ਅ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੀਸ਼ਾਨਮੋਜਸਾਭਿ ਸ੍ਤੋਮੈਰਨੂषਤ ਚ੍ ਸਹਸ੍ਰਂ ਯਸ੍ਯ ਰਾਤਯ ਉਤ ਵਾ ਸਨ੍ਤਿ ਭੂਯਸੀਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਿਮਰਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਨ ਜਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਹਨ।
ਪਞ੍ਚਮ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਰ੍ਧਃ ਅ ਅਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਥਮੇ ਵਿਧਰ੍ਮਂ ਜਨਯਨ੍ਪ੍ਰਜਾ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਗੋਪਾਃ ਚ੍ ਵृषਾ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਧਿ ਸਾਨੋ ਅਵ੍ਯੇ ਬृਹਤ੍ਸੋਮੋ ਵਾਵृਧੇ ਸ੍ਵਾਨੋ ਅਦ੍ਰਿਃ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਕਾਇਦਾ ਬਣਾਇਆ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਪੱਥਰ ਗੂੰਜ ਉਠਿਆ।
ਅ ਮਤ੍ਸਿ ਵਾਯੁਮਿष੍ਟਯੇ ਰਾਧਸੇ ਚ ਮਤ੍ਸਿ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਪੂਯਮਾਨਃ ਚ੍ ਮਤ੍ਸਿ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਮਾਰੁਤਂ ਮਤ੍ਸਿ ਦੇਵਾਨ੍ਮਤ੍ਸਿ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਦੇਵ ਸੋਮ
ਹੇ ਵਾਯੂ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਸਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ, ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ।
ਅ ਮਹਤ੍ਤਤ੍ਸੋਮੋ ਮਹਿषਸ਼੍ਚਕਾਰਾਪਾਂ ਯਦ੍ਗਰ੍ਭੋ ऽਵृਣੀਤ ਦੇਵਾਨ੍ ਚ੍ ਅਦਧਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੇ ਪਵਮਾਨ ਓਜੋ ऽਜਨਯਤ੍ਸੂਰ੍ਯੇ ਜ੍ਯੋਤਿਰਿਨ੍ਦੁਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਸੋਮਾ, ਜਦ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਾਂਗ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਅ ਏष ਦੇਵੋ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਪਰ੍ਣਵੀਰਿਵ ਦੀਯਤੇ ਚ੍ ਅਭਿ ਦ੍ਰੋਣਾਨ੍ਯਾਸਦਮ੍
ਇਹ ਅਮਰ ਦੇਵਤਾ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਟਾਹਣੀ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਵਿਪ੍ਰੈਰਭਿष੍ਟੁਤੋ ऽਪੋ ਦੇਵੋ ਵਿ ਗਾਹਤੇ ਚ੍ ਦਧਦ੍ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਸਿਫ਼ਤਿਆ ਗਿਆ ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਵਾਰ੍ਯਾ ਸ਼ੂਰੋ ਯਨ੍ਨਿਵ ਸਤ੍ਵਭਿਃ ਚ੍ ਪਵਮਾਨਃ ਸਿषਾਸਤਿ
ਇਹ ਤਾਕਤਵਰ ਪਵਮਾਨਾ, ਹੀਰੋ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਦੇਵੋ ਰਥਰ੍ਯਤਿ ਪਵਮਾਨੋ ਦਿਸ਼ਸ੍ਯਤਿ ਚ੍ ਆਵਿष੍ਕृਣੋਤਿ ਵਗ੍ਵਨੁਮ੍
ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਪਵਮਾਨਾ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਧੁਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਦੇਵੋ ਵਿਪਨ੍ਯੁਭਿਃ ਪਵਮਾਨ ऋਤਾਯੁਭਿਃ ਚ੍ ਹਰਿਰ੍ਵਾਜਾਯ ਮृਜ੍ਯਤੇ
ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਰੀਤ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਦੇਵੋ ਵਿਪਾ ਕृਤੋ ऽਤਿ ਹ੍ਵਰਾਂਸਿ ਧਾਵਤਿ ਚ੍ ਪਵਮਾਨੋ ਅਦਾਭ੍ਯਃ
ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਵਮਾਨਾ ਅਜੇਤੂ ਹੈ।
ਅ ਏष ਦਿਵਂ ਵਿ ਧਾਵਤਿ ਤਿਰੋ ਰਜਾਂਸਿ ਧਾਰਯਾ ਚ੍ ਪਵਮਾਨਃ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍
ਇਹ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਧੂੜ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਦਿਵਂ ਵ੍ਯਾਸਰਤ੍ਤਿਰੋ ਰਜਾਂਸ੍ਯਸ੍ਪृਤਃ ਚ੍ ਪਵਮਾਨਃ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਃ
ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਧੂੜ ਵਾਲੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚੋਂ ਬਿਨਾ ਛੁਹੇ ਲੰਘਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੀਤ ਵਾਲਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਪ੍ਰਤ੍ਨੇਨ ਜਨ੍ਮਨਾ ਦੇਵੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸੁਤਃ ਚ੍ ਹਰਿਃ ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਰ੍षਤਿ
ਇਹ ਪੁਰਾਣੇ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਰੱਬ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਚੋਂ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਉ ਸ੍ਯ ਪੁਰੁਵ੍ਰਤੋ ਜਜ੍ਞਾਨੋ ਜਨਯਨ੍ਨਿषਃ ਚ੍ ਧਾਰਯਾ ਪਵਤੇ ਸੁਤਃ
ਇਹ ਬਹੁਤ ਰਸਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਧਿਯਾ ਯਾਤ੍ਯਣ੍ਵ੍ਯ ਸ਼ੂਰੋ ਰਥੇਭਿਰਾਸ਼ੁਭਿਃ ਚ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਸੁਖਮਤਾ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਵਾਲਾ ਵੀਰ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਪੁਰੂ ਧਿਯਾਯਤੇ ਬृਹਤੇ ਦੇਵਤਾਤਯੇ ਚ੍ ਯਤ੍ਰਾਮृਤਾਸ ਆਸ਼ਤ
ਇਹ ਬਹੁਤ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੋਚ ਸਮੇਤ ਵੱਡੀ ਇਸ਼ਟਿ ਲਈ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਅਮਰ ਲੋਕ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।
ਅ ਏਤਂ ਮृਜਨ੍ਤਿ ਮਰ੍ਜ੍ਯਮੁਪ ਦ੍ਰੋਣੇष੍ਵਾਯਵਃ ਚ੍ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਾਣਂ ਮਹੀਰਿषਃ
ਇਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਧੋਣ ਜੋਗ ਹੈ, ਪਾਤਰਾਂ ਵਿਚ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਹਿਤੋ ਵਿ ਨੀਯਤੇ ऽਨ੍ਤਃ ਸ਼ੁਨ੍ਧ੍ਯਾਵਤਾ ਪਥਾ ਚ੍ ਯਦੀ ਤੁਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਭੂਰ੍ਣਯਃ
ਇਹ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਸੁਧਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅ ਏष ਰੁਕ੍ਮਿਭਿਰੀਯਤੇ ਵਾਜਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਭਿਰਂਸ਼ੁਭਿਃ ਚ੍ ਪਤਿਃ ਸਿਨ੍ਧੂਨਾਂ ਭਵਨ੍
ਇਹ ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ ਬਣ ਕੇ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਸ਼ृਙ੍ਗਾਣਿ ਦੋਧੁਵਚ੍ਛਿਸ਼ੀਤੇ ਯੂਥ੍ਯੋ ਵृषਾ ਚ੍ ਨृਮ੍ਣਾ ਦਧਾਨ ਓਜਸਾ
ਇਹ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਝੁੰਡ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਬਲਦ, ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਵਸੂਨਿ ਪਿਬ੍ਦਨਃ ਪਰੁषਾ ਯਯਿਵਾਂ ਅਤਿ ਚ੍ ਅਵ ਸ਼ਾਦੇषੁ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਇਹ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਥਾਂ-ਥਾਂ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਆਰਾਮ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏਤਮੁ ਤ੍ਯਂ ਦਸ਼ ਕ੍ਸ਼ਿਪੋ ਹਰਿਂ ਹਿਵਨ੍ਤਿ ਯਾਤਵੇ ਚ੍ ਸ੍ਵਾਯੁਧਂ ਮਦਿਨ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਸੁਨਹਿਰੀ ਨੂੰ, ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨਿਚੋੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਉ ਸ੍ਯ ਵृषਾ ਰਥੋ ऽਵ੍ਯਾ ਵਾਰੇਭਿਰਵ੍ਯਤ ਚ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ਵਾਜਂ ਸਹਸ੍ਰਿਣਮ੍
ਇਹਦਾ ਬਲਦ-ਰਥ ਢੱਕਣਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏਤਂ ਤ੍ਰਿਤਸ੍ਯ ਯੋषਣੋ ਹਰਿਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਰਿਭਿਃ ਚ੍ ਇਨ੍ਦੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪੀਤਯੇ
ਇਸ ਸੁਨਹਿਰੀ ਨੂੰ, ਤ੍ਰਿਤਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਹ ਇੰਦ੍ਰ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬੂੰਦ ਹੈ।
ਅ ਏष ਸ੍ਯ ਮਾਨੁषੀष੍ਵਾ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਨ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸੀਦਤਿ ਚ੍ ਗਚ੍ਛਂ ਜਾਰੋ ਨ ਯੋषਿਤਮ੍
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਸ੍ਯ ਮਦ੍ਯੋ ਰਸੋ ऽਵ ਚष੍ਟੇ ਦਿਵਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਃ ਚ੍ ਯ ਇਨ੍ਦੁਰ੍ਵਾਰਮਾਵਿਸ਼ਤ੍
ਇਹ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਸ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਕਾਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਉਹ ਬੂੰਦ ਜੋ ਢੱਕਣ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅ ਏष ਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ ਸੁਤੋ ਹਰਿਰਰ੍षਤਿ ਧਰ੍ਣਸਿਃ ਚ੍ ਕ੍ਰਨ੍ਦਨ੍ਯੋਨਿਮਭਿ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਇਹ ਨਿਚੋੜਿਆ ਸੁਨਹਿਰੀ, ਪੀਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੋ ਕੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਥਾਂ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏਤਂ ਤ੍ਯਂ ਹਰਿਤੋ ਦਸ਼ ਮਰ੍ਮृਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਅਪਸ੍ਯੁਵਃ ਚ੍ ਯਾਭਿਰ੍ਮਦਾਯ ਸ਼ੁਮ੍ਭਤੇ
ਇਸ ਸੁਨਹਿਰੀ ਨੂੰ, ਦਸ ਚਮਕਦਾਰ ਉਂਗਲਾਂ ਧੋਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਮੌਜ ਲਈ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਵਾਜੀ ਹਿਤੋ ਨृਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਵਿਨ੍ਮਨਸਸ੍ਪਤਿਃ ਚ੍ ਅਵ੍ਯੋ ਵਾਰਂ ਵਿ ਧਾਵਤਿ
ਇਹ ਘੋੜਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਅਕਲ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੇ ਟੀਕੇ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ।
ਅ ਏष ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਅਕ੍ਸ਼ਰਤ੍ਸੋਮੋ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸੁਤਃ ਚ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਧਾਮਾਨ੍ਯਾਵਿਸ਼ਨ੍
ਇਹ ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਹੀਂ ਲਗਾਤਾਰ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ ਸਾਰੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।