ਸਾਮਵੇਦਃ

ਅ ਕਣ੍ਵਾ ਇਵ ਭृਗਵਃ ਸੂਰ੍ਯਾ ਇਵ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦ੍ਧੀਤਮਾਸ਼ਤ ਚ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿਰ੍ਮਹਯਨ੍ਤ ਆਯਵਃ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾਸੋ ਅਸ੍ਵਰਨ੍

ਕੰਵਾ ਵਾਂਗ, ਭਰਗੂ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਨੇ ਚਾਨਣ ਲੱਭਿਆ। ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਾਇਆ।

ਅ ਪਰ੍ਯੂ षੁ ਪ੍ਰ ਧਨ੍ਵ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਪਰਿ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਸਕ੍ਸ਼ਣਿਃ ਚ੍ ਦ੍ਵਿषਸ੍ਤਰਧ੍ਯਾ ऋਣਯਾ ਨ ਈਰਸੇ

ਹੇ ਸੋਮ, ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾ, ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ, ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ। ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਕਰਜ਼ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਅ ਅਜੀਜਨੋ ਹਿ ਪਵਮਾਨ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਿਧਾਰੇ ਸ਼ਕ੍ਮਨਾ ਪਯਃ ਚ੍ ਗੋਜੀਰਯਾ ਰਂਹਮਾਨਃ ਪੁਰਨ੍ਧ੍ਯਾ

ਹੇ ਸੁੱਧ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਗਦਾ ਦੁੱਧ। ਤੂੰ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਪੁਰੰਧੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈਂ।

ਅ ਅਨੁ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਸੋਮ ਮਦਾਮਸਿ ਮਹੇ ਸਮਰ੍ਯਰਾਜ੍ਯੇ ਚ੍ ਵਾਜਾਂ ਅਭਿ ਪਵਮਾਨ ਪ੍ਰ ਗਾਹਸੇ

ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਸੁੱਧ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ।

ਅ ਪਰਿ ਪ੍ਰ ਧਨ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਸ੍ਵਾਦੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਪੂष੍ਣੇ ਭਗਾਯ

ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੋਮ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵਗ, ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਪੂਸ਼ਣ ਤੇ ਭਾਗ ਲਈ।

ਅ ਏਵਾਮृਤਾਯ ਮਹੇ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਸ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਅਰ੍ष ਦਿਵ੍ਯਃ ਪੀਯੂषਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਮਰਤਾ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਾਸਤੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਕਾਸ਼ੀ, ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਰਸ ਵਗਦਾ ਰਹੇ।

ਅ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੇ ਸੋਮ ਸੁਤਸ੍ਯ ਪੇਯਾਤ੍ਕ੍ਰਤ੍ਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਦੇਵਾਃ

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਲਾ ਵਧੇ।

ਅ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਰਸ਼੍ਮਯੋ ਦ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਨਵੋ ਮਤ੍ਸਰਾਸਃ ਪ੍ਰਸੁਤਃ ਸਾਕਮੀਰਤੇ ਚ੍ ਤਨ੍ਤੁਂ ਤਤਂ ਪਰਿ ਸਰ੍ਗਾਸ ਆਸ਼ਵੋ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦृਤੇ ਪਵਤੇ ਧਾਮ ਕਿਂ ਚਨ

ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਝ ਹੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ ਇਕਸਾਰ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਤੇ ਚਾਹਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ।

ਅ ਉਪੋ ਮਤਿਃ ਪृਚ੍ਯਤੇ ਸਿਚ੍ਯਤੇ ਮਧੁ ਮਨ੍ਦ੍ਰਾਜਨੀ ਚੋਦਤੇ ਅਨ੍ਤਰਾਸਨਿ ਚ੍ ਪਵਮਾਨਃ ਸਨ੍ਤਨਿਃ ਸੁਨ੍ਵਤਾਮਿਵ ਮਧੁਮਾਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਸਃ ਪਰਿ ਵਾਰਮਰ੍षਤਿ

ਸੋਚ ਵੀ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਂਗ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ ਅੰਦਰੋਂ ਉਭਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਢੱਕਣ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਅ ਉਕ੍ਸ਼ਾ ਮਿਮੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿ ਯਨ੍ਤਿ ਧੇਨਵੋ ਦੇਵਸ੍ਯ ਦੇਵੀਰੁਪ ਯਨ੍ਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਮ੍ ਚ੍ ਅਤ੍ਯਕ੍ਰਮੀਦਰ੍ਜੁਨਂ ਵਾਰਮਵ੍ਯਯਮਤ੍ਕਂ ਨ ਨਿਕ੍ਤਂ ਪਰਿ ਸੋਮੋ ਅਵ੍ਯਤ

ਬਲਦ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਗਾਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੇਵੀਆਂ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਚਮਕਦੇ ਪਾਰ ਨੂੰ ਲੰਘ ਲਿਆ, ਜੋ ਅਖੁੱਟ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਦਾਗ ਵਾਲਾ ਕੱਪੜਾ, ਸੋਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।

ਅ ਅਗ੍ਨਿਂ ਨਰੋ ਦੀਧਿਤਿਭਿਰਰਣ੍ਯੋਰ੍ਹਸ੍ਤਚ੍ਯੁਤਂ ਜਨਯਤ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਮ੍ ਚ੍ ਦੂਰੇਦृਸ਼ਂ ਗृਹਪਤਿਮਥਵ੍ਯੁਮ੍

ਮਰਦ ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਦੋ ਰਗੜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਤੇ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਨ ਯੋਗ ਹੈ।

ਅ ਤਮਗ੍ਨਿਮਸ੍ਤੇ ਵਸਵੋ ਨ੍ਯृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਸੁਪ੍ਰਤਿਚਕ੍ਸ਼ਮਵਸੇ ਕੁਤਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਚ੍ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ੍ਯੋ ਯੋ ਦਮ ਆਸ ਨਿਤ੍ਯਃ

ਹੇ ਵਸਵੋ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਅੱਗ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਰ ਥਾਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ। ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਚੁਸਤ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ।

ਅ ਪ੍ਰੇਦ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨੇ ਦੀਦਿਹਿ ਪੁਰੋ ਨੋ ऽਜਸ੍ਰਯਾ ਸੂਰ੍ਮ੍ਯਾ ਯਵਿष੍ਠ ਚ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਤ ਉਪ ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਜਾਃ

ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਚਮਕ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾਂ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨਾਮ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਅ ਆਯਂ ਗੌਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਰਕ੍ਰਮੀਦਸਦਨ੍ਮਾਤਰਂ ਪੁਰਃ ਚ੍ ਪਿਤਰਂ ਚ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤ੍ਸ੍ਵਃ

ਇਹ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਤੇ ਪਿਉ ਕੋਲ, ਆਪਣਾ ਘਰ ਲੱਭਣ ਲਈ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ।

ਅ ਅਨ੍ਤਸ਼੍ਚਰਤਿ ਰੋਚਨਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਣਾਦਪਾਨਤੀ ਚ੍ ਵ੍ਯਖ੍ਯਨ੍ਮਹਿषੋ ਦਿਵਮ੍

ਉਹ ਚਮਕਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਹ ਤੇ ਨਿਕਾਸੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।

ਅ ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦ੍ਧਾਮ ਵਿ ਰਾਜਤਿ ਵਾਕ੍ਪਤਙ੍ਗਾਯ ਧੀਯਤੇ ਚ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਵਸ੍ਤੋਰਹ ਦ੍ਯੁਭਿਃ

ਉਹ ਤੀਹ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਬਾਣੀ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਚਮਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਰ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

षष੍ਠ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਰ੍ਧਃ ਅ ਉਪਪ੍ਰਯਨ੍ਤੋ ਅਧ੍ਵਰਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਵੋਚੇਮਾਗ੍ਨਯੇ ਚ੍ ਆਰੇ ਅਸ੍ਮੇ ਚ ਸ਼ृਣ੍ਵਤੇ

ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਅੱਗ ਲਈ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਨ ਕਰੀਏ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੂਰ ਹੋਣ ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਹੋਣ।

ਅ ਯਃ ਸ੍ਨੀਹਿਤੀषੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਃ ਸਂਜਗ੍ਮਾਨਾਸੁ ਕृष੍ਟਿषੁ ਚ੍ ਅਰਕ੍ਸ਼ਦ੍ਦਾਸ਼ੁषੇ ਗਯਮ੍

ਜੋ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਭਗਤ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ।

ਅ ਸ ਨੋ ਵੇਦੋ ਅਮਾਤ੍ਯਮਗ੍ਨੀ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ ਸ਼ਨ੍ਤਮਃ ਚ੍ ਉਤਾਸ੍ਮਾਨ੍ਪਾਤ੍ਵਂਹਸਃ

ਅੱਗ, ਜੋ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਘਰ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖੇ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਏ।

ਅ ਉਤ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤੁ ਜਨ੍ਤਵ ਉਦਗ੍ਨਿਰ੍ਵृਤ੍ਰਹਾਜਨਿ ਚ੍ ਧਨਞ੍ਜਯੋ ਰਣੇਰਣੇ

ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਕਹਿਣ: ਅੱਗ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਕੇ ਧਨ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਅ ਅਗ੍ਨੇ ਯੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਹਿ ਯੇ ਤਵਾਸ਼੍ਵਾਸੋ ਦੇਵ ਸਾਧਵਃ ਚ੍ ਅਰਂ ਵਹਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ਵਃ

ਹੇ ਅੱਗ, ਆਪਣੇ ਉਹ ਘੋੜੇ ਜੋ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋੜ ਦੇ।

ਅ ਅਚ੍ਛਾ ਨੋ ਯਾਹ੍ਯਾ ਵਹਾਭਿ ਪ੍ਰਯਾਂਸਿ ਵੀਤਯੇ ਚ੍ ਆ ਦੇਵਾਨ੍ਤ੍ਸੋਮਪੀਤਯੇ

ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਵਾਹਕ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ।

ਅ ਉਦਗ੍ਨੇ ਭਾਰਤ ਦ੍ਯੁਮਦਜਸ੍ਰੇਣ ਦਵਿਦ੍ਯੁਤਤ੍ ਚ੍ ਸ਼ੋਚਾ ਵਿ ਭਾਹ੍ਯਜਰ

ਹੇ ਅੱਗ, ਚਮਕ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਨਾਲ। ਤੂੰ ਅਬਿਨਾਸੀ ਹੈਂ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਭੜਕ।

ਪ੍ਰ ਸੁਨ੍ਵਾਨਾਯਾਨ੍ਧਸੋ ਮਰ੍ਤ੍ਤੋ ਨ ਵष੍ਟ ਤਦ੍ਵਚਃ ਅਪ ਸ਼੍ਵਾਨਮਰਾਧਸਂ ਹਤਾ ਮਖਂ ਨ ਭृਗਵਃ

ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ। ਡੰਗਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਭਰਗੂਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ ਕੁੱਤੇ ਤੋਂ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਸੀ।

ਆ ਜਾਮਿਰਤ੍ਕੇ ਅਵ੍ਯਤ ਭੁਜੇ ਨ ਪੁਤ੍ਰ ਓਣ੍ਯੋਃ ਸਰਜ੍ਜਾਰੋ ਨ ਯੋषਣਾਂ ਵਰੋ ਨ ਯੋਨਿਮਾਸਦਮ੍

ਜੁੜਵਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤਰ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ। ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਵਰ, ਤੇ ਜਣਨੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠਿਆ।

ਸ ਵੀਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਸਾਧਨੋ ਵਿ ਯਸ੍ਤਸ੍ਤਮ੍ਭ ਰੋਦਸੀ ਹਰਿਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਵ੍ਯਤ ਵੇਧਾ ਨ ਯੋਨਿਮਾਸਦਮ੍

ਉਹ ਵਿਰਲਾ ਜੋਗਾ ਵਾਲਾ ਵੀਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਥੰਮਿਆ, ਹਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ; ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।

ਅਭ੍ਰਾਤृਵ੍ਯੋ ਅਨਾ ਤ੍ਵਮਨਾਪਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਜਨੁषਾ ਸਨਾਦਸਿ ਯੁਧੇਦਾਪਿਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸੇ

ਤੂੰ ਭਰਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਸਬੰਧੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ; ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।

ਨ ਕੀ ਰੇਵਨ੍ਤਂ ਸਖ੍ਯਾਯ ਵਿਨ੍ਦਸੇ ਪੀਯਨ੍ਤਿ ਤੇ ਸੁਰਾਸ਼੍ਵਃ ਯਦਾ ਕृਣੋषਿ ਨਦਨੁਂ ਸਮੂਹਸ੍ਯਾਦਿਤ੍ਪਿਤੇਵ ਹੂਯਸੇ

ਤੂੰ ਦੋਸਤ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਧਨਵਾਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦਾ; ਤੇਰੇ ਸੁੰਦਰ ਘੋੜੇ ਤੇਰੇ ਬੁਲਾਵੇ 'ਤੇ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਸਭਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਪੂਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।

ਆ ਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਮਾ ਸ਼ਤਂ ਯੁਕ੍ਤਾ ਰਥੇ ਹਿਰਣ੍ਯਯੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੁਜੋ ਹਰਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੇਸ਼ਿਨੋ ਵਹਨ੍ਤੁ ਸੋਮਪੀਤਯੇ

ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਸੌ ਪੀਲੇ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲੇ, ਇੰਦਰ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਲੈ ਆਉਣ।