ਅ ਯੇਨ ਦੇਵਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇਣਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੁਨਤੇ ਸਦਾ ਚ੍ ਤੇਨ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰੇਣ ਪਾਵਮਾਨੀਃ ਪੁਨਨ੍ਤੁ ਨਃ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਪਾਵਮਾਨੀ ਭਜਨ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ।
ਅ ਪਾਵਮਾਨੀਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੀਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਨਾਨ੍ਦਨਮ੍ ਚ੍ ਪੁਣ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯਮृਤਤ੍ਵਂ ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਪਾਵਮਾਨੀ ਭਜਨ ਭਲਾਈ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਆਨੰਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਅਮਰਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਅਗਨ੍ਮ ਮਹਾ ਨਮਸਾ ਯਵਿष੍ਠਂ ਯੋ ਦੀਦਾਯ ਸਮਿਦ੍ਧਃ ਸ੍ਵੇ ਦੁਰੋਣੇ ਚ੍ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਂ ਰੋਦਸੀ ਅਨ੍ਤਰੁਰ੍ਵੀ ਸ੍ਵਾਹੁਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਞ੍ਚਮ੍
ਅਸੀਂ ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਗਮਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੱਦੇ ਹੋਏ ਚਮਕਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ।
ਅ ਸ ਮਹ੍ਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦੁਰਿਤਾਨਿ ਸਾਹ੍ਵਾਨਗ੍ਨਿ ष੍ਟਵੇ ਦਮ ਆ ਜਾਤਵੇਦਾਃ ਚ੍ ਸ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿषਦ੍ਦੁਰਿਤਾਦਵਦ੍ਯਾਦਸ੍ਮਾਨ੍ਗृਣਤ ਉਤ ਨੋ ਮਘੋਨਃ
ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਜੋ ਸੱਦਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਘਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਾ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਬੁਰਾਈ ਤੇ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਤੇ ਜਦ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹੀਏ, ਸਾਨੂੰ ਦਾਤਾਂ ਦੇ।
ਅ ਤ੍ਵਂ ਵਰੁਣ ਉਤ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਾਂ ਮਤਿਭਿਰ੍ਵਸਿष੍ਠਾਃ ਚ੍ ਤ੍ਵੇ ਵਸੁ ਸੁषਣਨਾਨਿ ਸਨ੍ਤੁ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਹੇ ਵਰੁਣ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰ, ਹੇ ਅੱਗ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਹੋਣ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਬਚਾਓ।
ਅ ਮਹਾਂ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯ ਓਜਸਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਵृष੍ਟਿਮਾਂ ਇਵ ਚ੍ ਸ੍ਤੋਮੈਰ੍ਵਤ੍ਸਸ੍ਯ ਵਾਵृਧੇ
ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਵਰਖਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਵੱਛੇ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਈ ਹੈ।
ਅ ਕਣ੍ਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਦਕ੍ਰਤ ਸ੍ਤੋਮੈਰ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍ ਚ੍ ਜਾਮਿ ਬ੍ਰੁਵਤ ਆਯੁਧਾ
ਜਦ ਕਣਵਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਦਾ ਕਰਤਾਰ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਸੱਜਣ, ਤੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸ।
ਅ ਪ੍ਰਜਾਮृਤਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰ ਯਦ੍ਭਰਨ੍ਤ ਵਹ੍ਨਯਃ ਚ੍ ਵਿਪ੍ਰਾ ऋਤਸ੍ਯ ਵਾਹਸਾ
ਜਦ ਅਗਨੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਵਾਹਕ ਹਨ, ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਿਤ ਦਾ ਬੋਝ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ।
ਅ ਪਵਮਾਨਸ੍ਯ ਜਿਘ੍ਨਤੋ ਹਰੇਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾ ਅਸृਕ੍ਸ਼ਤ ਚ੍ ਜੀਰਾ ਅਜਿਰਸ਼ੋਚਿषਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵੱਜਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਚਮਕਦਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਗੀਆਂ ਹਨ; ਪੁਰਾਣੇ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ ਅੱਗ ਵਾਲੇ।
ਅ ਪਵਮਾਨੋ ਰਥੀਤਮਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਭਿਃ ਸ਼ੁਭ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਮਃ ਚ੍ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਰੁਦ੍ਗਣਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਰੌਸ਼ਨ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ।
ਅ ਪਵਮਾਨ੍ ਵ੍ਯਸ਼੍ਨੁਹਿ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਵਾਜਸਾਤਮਃ ਚ੍ ਦਧਤ੍ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਭਜਨ ਨੂੰ ਵੀਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼।
ਅ ਪਰੀਤੋ षਿਞ੍ਚਤਾ ਸੁਤਂ ਸੋਮੋ ਯ ਉਤ੍ਤਮਂ ਹਵਿਃ ਚ੍ ਦਧਨ੍ਵਾਂ ਯੋ ਨਰ੍ਯੋ ਅਪ੍ਸ੍ਵਾਨ੍ਤਰਾ ਸੁषਾਵ ਸੋਮਮਦ੍ਰਿਭਿਃ
ਦਬਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹਵਨ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਵਗਾਓ। ਜੋ ਇਸਨੂੰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਚਾ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਦਾ ਹੈ।
ਅ ਨੂਨਂ ਪੁਨਾਨੋ ऽਵਿਭਿਃ ਪਰਿ ਸ੍ਰਵਾਦਬ੍ਧਃ ਸੁਰਭਿਨ੍ਤਰਃ ਚ੍ ਸੁਤੇ ਚਿਤ੍ਵਾਪ੍ਸੁ ਮਦਾਮੋ ਅਨ੍ਧਸਾ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਤੋ ਗੋਭਿਰੁਤ੍ਤਰਮ੍
ਹੁਣ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਆਪਣੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਵਗੇ, ਬੇਬੰਧ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਗੰਧੀ ਹੋਵੇ। ਦਬਾਉਣ ਵੇਲੇ ਵੀ ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੋਮ ਦਾ ਰਸ ਚੱਖਦਾ ਹੈ, ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ।
ਅ ਪਰਿ ਸ੍ਵਾਨਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ਸੇ ਦੇਵਮਾਦਨਃ ਕ੍ਰਤੁਰਿਨ੍ਦੁਰ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਗੂੰਜਦਾਰ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਸੋਮ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਚਾਰ ਪਾਸੋਂ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਅ ਅਸਾਵਿ ਸੋਮੋ ਅਰੁषੋ ਵृषਾ ਹਰੀ ਰਾਜੇਵ ਦਸ੍ਮੋ ਅਭਿ ਗਾ ਅਚਿਕ੍ਰਦਤ੍ ਚ੍ ਪੁਨਾਨੋ ਵਾਰਮਤ੍ਯੇष੍ਯਵ੍ਯਯਂ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਨ ਯੋਨਿਂ ਘृਤਵਨ੍ਤਮਾਸਦਤ੍
ਉਹ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਚੜ੍ਹਦੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਦਾ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਟਣ ਵਾਲੀ ਓਟ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ ਉਹ ਘਿਉ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਪਿਤਾ ਮਹਿषਸ੍ਯ ਪਰ੍ਣਿਨੋ ਨਾਭਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਗਿਰਿषੁ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਦਧੇ ਚ੍ ਸ੍ਵਸਾਰ ਆਪੋ ਅਭਿ ਗਾ ਉਦਾਸਰਨ੍ਤ੍ਸਂ ਗ੍ਰਾਵਭਿਰ੍ਵਸਤੇ ਵੀਤੇ ਅਧ੍ਵਰੇ
ਪਰਜਨਯਾ ਸੀੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਮਹੀਸ਼ ਦਾ ਪਿਓ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਟਿਕਾਣਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ ਹਨ, ਗਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅ ਕਵਿਰ੍ਵੇਧਸ੍ਯਾ ਪਰ੍ਯੇषਿ ਮਾਹਿਨਮਤ੍ਯੋ ਨ ਮृष੍ਟੋ ਅਭਿ ਵਾਜਮਰ੍षਸਿ ਚ੍ ਅਪਸੇਧਨ੍ਦੁਰਿਤਾ ਸੋਮ ਨੋ ਮृਡ ਘृਤਾ ਵਸਾਨਃ ਪਰਿ ਯਾਸਿ ਨਿਰ੍ਣਿਜਮ੍
ਹੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਲੱਭਦਾ ਹੈਂ, ਸੋਹਣੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੂੰ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈਂ। ਸੋਮਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਮਾੜਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਤੂੰ ਹੌਲੇ ਹੌਲੇ ਘੜੇ ਦੇ ਗੇਰੇ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ।
ਅ ਸ਼੍ਰਾਯਨ੍ਤ ਇਵ ਸੂਰ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਤ ਚ੍ ਵਸੂਨਿ ਜਾਤੋ ਜਨਿਮਾਨ੍ਯੋਜਸਾ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾਗਂ ਨ ਦੀਧਿਮਃ
ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਐਸੇ ਤੱਕਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਵੱਲ। ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਸਰੋਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅ ਅਲਰ੍षਿਰਾਤਿਂ ਵਸੁਦਾਮੁਪ ਸ੍ਤੁਹਿ ਭਦ੍ਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਤਯਃ ਚ੍ ਯੋ ਅਸ੍ਯ ਕਾਮਂ ਵਿਧਤੋ ਨ ਰੋषਤਿ ਮਨੋ ਦਾਨਾਯ ਚੋਦਯਨ੍
ਦਾਤਾ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਨੇਮਤਾਂ ਚੰਗੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ, ਉਹ ਦਿਲੋਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵੱਲ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅ ਯਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਯਾਮਹੇ ਤਤੋ ਨੋ ਅਭ੍ਯਂ ਕृਧਿ ਚ੍ ਮਘਵਨ੍ਛਗ੍ਧਿ ਤਵ ਤਨ੍ਨ ਊਤਯੇ ਵਿ ਦ੍ਵਿषੋ ਵਿ ਮृਧੋ ਜਹਿ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਡਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ। ਹੇ ਦਾਤਾ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇ।
ਅ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਰਾਧਸ੍ਪਤੇ ਰਾਧਸੋ ਮਹਃ ਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਯਾਸਿ ਵਿਧ੍ਰਤ੍ਤਾ ਚ੍ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਮਘਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗਿਰ੍ਵਣਃ ਸੁਤਾਵਨ੍ਤੋ ਹਵਾਮਹੇ
ਤੂੰ, ਹੇ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਦਾਤਾ ਇੰਦਰ, ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਗਾਇਕ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।
ਅ ਤ੍ਵਂ ਸੋਮਾਸਿ ਧਾਰਯੁਰ੍ਮਨ੍ਦ੍ਰ ਓਜਿष੍ਠੋ ਅਧ੍ਵਰੇ ਚ੍ ਪਵਸ੍ਵ ਮਂਹਯਦ੍ਰਯਿਃ
ਤੂੰ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈਂ, ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਵਗ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ ਆ।
ਅ ਤ੍ਵਂ ਸੁਤੋ ਮਦਿਨ੍ਤਮੋ ਦਧਨ੍ਵਾਨ੍ਮਤ੍ਸਰਿਨ੍ਤਮਃ ਚ੍ ਇਨ੍ਦੁਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਦਸ੍ਤृਤਃ
ਤੂੰ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਬੂੰਦ, ਜੋ ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅ ਤ੍ਵਂ ਸੁष੍ਵਾਣੋ ਅਦ੍ਰਿਭਿਰਭ੍ਯਰ੍ष ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ ਚ੍ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਂ ਸ਼ੁष੍ਮਾ ਭਰ
ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਵਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਕਤ ਲੈ ਆ।
ਅ ਪਵਸ੍ਵ ਦੇਵਵੀਤਯ ਇਨ੍ਦੋ ਧਾਰਾਭਿਰੋਜਸਾ ਚ੍ ਆ ਕਲਸ਼ਂ ਮਧੁਮਾਨ੍ਤ੍ਸੋਮ ਨਃ ਸਦਃ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਵਗ, ਆਪਣੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ, ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਆ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਆਸਨ ਹੈ।
ਅ ਤਵ ਦ੍ਰਪ੍ਸਾ ਉਦਪ੍ਰੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਦਾਯ ਵਾਵृਧੁਃ ਚ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਾਸੋ ਅਮृਤਾਯ ਕਂ ਪਪੁਃ
ਤੇਰੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਬੂੰਦਾਂ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਸਤੀ ਲਈ ਵਧ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਤੈਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਮਰਤਾ ਲਈ ਪੀਤਾ ਹੈ।
ਅ ਆ ਨਃ ਸੁਤਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ ਪੁਨਾਨਾ ਧਾਵਤਾ ਰਯਿਮ੍ ਚ੍ ਵृष੍ਟਿਦ੍ਯਾਵੋ ਰੀਤ੍ਯਾਪਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ, ਸੁੱਧ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੋ। ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਵਗਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਨੇੜੇ ਆਉਣ।
ਅ ਪਰਿ ਤ੍ਯਂ ਹਰ੍ਯਤਂ ਹਰਿਂ ਬਭ੍ਰੁਂ ਪੁਨਨ੍ਤਿ ਵਾਰੇਣ ਚ੍ ਯੋ ਦੇਵਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਂ ਇਤ੍ਪਰਿ ਮਦੇਨ ਸਹ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਉਸ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਉਹ ਛਾਣਣ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਸਤੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅ ਦ੍ਵਿਰ੍ਯਂ ਪਞ੍ਚ ਸ੍ਵਯਸ਼ਸਂ ਸਖਾਯੋ ਅਦ੍ਰਿਸਂਹਤਮ੍ ਚ੍ ਪ੍ਰਿਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਾਮ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸ੍ਨਾਪਯਨ੍ਤ ਊਰ੍ਮਯਃ
ਦੋ ਵਾਰੀ ਪੰਜ ਲਹਿਰਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਦੋਸਤ ਹਨ, ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੋਮ ਪਾਤਵੇ ਵृਤ੍ਰਘ੍ਨੇ ਪਰਿ षਿਚ੍ਯਸੇ ਚ੍ ਨਰੇ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਵਤੇ ਵੀਰਾਯ ਸਦਨਾਸਦੇ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਲਈ, ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ, ਵਧੀਏ, ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਦਾਨੀ, ਵੀਰ ਤੇ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਤੂੰ ਵਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।