ਸਾਮਵੇਦਃ

ਅ ਕਦਾ ਮਰ੍ਤ੍ਤਮਰਾਧਸਂ ਪਦਾ ਕ੍ਸ਼ੁਮ੍ਪਮਿਵ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ ਚ੍ ਕਦਾ ਨਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਵਦ੍ਗਿਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਙ੍ਗ

ਕਦੋਂ ਇੰਦਰ ਬੇਇਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਕੁਚਲ ਦੇਵੇਗਾ? ਕਦੋਂ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਸੁਣੇਗਾ?

ਅ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾ ਗਾਯਤ੍ਰਿਣੋ ऽਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਕਮਰ੍ਕਿਣਃ ਚ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤ ਉਦ੍ਵਂਸ਼ਮਿਵ ਯੇਮਿਰੇ

ਗਾਇਕ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਚਾਰਕ ਤੈਨੂੰ ਭਜਨ ਨਾਲ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪੁਰੋਹਿਤ, ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਜੁਤਦੇ ਹਨ।

ਅ ਯਤ੍ਸਾਨੋਃ ਸਾਨ੍ਵਾਰੁਹੋ ਭੂਰ੍ਯਸ੍ਪष੍ਟ ਕਰ੍ਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਚ੍ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਰ੍ਥਂ ਚੇਤਤਿ ਯੂਥੇਨ ਵृष੍ਣਿਰੇਜਤਿ

ਜਦ ਤੂੰ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈਂ, ਅਨੇਕ ਅਚੰਭੇ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਦੋਂ ਇੰਦਰ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ।

ਅ ਯੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਹਿ ਕੇਸ਼ਿਨਾ ਹਰੀ ਵृषਣਾ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਪ੍ਰਾ ਚ੍ ਅਥਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਪਾ ਗਿਰਾਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤਿਂ ਚਰ

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਕੇਸਰੀ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਹੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ।

षष੍ਠ ਪ੍ਰਥਮੋ ऽਰ੍ਧਃ ਅ ਸੁषਮਿਦ੍ਧੋ ਨ ਆ ਵਹ ਦੇਵਾਂ ਅਗ੍ਨੇ ਹਵਿष੍ਮਤੇ ਚ੍ ਹੋਤਃ ਪਾਵਕ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਚ

ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ, ਹੇ ਅੱਗ, ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆ; ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਤ੍ਰ, ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।

ਅ ਮਧੁਮਨ੍ਤਂ ਤਨੂਨਪਾਦ੍ਯਜ੍ਞਂ ਦੇਵੇषੁ ਨਃ ਕਵੇ ਚ੍ ਅਦ੍ਯਾ ਕृਣੁਯ੍ਹੂਤਯੇ

ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾਸ ਭਰਿਆ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰ, ਸੱਦੇ ਲਈ।

ਅ ਨਰਾਸ਼ਂਸਮਿਹ ਪ੍ਰਿਯਮਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞ ਉਪ ਹ੍ਵਯੇ ਚ੍ ਮਧੁਜਿਹ੍ਵਂ ਹਵਿष੍ਕृਤਮ੍

ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਨਰਾਸ਼ੰਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੀ ਜੀਭ ਵਾਲੇ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹਵਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।

ਅ ਅਗ੍ਨੇ ਸੁਖਤਮੇ ਰਥੇ ਦੇਵਾਂ ਈਡਿਤ ਆ ਵਹ ਚ੍ ਅਸਿ ਹੋਤਾ ਮਨੁਰ੍ਹਿਤਃ

ਹੇ ਅੱਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਦਾਈ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਸਤਿਕਾਰਤ ਦੇਵਤੇ ਲਿਆ; ਤੂੰ ਉਹ ਹੋਤ੍ਰ ਹੈਂ ਜੋ ਮਨੂ ਨੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ।

ਅ ਯਦਦ੍ਯ ਸੂਰ ਉਦਿਤੇ ऽਨਾਗਾ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਰ੍ਯਮਾ ਚ੍ ਸੁਵਾਤਿ ਸਵਿਤਾ ਭਗਃ

ਜਦ ਅੱਜ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ, ਸਵਿਤਾ ਤੇ ਭਗਾ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਬਖ਼ਸ਼ਦੇ ਹਨ।

ਅ ਸੁਪ੍ਰਾਵੀਰਸ੍ਤੁ ਸ ਕ੍ਸ਼ਯਃ ਪ੍ਰ ਨੁ ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਸੁਦਾਨਵਃ ਚ੍ ਯੇ ਨੋ ਅਂਹੋ ऽਤਿਪਿਪ੍ਰਤਿ

ਹੇ ਦਾਨੀ, ਉਹ ਨਾਸ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਆਵੇ। ਜੋ ਸਾਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਣ।

ਅ ਉਤ ਸ੍ਵਰਾਜੋ ਅਦਿਤਿਰਦਬ੍ਧਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਯੇ ਚ੍ ਮਹੋ ਰਾਜਾਨ ਈਸ਼ਤੇ

ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਕਸਮ 'ਚ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਹ ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਜੋ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।

ਅ ਉ ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਨ੍ਤੁ ਸੋਮਾਃ ਕृਣੁष੍ਵ ਰਾਧੋ ਅਦ੍ਰਿਵਃ ਚ੍ ਅਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषੋ ਜਹਿ

ਹੇ ਪੱਥਰ ਫੈਂਕਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਮ ਰਸ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਬਖ਼ਸ਼, ਤੇ ਜੋ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।

ਅ ਪਦਾ ਪਣੀਨਰਾਧਸੋ ਨਿ ਬਾਧਸ੍ਵ ਮਹਾਂ ਅਸਿ ਚ੍ ਨ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਚ ਨ ਪ੍ਰਤਿ

ਹੇ ਮਹਾਨ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਕੰਜੂਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।

ਅ ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਿषੇ ਸੁਤਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਮਸੁਤਾਨਾਮ੍ ਚ੍ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਾ ਜਨਾਨਾਮ੍

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਰਸ ਨਿਚੋੜਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਮਾਲਕ ਹੈਂ ਤੇ ਬਿਨਾ ਨਿਚੋੜਿਆਂ ਦਾ ਵੀ। ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ।

ਅ ਆ ਜਾਗृਵਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ऋਤਾਂ ਮਤੀਨਾਂ ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਸਦਚ੍ਚਮੂषੁ ਚ੍ ਸਪਨ੍ਤਿ ਯਂ ਮਿਥੁਨਾਸੋ ਨਿਕਾਮਾ ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਰਥਿਰਾਸਃ ਸੁਹਸ੍ਤਾਃ

ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਸੱਚੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਵਾਸਤੇ ਜਾਗ। ਸੋਮ, ਜਦੋਂ ਸੁੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਯਾਜਕ ਹੁਨਰਮੰਦ ਤੇ ਚੁਸਤ ਹਨ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਅ ਸ ਪੁਨਾਨ ਉਪ ਸੂਰੇ ਦਧਾਨ ਓਬੇ ਅਪ੍ਰਾ ਰੋਦਸੀ ਵਿ ष ਆਵਃ ਚ੍ ਪ੍ਰਿਯਾ ਚਿਦ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਸਾਸ ਊਤੀ ਸਤੋ ਧਨਂ ਕਾਰਿਣੇ ਨ ਪ੍ਰ ਯਂਸਤ੍

ਜੋ ਸੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਸੱਚੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦੇ।

ਅ ਸ ਵਰ੍ਧਿਤਾ ਪੂਯਮਾਨਃ ਸੋਮੋ ਮੀਢ੍ਵਾਂ ਅਭਿ ਨੋ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਵੀਤ੍ ਚ੍ ਯਤ੍ਰ ਨਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪਿਤਰਃ ਪਦਜ੍ਞਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦੋ ਅਭਿ ਗਾ ਅਦ੍ਰਿਮਿष੍ਣਨ੍

ਉਹ ਸੋਮ, ਜੋ ਵਧਦਾ ਤੇ ਸੁੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਵੇ। ਜਿੱਥੇ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖੇ, ਰਾਹ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਪੱਥਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ।

ਅ ਮਾ ਚਿਦਨ੍ਯਦ੍ਵਿ ਸ਼ਂਸਤ ਸਖਾਯੋ ਮਾ ਰਿषਣ੍ਯਤ ਚ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਤ੍ਸ੍ਤੋਤਾ ਵृषਣਂ ਸਚਾ ਸੁਤੇ ਮੁਹੁਰੁਕ੍ਥਾ ਚ ਸ਼ਂਸਤ

ਹੇ ਦੋਸਤੋ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਨਾ ਡਰੋ। ਇੰਦਰ ਦੀ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਦਾ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੋ, ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਜਨ ਗਾਓ।

ਅ ਅਵਕ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਵृषਭਂ ਯਥਾ ਜੁਵਂ ਗਾਂ ਨ ਚਰ੍षਣੀਸਹਮ੍ ਚ੍ ਵਿਦ੍ਵੇषਣਂ ਸਂਵਨਨਮੁਭਯਙ੍ਕਰਂ ਮਂਹਿष੍ਠਮੁਭਯਾਵਿਨਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਂਡ, ਜੋ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਮਿਲਾਪ ਕਰਾਉਂਦਾ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਅ ਉਦੁ ਤ੍ਯੇ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਾ ਗਿਰ ਸ੍ਤੋਮਾਸ ਈਰਤੇ ਚ੍ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੋ ਧਨਸਾ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤੋਤਯੋ ਵਾਜਨ੍ਤੋ ਰਥਾ ਇਵ

ਉਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਦੇ ਗੀਤ, ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਦੀਆਂ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ।

ਅ ਕਣ੍ਵਾ ਇਵ ਭृਗਵਃ ਸੂਰ੍ਯਾ ਇਵ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦ੍ਧੀਤਮਾਸ਼ਤ ਚ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿਰ੍ਮਹਯਨ੍ਤ ਆਯਵਃ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾਸੋ ਅਸ੍ਵਰਨ੍

ਕੰਵਾ ਵਾਂਗ, ਭਰਗੂ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਨੇ ਚਾਨਣ ਲੱਭਿਆ। ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਾਇਆ।

ਅ ਪਰ੍ਯੂ षੁ ਪ੍ਰ ਧਨ੍ਵ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਪਰਿ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਸਕ੍ਸ਼ਣਿਃ ਚ੍ ਦ੍ਵਿषਸ੍ਤਰਧ੍ਯਾ ऋਣਯਾ ਨ ਈਰਸੇ

ਹੇ ਸੋਮ, ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾ, ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ, ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ। ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਕਰਜ਼ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਅ ਅਜੀਜਨੋ ਹਿ ਪਵਮਾਨ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਿਧਾਰੇ ਸ਼ਕ੍ਮਨਾ ਪਯਃ ਚ੍ ਗੋਜੀਰਯਾ ਰਂਹਮਾਨਃ ਪੁਰਨ੍ਧ੍ਯਾ

ਹੇ ਸੁੱਧ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਗਦਾ ਦੁੱਧ। ਤੂੰ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤੇ ਪੁਰੰਧੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈਂ।

ਅ ਅਨੁ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਂ ਸੋਮ ਮਦਾਮਸਿ ਮਹੇ ਸਮਰ੍ਯਰਾਜ੍ਯੇ ਚ੍ ਵਾਜਾਂ ਅਭਿ ਪਵਮਾਨ ਪ੍ਰ ਗਾਹਸੇ

ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਨੂੰ, ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਸੁੱਧ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ।

ਅ ਪਰਿ ਪ੍ਰ ਧਨ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਸ੍ਵਾਦੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਪੂष੍ਣੇ ਭਗਾਯ

ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੋਮ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵਗ, ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਪੂਸ਼ਣ ਤੇ ਭਾਗ ਲਈ।

ਅ ਏਵਾਮृਤਾਯ ਮਹੇ ਕ੍ਸ਼ਯਾਯ ਸ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਅਰ੍ष ਦਿਵ੍ਯਃ ਪੀਯੂषਃ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਮਰਤਾ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਾਸਤੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਕਾਸ਼ੀ, ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਰਸ ਵਗਦਾ ਰਹੇ।

ਅ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੇ ਸੋਮ ਸੁਤਸ੍ਯ ਪੇਯਾਤ੍ਕ੍ਰਤ੍ਵੇ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਦੇਵਾਃ

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਪੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਲਾ ਵਧੇ।

ਅ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਰਸ਼੍ਮਯੋ ਦ੍ਰਾਵਯਿਤ੍ਨਵੋ ਮਤ੍ਸਰਾਸਃ ਪ੍ਰਸੁਤਃ ਸਾਕਮੀਰਤੇ ਚ੍ ਤਨ੍ਤੁਂ ਤਤਂ ਪਰਿ ਸਰ੍ਗਾਸ ਆਸ਼ਵੋ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਾਦृਤੇ ਪਵਤੇ ਧਾਮ ਕਿਂ ਚਨ

ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਝ ਹੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋ ਕੇ ਇਕਸਾਰ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਧਾਗਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਤੇ ਚਾਹਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਿਨਾ, ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ।

ਅ ਉਪੋ ਮਤਿਃ ਪृਚ੍ਯਤੇ ਸਿਚ੍ਯਤੇ ਮਧੁ ਮਨ੍ਦ੍ਰਾਜਨੀ ਚੋਦਤੇ ਅਨ੍ਤਰਾਸਨਿ ਚ੍ ਪਵਮਾਨਃ ਸਨ੍ਤਨਿਃ ਸੁਨ੍ਵਤਾਮਿਵ ਮਧੁਮਾਨ੍ਦ੍ਰਪ੍ਸਃ ਪਰਿ ਵਾਰਮਰ੍षਤਿ

ਸੋਚ ਵੀ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਂਗ ਬਾਹਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਗੂੜ੍ਹੀ ਧੁਨੀ ਵਾਲਾ ਅੰਦਰੋਂ ਉਭਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਢੱਕਣ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।