ਨਦਂ ਵ ਓਦਤੀਨਾਂ ਨਦਂ ਯੋਯੁਵਤੀਨਾਮ੍ ਪਤਿਂ ਵੋ ਅਘ੍ਨ੍ਯਾਨਾਂ ਧੇਨੂਨਾਮਿषੁਧ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਹੈਂ, ਜਵਾਨ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਟੱਲ, ਤੂੰ ਦੁਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈਂ।
ਦੇਵੋ ਵੋ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਾਃ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਵਿਵष੍ਟ੍ਵਾਸਿਚਮ੍ ਉਦ੍ਵਾ ਸਿਞ੍ਚਧ੍ਵਮੁਪ ਵਾ ਪृਣਧ੍ਵਮਾਦਿਦ੍ਵੋ ਦੇਵ ਓਹਤੇ
ਦੇਵਤਾ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਧਾਰ ਵਹਾਏ; ਉਸਨੂੰ ਵਹਾਓ, ਭਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ।
ਤਂ ਹੋਤਾਰਮਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਦੇਵਾ ਅਕृਣ੍ਵਤ ਦਧਾਤਿ ਰਤ੍ਨਂ ਵਿਧਤੇ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮਗ੍ਨਿਰ੍ਜਨਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰ ਯਜਨ ਪੂਜਾਰੀ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਖਜਾਨਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਦਰ੍ਸ਼ਿ ਗਾਤੁਵਿਤ੍ਤਮੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਾਦਧੁਃ ਉਪੋषੁ ਜਾਤਮਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਨਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਨੋ ਗਿਰਃ
ਉਹ ਰਸਤਾ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਮਕ ਰੀਤਾਂ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ; ਸਾਡੀਆਂ ਭਜਨਾਵਾਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਣ।
ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਰੇਜਨ੍ਤ ਕृष੍ਟਯਸ਼੍ਚਰ੍ਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਕृਣ੍ਵਤਃ ਸਹਸ੍ਰਸਾਂ ਮੇਧਸਾਤਾਵਿਵ ਤ੍ਮਨਾਗ੍ਨਿਂ ਧੀਭਿਰ੍ਨਮਸ੍ਯਤ
ਜਿਸ ਤੋਂ ਲੋਕ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਖਜਾਨਿਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰ ਦੈਵੋਦਾਸੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਦੇਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨ ਮਜ੍ਮਨਾ ਅਨੁ ਮਾਤਰਂ ਪृਥਿਵੀਂ ਵਿ ਵਾਵृਤੇ ਤਸ੍ਥੌ ਨਾਕਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮਣਿ
ਦੇਵੋਦਾਸਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਗਨਿ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਫੈਲਾਅ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਉੱਤੇ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨ ਆਯੂਂषਿ ਪਵਸੇ ਆਸੁਵੋਰ੍ਜਮਿषਂ ਚ ਨਃ ਆਰੇ ਬਾਧਸ੍ਵ ਦੁਚ੍ਛੁਨਾਮ੍
ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਜਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤਾਕਤ ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ; ਸਾਰੀ ਬੁਰੀ ਤੇ ਹਾਨੀ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ।
ਅਗ੍ਨਿਰृषਿਃ ਪਵਮਾਨਃ ਪਾਞ੍ਚਜਨ੍ਯਃ ਪੁਰੋਹਿਤਃ ਤਮੀਮਹੇ ਮਹਾਗਯਮ੍
ਅਗਨਿ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ, ਘਰ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਉਸ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਨੂੰ ਖੋਜਦੇ ਹਾਂ।
ਅਗ੍ਨੇ ਪਵਸ੍ਵ ਸ੍ਵਪਾ ਅਸ੍ਮੇ ਵਰ੍ਚਃ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਦਧਦ੍ਰਯਿਂ ਮਯਿ ਯੋषਮ੍
ਅਗਨਿ, ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ; ਸਾਨੂੰ ਚਮਕ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਧਨ ਤੇ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ ਬਖ਼ਸ਼।
ਅਗ੍ਨੇ ਪਾਵਕ ਰੋਚਿषਾ ਮਨ੍ਦ੍ਰਯਾ ਦੇਵ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਆ ਦੇਵਾਨ੍ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਚ
ਅਗਨਿ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਜੀਭ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਘृਤਸ੍ਨਵੀਮਹੇ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੋ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ਮ੍ ਦੇਵਾਂ ਆ ਵੀਤਯੇ ਵਹ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਅਗਨਿ, ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਸੱਦੇ ਹਾਂ; ਸਾਡੇ ਸੁਖ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆ।
ਵੀਤਿਹੋਤ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾ ਕਵੇ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਂ ਸਮਿਧੀਮਹਿ ਅਗ੍ਨੇ ਬृਹਨ੍ਤਮਧ੍ਵਰੇ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਯਜਨ ਦੇ ਆਗੂ ਵਜੋਂ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਅਵਾ ਨੋ ਅਗ੍ਨ ਊਤਿਭਿਰ੍ਗਾਯਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਰ੍ਮਣਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਧੀषੁ ਵਨ੍ਦ੍ਯ
ਅਗਨਿ, ਗਾਇਤਰੀ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਤੂੰ ਹਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈਂ।
ਆ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਰਯਿਂ ਭਰ ਸਤ੍ਰਾਸਾਹਂ ਵਰੇਣ੍ਯਮ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਪृਤ੍ਸੁ ਦੁष੍ਟਰਮ੍
ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਤੇ ਹਰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹੈ।
ਆ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸੁਚੇਤੁਨਾ ਰਯਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਪੋषਸਮ੍ ਮਾਰ੍ਡੀਕਂ ਧੇਹਿ ਜੀਵਸੇ
ਅਗਨਿ, ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਜੀਵਨ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਬਖ਼ਸ਼।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤੁ ਨੋ ਧਿਯਃ ਸਪ੍ਤਿਮਾਸ਼ੁਮਿਵਾਜਿषੁ ਤੇਨ ਜੇष੍ਮ ਧਨਂਧਨਮ੍
ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਵਾਂਗ; ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਧਨ ਤੇ ਧਨ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ।
ਯਯਾ ਗਾ ਆਕਰਾਮਹੈ ਸੇਨਯਾਗ੍ਨੇ ਤਵੋਤ੍ਯਾ ਤਾਂ ਨੋ ਹਿਨ੍ਵ ਮਘਤ੍ਤਯੇ
ਅਗਨਿ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਗਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਸਕੀਏ, ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਲਈ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਸਤੇ ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ।
ਆਗ੍ਨੇ ਸ੍ਥੂਰਂ ਰਯਿਂ ਭਰ ਪृਥੁਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮਸ਼੍ਵਿਨਮ੍ ਅਙ੍ਧਿ ਖਂ ਵਰ੍ਤ੍ਤਯਾ ਪਵਿਮ੍
ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਧ, ਵਿਅਪਕ, ਤੇ ਗਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ; ਰਸਤਾ ਸਾਫ਼ ਕਰ, ਧਾਰ ਨੂੰ ਤਿੱਖਾ ਕਰ ਜਿਵੇਂ ਲੋਹਾਰ ਪਹਿਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਜਰਮਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਰੋਹਯੋ ਦਿਵਿ ਦਧਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜਨੇਭ੍ਯਃ
ਅਗਨਿ, ਅਟੱਲ ਤਾਰੇ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾ; ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਰੱਖ।
ਅਗ੍ਨੇ ਕੇਤੁਰ੍ਵਿਸ਼ਾਮਸਿ ਪ੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਉਪਸ੍ਥਸਤ੍ ਬੋਧਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਵਯੋ ਦਧਤ੍
ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਚਿਰਾਗ ਹੈਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠਾ; ਭਜਨ ਲਈ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਮੂਰ੍ਧਾ ਦਿਵਃ ਕਕੁਤ੍ਪਤਿਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਯਮ੍ ਅਪਾਂ ਰੇਤਾਂਸਿ ਜਿਨ੍ਵਤਿ
ਅੱਗ ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਇਹ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਬੀਜਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਈਸ਼ਿषੇ ਵਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਹਿ ਦਾਤ੍ਰਸ੍ਯਾਗ੍ਨੇ ਸ੍ਵਃਪਤਿਃ ਸ੍ਤੋਤਾ ਸ੍ਯਾਂ ਤਵ ਸ਼ਰ੍ਮਣਿ
ਤੂੰ ਹੀ ਕੀਮਤੀ ਦਾਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੱਗ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਛਾਂਹ ਹੇਠਾਂ ਤੇਰਾ ਗਾਇਕ ਹੋ ਕੇ ਸੁਖੀ ਰਹਾਂ।
ਉਦਗ੍ਨੇ ਸ਼ੁਚਯਸ੍ਤਵ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤ ਈਰਤੇ ਤਵ ਜ੍ਯੋਤੀਂष੍ਯਰ੍ਚਯਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਣੇ ਉੱਠਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਤੇਰਾ ਜੋਤ ਚਮਕਦੀ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤਮ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਰ੍ਧਃ ਕਸ੍ਤੇ ਜਾਮਿਰ੍ਜਨਾਨਾਮਗ੍ਨੇ ਕੋ ਦਾਸ਼੍ਵਧ੍ਵਰਃ ਕੋ ਹ ਕਸ੍ਮਿਨ੍ਨਸਿ ਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਸੱਤਵਾਂ, ਦੂਜਾ, ਅੱਧਾ—ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਅੱਗ? ਦਾਨੀ ਯਜਮਾਨ ਕੌਣ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਕਿਸ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈਂ?
ਤ੍ਵਂ ਜਾਮਿਰ੍ਜਨਾਨਾਮਗ੍ਨੇ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਸਿ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਖਾ ਸਖਿਭ੍ਯ ਈਡ੍ਯਃ
ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸੱਜਣ ਹੈਂ, ਹੇ ਅੱਗ; ਤੂੰ ਮਿੱਤਰ ਵਰਗਾ ਪਿਆਰਾ ਦੋਸਤ ਹੈਂ, ਸੱਜਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈਂ।
ਯਜਾ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਯਜਾ ਦੇਵਾਂ ऋਤਂ ਬृਹਤ੍ ਅਗ੍ਨੇ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਸ੍ਵਂ ਦਮਮ੍
ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਵੱਡੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰ; ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣਾ ਘਰ-ਵਿਚਾਰ ਕਰ।
ਈਡੇਨ੍ਯੋ ਨਮਸ੍ਯਸ੍ਤਿਰਸ੍ਤਮਾਂਸਿ ਦਰ੍ਸ਼ਤਃ ਸਮਗ੍ਨਿਰਿਧ੍ਯਤੇ ਵृषਾ
ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ, ਨਮਣਯੋਗ, ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਾਫ਼ ਦਿੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ—ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਗਦਾ ਹੈਂ।
ਵृषੋ ਅਗ੍ਨਿਃ ਸਮਿਧ੍ਯਤੇ ऽਸ਼੍ਵੋ ਨ ਦੇਵਵਾਹਨਃ ਤਂ ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤ ਈਡਤੇ
ਤਾਕਤਵਾਨ ਅੱਗ ਜਗਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ; ਜੋ ਹਵਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਵृषਣਂ ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਵृषਨ੍ਵृषਣਃ ਸਮਿਧੀਮਹਿ ਅਗ੍ਨੇ ਦੀਦ੍ਯਤਂ ਬृਹਤ੍
ਅਸੀਂ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਚਮਕ, ਹੇ ਅੱਗ।
ਉਤ੍ਤੇ ਬृਹਨ੍ਤੋ ਅਰ੍ਚਯਃ ਸਮਿਧਾਨਸ੍ਯ ਦੀਦਿਵਃ ਅਗ੍ਨੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਸ ਈਰਤੇ
ਜਗਦੀ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਉੱਠਦੀਆਂ ਹਨ; ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।