ਸਾਮਵੇਦਃ

ਅ ਪ੍ਰ ਤੇ ਸੋਤਾਰੋ ਰਸਂ ਮਦਾਯ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਸੋਮਂ ਮਹੇ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਯ

ਨਿਚੋੜਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਮਸਤੀ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਲਈ ਸੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਜਜ੍ਞਾਨਂ ਹਰਿਂ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਸੋਮਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯ ਇਨ੍ਦੁਮ੍

ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਬੱਚੇ, ਹਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਧੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਸੋਮ, ਜੋ ਰਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ।

ਅ ਉषੋ षੁ ਜਾਤਮਪ੍ਤੁਰਂ ਗੋਭਿਰ੍ਭਙ੍ਗਂ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ ਚ੍ ਇਨ੍ਦੁਂ ਦੇਵਾ ਅਯਾਸਿषੁਃ

ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤੇ ਰਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਹੈ।

ਅ ਨੋ ਗਿਰੋ ਵਤ੍ਸਂ ਸਂਸ਼ਿਸ਼੍ਵਰੀਰਿਵ ਚ੍ ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹृਦਂਸਨਿਃ

ਸਾਡੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਵਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅ ਅਰ੍षਾ ਨਃ ਸੋਮ ਸ਼ਂ ਗਵੇ ਧੁਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਪਿਪ੍ਯੁषੀਮਿषਮ੍ ਚ੍ ਵਰ੍ਧਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮੁਕ੍ਥ੍ਯਮ੍

ਹੇ ਸੋਮ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਹਿ, ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਲਈ; ਪੂਰਨ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਵਗਾ, ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾ।

ਅ ਆ ਘਾ ਯੇ ਅਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧਤੇ ਸ੍ਤृਣਨ੍ਤਿ ਬਰ੍ਹਿਰਾਨੁषਕ੍ ਚ੍ ਯੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੁਵਾ ਸਖਾ

ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਮਿੱਤਰ ਹੈ—

ਅ ਬृਹਨ੍ਨਿਦਿਧ੍ਮ ਏषਾਂ ਭੂਰਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪृਥੁਃ ਸ੍ਵਰੁਃ ਚ੍ ਯੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੁਵਾ ਸਖਾ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਬਹੁਤ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਮਿੱਤਰ ਹੈ।

ਅ ਅਯੁਦ੍ਧ ਇਦ੍ਯੁਧਾ ਵृਤਂ ਸ਼ੂਰ ਆਜਤਿ ਸਤ੍ਵਭਿਃ ਚ੍ ਯੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੁਵਾ ਸਖਾ

ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ, ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣੇ ਹੋਏ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਮਿੱਤਰ ਹੈ।

ਅ ਯ ਏਕ ਇਦ੍ਵਿਦਯਤੇ ਵਸੁ ਮਰ੍ਤ੍ਤਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਚ੍ ਈਸ਼ਾਨੋ ਅਪ੍ਰਤਿष੍ਕੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਙ੍ਗ

ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਦਾਸਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ।

ਅ ਯਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਾ ਬਹੁਭ੍ਯ ਆ ਸੁਤਾਵਾਂ ਆਵਿਵਾਸਤਿ ਚ੍ ਉਗ੍ਰਂ ਤਤ੍ਪਤ੍ਯਤੇ ਸ਼ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਙ੍ਗ

ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਭਾਰੀ ਤਾਕਤ ਵਾਸਤੇ ਹੈ।

ਅ ਕਦਾ ਮਰ੍ਤ੍ਤਮਰਾਧਸਂ ਪਦਾ ਕ੍ਸ਼ੁਮ੍ਪਮਿਵ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ ਚ੍ ਕਦਾ ਨਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਵਦ੍ਗਿਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਙ੍ਗ

ਕਦੋਂ ਇੰਦਰ ਬੇਇਮਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਕੁਚਲ ਦੇਵੇਗਾ? ਕਦੋਂ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਸੁਣੇਗਾ?

ਅ ਗਾਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਾ ਗਾਯਤ੍ਰਿਣੋ ऽਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਕਮਰ੍ਕਿਣਃ ਚ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਸ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤ ਉਦ੍ਵਂਸ਼ਮਿਵ ਯੇਮਿਰੇ

ਗਾਇਕ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਚਾਰਕ ਤੈਨੂੰ ਭਜਨ ਨਾਲ ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪੁਰੋਹਿਤ, ਹੇ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਜੁਤਦੇ ਹਨ।

ਅ ਯਤ੍ਸਾਨੋਃ ਸਾਨ੍ਵਾਰੁਹੋ ਭੂਰ੍ਯਸ੍ਪष੍ਟ ਕਰ੍ਤ੍ਤ੍ਵਮ੍ ਚ੍ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਰ੍ਥਂ ਚੇਤਤਿ ਯੂਥੇਨ ਵृष੍ਣਿਰੇਜਤਿ

ਜਦ ਤੂੰ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈਂ, ਅਨੇਕ ਅਚੰਭੇ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਉਦੋਂ ਇੰਦਰ ਮਕਸਦ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ।

ਅ ਯੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਹਿ ਕੇਸ਼ਿਨਾ ਹਰੀ ਵृषਣਾ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਪ੍ਰਾ ਚ੍ ਅਥਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਪਾ ਗਿਰਾਮੁਪਸ਼੍ਰੁਤਿਂ ਚਰ

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਕੇਸਰੀ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ, ਹੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ।

षष੍ਠ ਪ੍ਰਥਮੋ ऽਰ੍ਧਃ ਅ ਸੁषਮਿਦ੍ਧੋ ਨ ਆ ਵਹ ਦੇਵਾਂ ਅਗ੍ਨੇ ਹਵਿष੍ਮਤੇ ਚ੍ ਹੋਤਃ ਪਾਵਕ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਚ

ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ, ਹੇ ਅੱਗ, ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਦੇਵਤੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆ; ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਤ੍ਰ, ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।

ਅ ਮਧੁਮਨ੍ਤਂ ਤਨੂਨਪਾਦ੍ਯਜ੍ਞਂ ਦੇਵੇषੁ ਨਃ ਕਵੇ ਚ੍ ਅਦ੍ਯਾ ਕृਣੁਯ੍ਹੂਤਯੇ

ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਅੱਜ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾਸ ਭਰਿਆ, ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਯਜਨ ਕਰ, ਸੱਦੇ ਲਈ।

ਅ ਨਰਾਸ਼ਂਸਮਿਹ ਪ੍ਰਿਯਮਸ੍ਮਿਨ੍ਯਜ੍ਞ ਉਪ ਹ੍ਵਯੇ ਚ੍ ਮਧੁਜਿਹ੍ਵਂ ਹਵਿष੍ਕृਤਮ੍

ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਨਰਾਸ਼ੰਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਸ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੀ ਜੀਭ ਵਾਲੇ, ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹਵਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹਾਂ।

ਅ ਅਗ੍ਨੇ ਸੁਖਤਮੇ ਰਥੇ ਦੇਵਾਂ ਈਡਿਤ ਆ ਵਹ ਚ੍ ਅਸਿ ਹੋਤਾ ਮਨੁਰ੍ਹਿਤਃ

ਹੇ ਅੱਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਦਾਈ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਇੱਥੇ ਸਤਿਕਾਰਤ ਦੇਵਤੇ ਲਿਆ; ਤੂੰ ਉਹ ਹੋਤ੍ਰ ਹੈਂ ਜੋ ਮਨੂ ਨੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ।

ਅ ਯਦਦ੍ਯ ਸੂਰ ਉਦਿਤੇ ऽਨਾਗਾ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਰ੍ਯਮਾ ਚ੍ ਸੁਵਾਤਿ ਸਵਿਤਾ ਭਗਃ

ਜਦ ਅੱਜ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਦੋਂ ਮਿਤ੍ਰ, ਅਰਯਮਨ, ਸਵਿਤਾ ਤੇ ਭਗਾ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਬਖ਼ਸ਼ਦੇ ਹਨ।

ਅ ਸੁਪ੍ਰਾਵੀਰਸ੍ਤੁ ਸ ਕ੍ਸ਼ਯਃ ਪ੍ਰ ਨੁ ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਸੁਦਾਨਵਃ ਚ੍ ਯੇ ਨੋ ਅਂਹੋ ऽਤਿਪਿਪ੍ਰਤਿ

ਹੇ ਦਾਨੀ, ਉਹ ਨਾਸ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਆਵੇ। ਜੋ ਸਾਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਣ।

ਅ ਉਤ ਸ੍ਵਰਾਜੋ ਅਦਿਤਿਰਦਬ੍ਧਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਯੇ ਚ੍ ਮਹੋ ਰਾਜਾਨ ਈਸ਼ਤੇ

ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਲੋਕ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਕਸਮ 'ਚ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਉਹ ਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਜੋ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।

ਅ ਉ ਤ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦਨ੍ਤੁ ਸੋਮਾਃ ਕृਣੁष੍ਵ ਰਾਧੋ ਅਦ੍ਰਿਵਃ ਚ੍ ਅਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषੋ ਜਹਿ

ਹੇ ਪੱਥਰ ਫੈਂਕਣ ਵਾਲੇ, ਸੋਮ ਰਸ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਬਖ਼ਸ਼, ਤੇ ਜੋ ਵੈਰੀ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇ।

ਅ ਪਦਾ ਪਣੀਨਰਾਧਸੋ ਨਿ ਬਾਧਸ੍ਵ ਮਹਾਂ ਅਸਿ ਚ੍ ਨ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਕਸ਼੍ਚ ਨ ਪ੍ਰਤਿ

ਹੇ ਮਹਾਨ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਕੰਜੂਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।

ਅ ਤ੍ਵਮੀਸ਼ਿषੇ ਸੁਤਾਨਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਮਸੁਤਾਨਾਮ੍ ਚ੍ ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਾ ਜਨਾਨਾਮ੍

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਰਸ ਨਿਚੋੜਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਮਾਲਕ ਹੈਂ ਤੇ ਬਿਨਾ ਨਿਚੋੜਿਆਂ ਦਾ ਵੀ। ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ।

ਅ ਆ ਜਾਗृਵਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰ ऋਤਾਂ ਮਤੀਨਾਂ ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਸਦਚ੍ਚਮੂषੁ ਚ੍ ਸਪਨ੍ਤਿ ਯਂ ਮਿਥੁਨਾਸੋ ਨਿਕਾਮਾ ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਰਥਿਰਾਸਃ ਸੁਹਸ੍ਤਾਃ

ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਸੱਚੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਵਾਸਤੇ ਜਾਗ। ਸੋਮ, ਜਦੋਂ ਸੁੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਯਾਜਕ ਹੁਨਰਮੰਦ ਤੇ ਚੁਸਤ ਹਨ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਅ ਸ ਪੁਨਾਨ ਉਪ ਸੂਰੇ ਦਧਾਨ ਓਬੇ ਅਪ੍ਰਾ ਰੋਦਸੀ ਵਿ ष ਆਵਃ ਚ੍ ਪ੍ਰਿਯਾ ਚਿਦ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਸਾਸ ਊਤੀ ਸਤੋ ਧਨਂ ਕਾਰਿਣੇ ਨ ਪ੍ਰ ਯਂਸਤ੍

ਜੋ ਸੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵੀ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ, ਸੱਚੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦੇ।

ਅ ਸ ਵਰ੍ਧਿਤਾ ਪੂਯਮਾਨਃ ਸੋਮੋ ਮੀਢ੍ਵਾਂ ਅਭਿ ਨੋ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਵੀਤ੍ ਚ੍ ਯਤ੍ਰ ਨਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪਿਤਰਃ ਪਦਜ੍ਞਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦੋ ਅਭਿ ਗਾ ਅਦ੍ਰਿਮਿष੍ਣਨ੍

ਉਹ ਸੋਮ, ਜੋ ਵਧਦਾ ਤੇ ਸੁੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਵੇ। ਜਿੱਥੇ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖੇ, ਰਾਹ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਪੱਥਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ।

ਅ ਮਾ ਚਿਦਨ੍ਯਦ੍ਵਿ ਸ਼ਂਸਤ ਸਖਾਯੋ ਮਾ ਰਿषਣ੍ਯਤ ਚ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਤ੍ਸ੍ਤੋਤਾ ਵृषਣਂ ਸਚਾ ਸੁਤੇ ਮੁਹੁਰੁਕ੍ਥਾ ਚ ਸ਼ਂਸਤ

ਹੇ ਦੋਸਤੋ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਨਾ ਡਰੋ। ਇੰਦਰ ਦੀ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਦਾ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੋ, ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਜਨ ਗਾਓ।

ਅ ਅਵਕ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਵृषਭਂ ਯਥਾ ਜੁਵਂ ਗਾਂ ਨ ਚਰ੍षਣੀਸਹਮ੍ ਚ੍ ਵਿਦ੍ਵੇषਣਂ ਸਂਵਨਨਮੁਭਯਙ੍ਕਰਂ ਮਂਹਿष੍ਠਮੁਭਯਾਵਿਨਮ੍

ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਂਡ, ਜੋ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਜੋ ਵੈਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਮਿਲਾਪ ਕਰਾਉਂਦਾ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਲਈ ਭਲਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।