ਸਾਮਵੇਦਃ

ਅ ਪਰੀਤੋ षਿਞ੍ਚਤਾ ਸੁਤਂ ਸੋਮੋ ਯ ਉਤ੍ਤਮਂ ਹਵਿਃ ਚ੍ ਦਧਨ੍ਵਾਂ ਯੋ ਨਰ੍ਯੋ ਅਪ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਰਾ ਸੁषਾਵ ਸੋਮਮਦ੍ਰਿਭਿਃ

ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹਵਨ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਵਗਾਓ। ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਦਾ ਹੈ।

ਅ ਨੂਨਂ ਪੁਨਾਨੋ ऽਵਿਭਿਃ ਪਰਿ ਸ੍ਰਵਾਦਬ੍ਧਃ ਸੁਰਭਿਨ੍ਤਰਃ ਚ੍ ਸੁਤੇ ਚਿਤ੍ਵਾਪ੍ਸੁ ਮਦਾਮੋ ਅਨ੍ਧਸਾ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਤੋ ਗੋਭਿਰੁਤ੍ਤਰਮ੍

ਹੁਣ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਆਪਣੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਵਗੇ, ਬੇਬੰਧ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧੀ ਹੋਵੇ। ਦਬਾਉਣ ਵੇਲੇ ਵੀ ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਮ ਦਾ ਰਸ ਚੱਖਦਾ ਹੈ, ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।

ਅ ਪਰਿ ਸ੍ਵਾਨਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ਸੇ ਦੇਵਮਾਦਨਃ ਕ੍ਰਤੁਰਿਨ੍ਦੁਰ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ

ਗੂੰਜਦਾਰ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੋਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਵਗਦਾ ਹੈ।

ਅ ਅਸਾਵਿ ਸੋਮੋ ਅਰੁषੋ ਵृषਾ ਹਰੀ ਰਾਜੇਵ ਦਸ੍ਮੋ ਅਭਿ ਗਾ ਅਚਿਕ੍ਰਦਤ੍ ਚ੍ ਪੁਨਾਨੋ ਵਾਰਮਤ੍ਯੇष੍ਯਵ੍ਯਯਂ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਨ ਯੋਨਿਂ ਘृਤਵਨ੍ਤਮਾਸਦਤ੍

ਉਹ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਚੜ੍ਹਦੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਟਣ ਵਾਲੀ ਓਟ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਉਹ ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।

ਅ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਪਿਤਾ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਪਰ੍ਣਿਨੋ ਨਾਭਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਗਿਰਿषੁ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦਧੇ ਚ੍ ਸ੍ਵਸਾਰ ਆਪੋ ਅਭਿ ਗਾ ਉਦਾਸਰਨ੍ਤ੍ਸਂ ਗ੍ਰਾਵਭਿਰ੍ਵਸਤੇ ਵੀਤੇ ਅਧ੍ਵਰੇ

ਪਰਜਨਯਾ ਸੀੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹੀਸ਼ ਦਾ ਪਿਓ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਟਿਕਾਣਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਅ ਕਵਿਰ੍ਵੇਧਸ੍ਯਾ ਪਰ੍ਯੇषਿ ਮਾਹਿਨਮਤ੍ਯੋ ਨ ਮृष੍ਟੋ ਅਭਿ ਵਾਜਮਰ੍षਸਿ ਚ੍ ਅਪਸੇਧਨ੍ਦੁਰਿਤਾ ਸੋਮ ਨੋ ਮृਡ ਘृਤਾ ਵਸਾਨਃ ਪਰਿ ਯਾਸਿ ਨਿਰ੍ਣਿਜਮ੍

ਹੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਲੱਭਦਾ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੂੰ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ। ਸੋਮਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੂੰ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਘੜੇ ਦੇ ਗੇਰੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ।

ਅ ਸ਼੍ਰਾਯਨ੍ਤ ਇਵ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਤ ਚ੍ ਵਸੂਨਿ ਜਾਤੋ ਜਨਿਮਾਨ੍ਯੋਜਸਾ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਗਂ ਨ ਦੀਧਿਮਃ

ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਐਸੇ ਤੱਕਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ। ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।

ਅ ਅਲਰ੍षਿਰਾਤਿਂ ਵਸੁਦਾਮੁਪ ਸ੍ਤੁਹਿ ਭਦ੍ਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਤਯਃ ਚ੍ ਯੋ ਅਸ੍ਯ ਕਾਮਂ ਵਿਧਤੋ ਨ ਰੋषਤਿ ਮਨੋ ਦਾਨਾਯ ਚੋਦਯਨ੍

ਦਾਤਾ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਨੇਮਤਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ, ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵੱਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਅ ਯਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਯਾਮਹੇ ਤਤੋ ਨੋ ਅਭ੍ਯਂ ਕृਧਿ ਚ੍ ਮਘਵਨ੍ਛਗ੍ਧਿ ਤਵ ਤਨ੍ਨ ਊਤਯੇ ਵਿ ਦ੍ਵਿषੋ ਵਿ ਮृਧੋ ਜਹਿ

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਡਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ। ਹੇ ਦਾਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇ।

ਅ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਰਾਧਸ੍ਪਤੇ ਰਾਧਸੋ ਮਹਃ ਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਯਾਸਿ ਵਿਧ੍ਰਤ੍ਤਾ ਚ੍ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਮਘਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗਿਰ੍ਵਣਃ ਸੁਤਾਵਨ੍ਤੋ ਹਵਾਮਹੇ

ਤੂੰ, ਹੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਦਾਤਾ ਇੰਦਰ, ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਗਾਇਕ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।

ਅ ਤ੍ਵਂ ਸੋਮਾਸਿ ਧਾਰਯੁਰ੍ਮਨ੍ਦ੍ਰ ਓਜਿष੍ਠੋ ਅਧ੍ਵਰੇ ਚ੍ ਪਵਸ੍ਵ ਮਂਹਯਦ੍ਰਯਿਃ

ਤੂੰ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ, ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਵਗ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ ਆ।

ਅ ਤ੍ਵਂ ਸੁਤੋ ਮਦਿਨ੍ਤਮੋ ਦਧਨ੍ਵਾਨ੍ਮਤ੍ਸਰਿਨ੍ਤਮਃ ਚ੍ ਇਨ੍ਦੁਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਦਸ੍ਤृਤਃ

ਤੂੰ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਬੂੰਦ, ਜੋ ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਅ ਤ੍ਵਂ ਸੁष੍ਵਾਣੋ ਅਦ੍ਰਿਭਿਰਭ੍ਯਰ੍ष ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ ਚ੍ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁष੍ਮਾ ਭਰ

ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਕਤ ਲੈ ਆ।

ਅ ਪਵਸ੍ਵ ਦੇਵਵੀਤਯ ਇਨ੍ਦੋ ਧਾਰਾਭਿਰੋਜਸਾ ਚ੍ ਆ ਕਲਸ਼ਂ ਮਧੁਮਾਨ੍ਤ੍ਸੋਮ ਨਃ ਸਦਃ

ਹੇ ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਵਗ, ਆਪਣੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ, ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਆ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਆਸਨ ਹੈ।

ਅ ਤਵ ਦ੍ਰਪ੍ਸਾ ਉਦਪ੍ਰੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਦਾਯ ਵਾਵृਧੁਃ ਚ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਾਸੋ ਅਮृਤਾਯ ਕਂ ਪਪੁਃ

ਤੇਰੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਬੂੰਦਾਂ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਸਤੀ ਲਈ ਵਧ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਪੀਤਾ ਹੈ।

ਅ ਆ ਨਃ ਸੁਤਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ ਪੁਨਾਨਾ ਧਾਵਤਾ ਰਯਿਮ੍ ਚ੍ ਵृष੍ਟਿਦ੍ਯਾਵੋ ਰੀਤ੍ਯਾਪਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ

ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ, ਸੁੱਧ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੋ। ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਵਗਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਨੇੜੇ ਆਉਣ।

ਅ ਪਰਿ ਤ੍ਯਂ ਹਰ੍ਯਤਂ ਹਰਿਂ ਬਭ੍ਰੁਂ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਵਾਰੇਣ ਚ੍ ਯੋ ਦੇਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਂ ਇਤ੍ਪਰਿ ਮਦੇਨ ਸਹ ਗਚ੍ਛਤਿ

ਉਸ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਉਹ ਛਾਣਣ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।

ਅ ਦ੍ਵਿਰ੍ਯਂ ਪਞ੍ਚ ਸ੍ਵਯਸ਼ਸਂ ਸਖਾਯੋ ਅਦ੍ਰਿਸਂਹਤਮ੍ ਚ੍ ਪ੍ਰਿਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ੍ਨਾਪਯਨ੍ਤ ਊਰ੍ਮਯਃ

ਦੋ ਵਾਰੀ ਪੰਜ ਲਹਿਰਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਦੋਸਤ ਹਨ, ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਪਾਤਵੇ ਵृਤ੍ਰਘ੍ਨੇ ਪਰਿ षਿਚ੍ਯਸੇ ਚ੍ ਨਰੇ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤੇ ਵੀਰਾਯ ਸਦਨਾਸਦੇ

ਹੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਲਈ, ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ, ਵਧੀਏ, ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਦਾਨੀ, ਵੀਰ ਤੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਤੂੰ ਵਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।

ਅ ਪਵਸ੍ਵ ਸੋਮ ਮਹੇ ਦਕ੍ਸ਼ਾਯਾਸ਼੍ਵੋ ਨ ਨਿਕ੍ਤੋ ਵਾਜੀ ਧਨਾਯ

ਹੇ ਸੋਮਾ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਲਈ ਵਗ, ਜਿਵੇਂ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਘੋੜਾ, ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ।

ਅ ਪ੍ਰ ਤੇ ਸੋਤਾਰੋ ਰਸਂ ਮਦਾਯ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਸੋਮਂ ਮਹੇ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਯ

ਨਿਚੋੜਨ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਮਸਤੀ ਲਈ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਲਈ ਸੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਜਜ੍ਞਾਨਂ ਹਰਿਂ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਸੋਮਂ ਦੇਵੇਭ੍ਯ ਇਨ੍ਦੁਮ੍

ਉਹ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਬੱਚੇ, ਹਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਧੋ ਦਿੰਦੇ ਹਨ—ਸੋਮ, ਜੋ ਰਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਹੈ।

ਅ ਉषੋ षੁ ਜਾਤਮਪ੍ਤੁਰਂ ਗੋਭਿਰ੍ਭਙ੍ਗਂ ਪਰਿष੍ਕृਤਮ੍ ਚ੍ ਇਨ੍ਦੁਂ ਦੇਵਾ ਅਯਾਸਿषੁਃ

ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਕੀਤੇ ਰਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਹੈ।

ਅ ਨੋ ਗਿਰੋ ਵਤ੍ਸਂ ਸਂਸ਼ਿਸ਼੍ਵਰੀਰਿਵ ਚ੍ ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਹृਦਂਸਨਿਃ

ਸਾਡੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਵਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅ ਅਰ੍षਾ ਨਃ ਸੋਮ ਸ਼ਂ ਗਵੇ ਧੁਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਪਿਪ੍ਯੁषੀਮਿषਮ੍ ਚ੍ ਵਰ੍ਧਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮੁਕ੍ਥ੍ਯਮ੍

ਹੇ ਸੋਮ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਹਿ, ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਲਈ; ਪੂਰਨ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਵਗਾ, ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾ।

ਅ ਆ ਘਾ ਯੇ ਅਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧਤੇ ਸ੍ਤृਣਨ੍ਤਿ ਬਰ੍ਹਿਰਾਨੁषਕ੍ ਚ੍ ਯੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੁਵਾ ਸਖਾ

ਜੋ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕ੍ਰਮ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਮਿੱਤਰ ਹੈ—

ਅ ਬृਹਨ੍ਨਿਦਿਧ੍ਮ ਏषਾਂ ਭੂਰਿ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪृਥੁਃ ਸ੍ਵਰੁਃ ਚ੍ ਯੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੁਵਾ ਸਖਾ

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਬਹੁਤ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਮਿੱਤਰ ਹੈ।

ਅ ਅਯੁਦ੍ਧ ਇਦ੍ਯੁਧਾ ਵृਤਂ ਸ਼ੂਰ ਆਜਤਿ ਸਤ੍ਵਭਿਃ ਚ੍ ਯੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯੁਵਾ ਸਖਾ

ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ, ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣੇ ਹੋਏ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਮਿੱਤਰ ਹੈ।

ਅ ਯ ਏਕ ਇਦ੍ਵਿਦਯਤੇ ਵਸੁ ਮਰ੍ਤ੍ਤਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਚ੍ ਈਸ਼ਾਨੋ ਅਪ੍ਰਤਿष੍ਕੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਙ੍ਗ

ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਦਾਸਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ।