਜੋਂ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਅਵਾ ਨੋ ਅਗ੍ਨ ਊਤਿਭਿਰ੍ਗਾਯਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਰ੍ਮਣਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਧੀषੁ ਵਨ੍ਦ੍ਯ
ਅਗਨਿ, ਗਾਇਤਰੀ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਤੂੰ ਹਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ।
ਆ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਰਯਿਂ ਭਰ ਸਤ੍ਰਾਸਾਹਂ ਵਰੇਣ੍ਯਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਪृਤ੍ਸੁ ਦੁष੍ਟਰਮ੍
ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਹਰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹੈ।
ਆ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸੁਚੇਤੁਨਾ ਰਯਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਪੋषਸਮ੍ ਮਾਰ੍ਡੀਕਂ ਧੇਹਿ ਜੀਵਸੇ
ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਬਖ਼ਸ਼।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤੁ ਨੋ ਧਿਯਃ ਸਪ੍ਤਿਮਾਸ਼ੁਮਿਵਾਜਿषੁ ਤੇਨ ਜੇष੍ਮ ਧਨਂਧਨਮ੍
ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਵਾਂਗ; ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਧਨ ਤੇ ਧਨ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ।
ਯਯਾ ਗਾ ਆਕਰਾਮਹੈ ਸੇਨਯਾਗ੍ਨੇ ਤਵੋਤ੍ਯਾ ਤਾਂ ਨੋ ਹਿਨ੍ਵ ਮਘਤ੍ਤਯੇ
ਅਗਨਿ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਗਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਸਕੀਏ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਲਈ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ।
ਆਗ੍ਨੇ ਸ੍ਥੂਰਂ ਰਯਿਂ ਭਰ ਪृਥੁਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮਸ਼੍ਵਿਨਮ੍ ਅਙ੍ਧਿ ਖਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤਯਾ ਪਵਿਮ੍
ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਧ, ਵਿਅਪਕ, ਤੇ ਗਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ; ਰਸਤਾ ਸਾਫ਼ ਕਰ, ਧਾਰ ਨੂੰ ਤਿੱਖਾ ਕਰ ਜਿਵੇਂ ਲੋਹਾਰ ਪਹਿਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਜਰਮਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਰੋਹਯੋ ਦਿਵਿ ਦਧਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜਨੇਭ੍ਯਃ
ਅਗਨਿ, ਅਟੱਲ ਤਾਰੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ; ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਰੱਖ।
ਅਗ੍ਨੇ ਕੇਤੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਮਸਿ ਪ੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਪਸ੍ਥਸਤ੍ ਬੋਧਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਵਯੋ ਦਧਤ੍
ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਚਿਰਾਗ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠਾ; ਭਜਨ ਲਈ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਮੂਰ੍ਧਾ ਦਿਵਃ ਕਕੁਤ੍ਪਤਿਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਯਮ੍ ਅਪਾਂ ਰੇਤਾਂਸਿ ਜਿਨ੍ਵਤਿ
ਅੱਗ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਈਸ਼ਿषੇ ਵਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਹਿ ਦਾਤ੍ਰਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇ ਸ੍ਵਃਪਤਿਃ ਸ੍ਤੋਤਾ ਸ੍ਯਾਂ ਤਵ ਸ਼ਰ੍ਮਣਿ
ਤੂੰ ਹੀ ਕੀਮਤੀ ਦਾਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੱਗ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਛਾਂਹ ਹੇਠਾਂ ਤੇਰਾ ਗਾਇਕ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖੀ ਰਹਾਂ।
ਉਦਗ੍ਨੇ ਸ਼ੁਚਯਸ੍ਤਵ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤ ਈਰਤੇ ਤਵ ਜ੍ਯੋਤੀਂष੍ਯਰ੍ਚਯਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਣੇ ਉੱਠਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਤੇਰਾ ਜੋਤ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਰ੍ਧਃ ਕਸ੍ਤੇ ਜਾਮਿਰ੍ਜਨਾਨਾਮਗ੍ਨੇ ਕੋ ਦਾਸ਼੍ਵਧ੍ਵਰਃ ਕੋ ਹ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸਿ ਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਸੱਤਵਾਂ, ਦੂਜਾ, ਅੱਧਾ—ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ? ਦਾਨੀ ਯਜਮਾਨ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਕਿਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ?
ਤ੍ਵਂ ਜਾਮਿਰ੍ਜਨਾਨਾਮਗ੍ਨੇ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਸਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਖਾ ਸਖਿਭ੍ਯ ਈਡ੍ਯਃ
ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸੱਜਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੱਗ; ਤੂੰ ਮਿੱਤਰ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈਂ, ਸੱਜਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈਂ।
ਯਜਾ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਯਜਾ ਦੇਵਾਂ ऋਤਂ ਬृਹਤ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਸ੍ਵਂ ਦਮਮ੍
ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰ; ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣਾ ਘਰ-ਵਿਚਾਰ ਕਰ।
ਈਡੇਨ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਯਸ੍ਤਿਰਸ੍ਤਮਾਂਸਿ ਦਰ੍ਸ਼ਤਃ ਸਮਗ੍ਨਿਰਿਧ੍ਯਤੇ ਵृषਾ
ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਨਮਣਯੋਗ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ—ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਗਦਾ ਹੈਂ।
ਵृषੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸਮਿਧ੍ਯਤੇ ऽਸ਼੍ਵੋ ਨ ਦੇਵਵਾਹਨਃ ਤਂ ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤ ਈਡਤੇ
ਤਾਕਤਵਾਨ ਅੱਗ ਜਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ; ਜੋ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵृषਣਂ ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਵृषਨ੍ਵृषਣਃ ਸਮਿਧੀਮਹਿ ਅਗ੍ਨੇ ਦੀਦ੍ਯਤਂ ਬृਹਤ੍
ਅਸੀਂ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਚਮਕ, ਹੇ ਅੱਗ।
ਉਤ੍ਤੇ ਬृਹਨ੍ਤੋ ਅਰ੍ਚਯਃ ਸਮਿਧਾਨਸ੍ਯ ਦੀਦਿਵਃ ਅਗ੍ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਸ ਈਰਤੇ
ਜਗਦੀ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਉੱਠਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਉਪ ਤ੍ਵਾ ਜੁਹ੍ਵੋ ਮਮ ਘृਤਾਚੀਰ੍ਯਨ੍ਤੁ ਹਰ੍ਯਤ ਅਗ੍ਨੇ ਹਵ੍ਯਾ ਜੁषਸ੍ਵ ਨਃ
ਮੇਰੀਆਂ ਚਮਚੀਆਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣ; ਸਾਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਮਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹੋਤਾਰਮृਤ੍ਵਿਜਂ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਂ ਵਿਭਾਵਸੁਮ੍ ਅਗ੍ਨਿਮੀਡੇ ਸ ਉ ਸ਼੍ਰਵਤ੍
ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਪੂਜਾਰੀ, ਰੁੱਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ; ਉਹ ਸੁਣੇ।
ਪਾਹਿ ਨੋ ਅਗ੍ਨ ਏਕਯਾ ਪਾਹ੍ਯੂਤ ਦ੍ਵਿਤੀਯਯਾ ਪਾਹਿ ਗੀਰ੍ਭਿਸ੍ਤਿਸृਭਿਰੂਰ੍ਜਾਂ ਪਤੇ ਪਾਹਿ ਚਤਸृਭਿਰ੍ਵਸੋ
ਸਾਨੂੰ ਇਕ ਨਾਲ ਬਚਾ, ਹੇ ਅੱਗ, ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਬਚਾ, ਤਿੰਨ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਬਚਾ, ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਚਾਰ ਨਾਲ ਬਚਾ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ।
ਪਾਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਅਰਾਵ੍ਣਃ ਪ੍ਰ ਸ੍ਮ ਵਾਜੇषੁ ਨੋ ऽਵ ਤ੍ਵਾਮਿਦ੍ਧਿ ਨੇਦਿष੍ਠਂ ਦੇਵਤਾਤਯ ਆਪਿਂ ਨਕ੍ਸ਼ਾਮਹੇ ਵृਧੇ
ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਤੇ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦੇ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ, ਵਾਧੇ ਲਈ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ।
ਇਨੋ ਰਾਜਨ੍ਨਰਤਿਃ ਸਮਿਦ੍ਧੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸੁषੁਮਾਂ ਅਦਰ੍ਸ਼ਿ ਚਿਕਿਦ੍ਵਿ ਭਾਤਿ ਭਾਸਾ ਬृਹਤਾਸਿਕ੍ਨੀਮੇਤਿ ਰੁਸ਼ਤੀਮਪਾਜਨ੍
ਜਦੋਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਜਗਦੀ ਹੈ, ਹੁਨਰ ਲਈ ਤਿੱਖੀ, ਸੋਹਣੀ, ਉਹ ਦਿੱਸਦੀ ਹੈ, ਸਮਝਦਾਰ, ਵੱਡੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਾਂ ਯਦੇਨੀਮਭਿ ਵਰ੍ਪਸਾਭੂਜ੍ਜਨਯਨ੍ਯੋषਾਂ ਬृਹਤਃ ਪਿਤੁਰ੍ਜਾਮ੍ ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਭਾਨੁਂ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਤਭਾਯਨ੍ਦਿਵੋ ਵਸੁਭਿਰਰਤਿਰ੍ਵਿ ਭਾਤਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਪਿਓ ਤੋਂ ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਲਪਟਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਭਦ੍ਰੋ ਭਦ੍ਰਯਾ ਸਚਮਾਨ ਆਗਾਤ੍ਸ੍ਵਸਾਰਂ ਜਾਰੋ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਸੁਪ੍ਰਕੇਤੈਰ੍ਦ੍ਯੁਭਿਰਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਤਿष੍ਠਨ੍ਰੁਸ਼ਦ੍ਭਿਰ੍ਵਰ੍ਣੈਰਭਿ ਰਾਮਮਸ੍ਥਾਤ੍
ਚੰਗਾ ਚੰਗਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰੇਮੀ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਵਲ ਪਿੱਛੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਅੱਗ ਸਾਫ਼ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਯਾ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਅਙ੍ਗਿਰ ਊਰ੍ਜੋ ਨਪਾਦੁਪਸ੍ਤੁਤਿਮ੍ ਵਰਾਯ ਦੇਵ ਮਨ੍ਯਵੇ
ਕਿਹੜੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ ਅੰਗਿਰਸ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?
ਦਾਸ਼ੇਮ ਕਸ੍ਯ ਮਨਸਾ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਹਸੋ ਯਹੋ ਕਦੁ ਵੋਚ ਇਦਂ ਨਮਃ
ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਲਈ, ਕਿਹੜੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਇਹ ਯਜਨ, ਇਹ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਲ ਕਿਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ? ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਕਿਸ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰੀਏ?
ਅਧਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨਸ੍ਕਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸੁਕ੍ਸ਼ਿਤੀਃ ਵਾਜਦ੍ਰਵਿਣਸੋ ਗਿਰਃ
ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਲਈ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਵਸਤੀ ਬਣਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ।