ਅ ਏष ਵਸੂਨਿ ਪਿਬ੍ਦਨਃ ਪਰੁषਾ ਯਯਿਵਾਂ ਅਤਿ ਚ੍ ਅਵ ਸ਼ਾਦੇषੁ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਇਹ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਥਾਂ-ਥਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਆਰਾਮ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏਤਮੁ ਤ੍ਯਂ ਦਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਿਪੋ ਹਰਿਂ ਹਿਵਨ੍ਤਿ ਯਾਤਵੇ ਚ੍ ਸ੍ਵਾਯੁਧਂ ਮਦਿਨ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਸੁਨਹਿਰੀ ਨੂੰ, ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਚੋੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਉ ਸ੍ਯ ਵृषਾ ਰਥੋ ऽਵ੍ਯਾ ਵਾਰੇਭਿਰਵ੍ਯਤ ਚ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ਵਾਜਂ ਸਹਸ੍ਰਿਣਮ੍
ਇਹਦਾ ਬਲਦ-ਰਥ ਢੱਕਣਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏਤਂ ਤ੍ਰਿਤਸ੍ਯ ਯੋषਣੋ ਹਰਿਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਰਿਭਿਃ ਚ੍ ਇਨ੍ਦੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪੀਤਯੇ
ਇਸ ਸੁਨਹਿਰੀ ਨੂੰ, ਤ੍ਰਿਤਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬੂੰਦ ਹੈ।
ਅ ਏष ਸ੍ਯ ਮਾਨੁषੀष੍ਵਾ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਨ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸੀਦਤਿ ਚ੍ ਗਚ੍ਛਂ ਜਾਰੋ ਨ ਯੋषਿਤਮ੍
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਸ੍ਯ ਮਦ੍ਯੋ ਰਸੋ ऽਵ ਚष੍ਟੇ ਦਿਵਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਚ੍ ਯ ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਵਾਰਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਇਹ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਸ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਬੂੰਦ ਜੋ ਢੱਕਣ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅ ਏष ਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ ਸੁਤੋ ਹਰਿਰਰ੍षਤਿ ਧਰ੍ਣਸਿਃ ਚ੍ ਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਯੋਨਿਮਭਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਇਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਪੀਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਕੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਥਾਂ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏਤਂ ਤ੍ਯਂ ਹਰਿਤੋ ਦਸ਼ ਮਰ੍ਮृਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਅਪਸ੍ਯੁਵਃ ਚ੍ ਯਾਭਿਰ੍ਮਦਾਯ ਸ਼ੁਮ੍ਭਤੇ
ਇਸ ਸੁਨਹਿਰੀ ਨੂੰ, ਦਸ ਚਮਕਦਾਰ ਉਂਗਲਾਂ ਧੋਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਮੌਜ ਲਈ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਵਾਜੀ ਹਿਤੋ ਨृਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਨ੍ਮਨਸਸ੍ਪਤਿਃ ਚ੍ ਅਵ੍ਯੋ ਵਾਰਂ ਵਿ ਧਾਵਤਿ
ਇਹ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਅਕਲ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੇ ਟੀਕੇ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਕ੍ਸ਼ਰਤ੍ਸੋਮੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸੁਤਃ ਚ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਧਾਮਾਨ੍ਯਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਇਹ ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਹੀਂ ਲਗਾਤਾਰ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਦੇਵਃ ਸ਼ੁਭਾਯਤੇ ऽਧਿ ਯੋਨਾਵਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਚ੍ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਦੇਵਵੀਤਮਃ
ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੀ ਜਨਮ-ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ।
ਅ ਏष ਵृषਾ ਕਨਿਕ੍ਰਦਦ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਜਾਮਿਭਿਰ੍ਯਤਃ ਚ੍ ਅਭਿ ਦ੍ਰੋਣਾਨਿ ਧਾਵਤਿ
ਇਹ ਬਲਵਾਨ, ਜੋ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦਸ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਸੂਰ੍ਯਮਰੋਚਯਤ੍ਪਵਮਾਨੋ ਅਧਿ ਦ੍ਯਵਿ ਚ੍ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਮਤ੍ਸਰੋ ਮਦਃ
ਇਹ ਪਵਮਾਨਾ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਉਠਦੀ ਹੈ।
ਅ ਏष ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਹਾਸਤੇ ਸਂਵਸਾਨੋ ਵਿਵਸ੍ਵਤਾ ਚ੍ ਪਤਿਰ੍ਵਾਚੋ ਅਦਾਭ੍ਯਃ
ਇਹ, ਚਮਕਦੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਵਸਵਤ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਬੋਲ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅ ਏष ਕਵਿਰਭਿष੍ਟੁਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਧਿ ਤੋਸ਼ਤੇ ਚ੍ ਪੁਨਾਨੋ ਘ੍ਨਨ੍ਨਪ ਦ੍ਵਿषਃ
ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਾਯਵੇ ਸ੍ਵਰ੍ਜਿਤ੍ਪਰਿ षਿਚ੍ਯਤੇ ਚ੍ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਦਕ੍ਸ਼ਸਾਧਨਃ
ਇਹ, ਜੋ ਰੌਸ਼ਨੀ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਪੂਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਨृਭਿਰ੍ਵਿ ਨੀਯਤੇ ਦਿਵੋ ਮੂਰ੍ਧਾ ਵृषਾ ਸੁਤਃ ਚ੍ ਸੋਮੋ ਵਨੇषੁ ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਤ੍
ਇਹ ਸੋਮਾ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈ।
ਅ ਏष ਗਵ੍ਯੁਰਚਿਕ੍ਰਦਤ੍ਪਵਮਾਨੋ ਹਿਰਣ੍ਯਯੁਃ ਚ੍ ਇਨ੍ਦੁਃ ਸਤ੍ਰਾਜਿਦਸ੍ਤृਤਃ
ਇਹ ਪਵਮਾਨਾ, ਗਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਇੰਦੁ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਸ਼ੁष੍ਮ੍ਯਸਿष੍ਯਦਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵृषਾ ਹਰਿਃ ਚ੍ ਪੁਨਾਨ ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਮਾ
ਇਹ ਤਾਕਤਵਰ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰ ਆਇਆ ਹੈ; ਇੰਦੁ, ਆਪਣਾ ਆਪ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਸ਼ੁष੍ਮ੍ਯਦਾਭ੍ਯਃ ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ ਚ੍ ਦੇਵਾਵੀਰਘਸ਼ਂਸਹਾ
ਇਹ ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਅਜੇਤਿਆਂ ਲਈ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਾਈ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਬੁਰੇ ਬੋਲ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਅ ਸ ਸੁਤਃ ਪੀਤਯੇ ਵृषਾ ਸੋਮਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਰ੍षਤਿ ਚ੍ ਵਿਘ੍ਨਨ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਦੇਵਯੁਃ
ਇਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਲਵਾਨ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਾ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅ ਸ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੋ ਹਰਿਰਰ੍षਤਿ ਧਰ੍ਣਸਿਃ ਚ੍ ਅਭਿ ਯੋਨਿਂ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍
ਇਹ ਸਮਝਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਜਨਮ-ਥਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਅ ਸ ਵਾਜੀ ਰੋਚਨਾ ਦਿਵਃ ਪਵਮਾਨੋ ਵਿ ਧਾਵਤਿ ਚ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੋਹਾ ਵਾਰਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਇਹ ਘੋੜਾ, ਪਵਮਾਨਾ, ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਅਟੱਲ ਟੀਕੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਅ ਸ ਤ੍ਰਿਤਸ੍ਯਾਧਿ ਸਾਨਵਿ ਪਵਮਾਨੋ ਅਰੋਚਯਤ੍ ਚ੍ ਜਾਮਿਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਸਹ
ਇਹ ਪਵਮਾਨਾ, ਤ੍ਰਿਤਾ ਦੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਸ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਵृषਾ ਸੁਤੋ ਵਰਿਵੋਵਿਦਦਾਭ੍ਯਃ ਚ੍ ਸੋਮੋ ਵਾਜਮਿਵਾਸਰਤ੍
ਇਹ ਸੋਮਾ, ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਅਜੇਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੌੜਾ ਰਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਅ ਸ ਦੇਵਃ ਕਵਿਨੇषਿਤੋ ऽਭਿ ਦ੍ਰੋਣਾਨਿ ਧਾਵਤਿ ਚ੍ ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਂਹਯਨ੍
ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ; ਇੰਦੁ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵੱਡਿਆਈ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਯਃ ਪਾਵਮਾਨੀਰਧ੍ਯੇਤ੍ਯृषਿਭਿਃ ਸਮ੍ਭृਤਂ ਰਸਮ੍ ਚ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਸ ਪੂਤਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸ੍ਵਦਿਤਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਨਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਵਮਾਨੀ ਭਜਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸਰਵੋਤਮ ਰਸ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਸੁਆਦਲੀ ਬਣੀ ਹੈ।
ਅ ਪਾਵਮਾਨੀਰ੍ਯੋ ਅਧ੍ਯੇਤ੍ਯृषਿਭਿਃ ਸਮ੍ਭृਤਂ ਰਸਮ੍ ਚ੍ ਤਸ੍ਮੈ ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਦੁਹੇ ਕ੍ਸ਼ੀਰਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਮਧੂਦਕਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਵਮਾਨੀ ਭਜਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸਰਵੋਤਮ ਰਸ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਰਸਵਤੀ ਆਪ ਹੀ ਦੁੱਧ, ਘਿਉ, ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅ ਪਾਵਮਾਨੀਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੀਃ ਸੁਦੁਘਾ ਹਿ ਘृਤਸ਼੍ਚੁਤਃ ਚ੍ ऋषਿਭਿਃ ਸਂਭृਤੋ ਰਸੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇष੍ਵਮृਤਂ ਹਿਤਮ੍
ਪਾਵਮਾਨੀ ਭਜਨ ਭਲਾਈ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਦਾ ਦੈਨ ਵਾਲੇ, ਘਿਉ ਵਾਂਗ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਲੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਰਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅਮਰਤਾ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅ ਪਾਵਮਾਨੀਰ੍ਦਧਨ੍ਤੁ ਨ ਇਮਂ ਲੋਕਮਥੋ ਅਮੁਮ੍ ਚ੍ ਨੋ ਦੇਵੀਰ੍ਦੇਵੈਃ ਸਮਾਹृਤਾਃ
ਪਾਵਮਾਨੀ ਭਜਨ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਅਗਲਾ ਸੰਸਾਰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ, ਇਹ ਦੇਵੀਆਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।