ਅ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਤੋਤ੍ਰੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਰ੍ਧੇਨਾਮਨ੍ਤਃ ਸਬਰ੍ਦੁਘਾਮ੍ ਚ੍ ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਮਾਨੁषਾ ਯੁਜਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਰੁੱਖ, ਅੰਦਰੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਦਾ ਹੈ।
ਅ ਆ ਪਵਮਾਨ ਧਾਰਯ ਰਯਿਂ ਸਹਸ੍ਰਵਰ੍ਚਸਮ੍ ਚ੍ ਅਸ੍ਮੇ ਇਨ੍ਦੋ ਸ੍ਵਾਭੁਵਮ੍
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ, ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਮਿਲਕਤ ਦੇ।
ਅ ਅਭਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦਿਵਃ ਕਵਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ ਧਾਰਯਾ ਸੁਤਃ ਚ੍ ਸੋਮੋ ਹਿਨ੍ਵੇ ਪਰਾਵਤਿ
ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਵੀ ਸੋਮਾ, ਨਿਚੋੜੀ ਹੋਈ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵੱਲ, ਦੂਰਲੇ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅ ਉਤ੍ਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮਾਸ ਈਰਤੇ ਸਿਨ੍ਧੋਰੂਰ੍ਮੇਰਿਵ ਸ੍ਵਨਃ ਚ੍ ਵਾਣਸ੍ਯ ਚੋਦਯਾ ਪਵਿਮ੍
ਤੇਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਂਗ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਪਥਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ।
ਅ ਪ੍ਰਸਵੇ ਤ ਉਦੀਰਤੇ ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਾਚੋ ਮਖਸ੍ਯੁਵਃ ਚ੍ ਯਦਵ੍ਯ ਏषਿ ਸਾਨਵਿ
ਤੇਰੇ ਜਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਬੋਲ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਅ ਅਵ੍ਯਾ ਵਾਰੈਃ ਪਰਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਹਰਿਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਰਿਭਿਃ ਚ੍ ਪਵਮਾਨਂ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਮ੍
ਸਾਫ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਮਿੱਠਾ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅ ਆ ਪਵਸ੍ਵ ਮਦਿਨ੍ਤਮ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਧਾਰਯਾ ਕਵੇ ਚ੍ ਅਰ੍ਕਸ੍ਯ ਯੋਨਿਮਾਸਦਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਵਹਿ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ।
ਅ ਸ ਪਵਸ੍ਵ ਮਦਿਨ੍ਤਮ ਗੋਭਿਰਞ੍ਜਾਨੋ ਅਕ੍ਤੁਭਿਃ ਚ੍ ਏਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਠਰਂ ਵਿਸ਼
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਹਿ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਨ ਹੋ ਜਾ।
ਅ ਅਯਾ ਵੀਤੀ ਪਰਿ ਸ੍ਰਵ ਯਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦੋ ਮਦੇष੍ਵਾ ਚ੍ ਅਵਾਹਨ੍ਨਵਤੀਰ੍ਨਵ
ਇਸ ਛਾਣਣੀ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵਹਿ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਵੇਂ ਆਏ ਹੋਏ ਤੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਥੱਲੇ ਉਤਰ।
ਅ ਪੁਰਃ ਸਦ੍ਯ ਇਤ੍ਥਾਧਿਯੇ ਦਿਵੋਦਾਸਾਯ ਸ਼ਂਬਰਮ੍ ਚ੍ ਅਧ ਤ੍ਯਂ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ਂ ਯਦੁਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਰੰਤ, ਤੂੰ ਦਿਵੋਦਾਸ ਲਈ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਤੁਰਵਸ਼ ਅਤੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਵੀ।
ਚ੍ਲ੍ਸ੍ਦਿਰ੍ ਅ ਪਰਿ ਨੋ ਅਸ਼੍ਵਮਸ਼੍ਵਵਿਦ੍ਗੋਮਦਿਨ੍ਦੋ ਹਿਰਣ੍ਯਵਤ੍ ਚ੍ ਕ੍ਸ਼ਰਾ ਸਹਸ੍ਰਿਣੀਰਿषਃ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਪੋਸ਼ਣ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ।
ਅ ਅਪਘ੍ਨਨ੍ਪਵਤੇ ਮृਧੋ ऽਪ ਸੋਮੋ ਅਰਾਵ੍ਣਃ ਚ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਮ੍
ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ।
ਅ ਮਹੋ ਨੋ ਰਾਯ ਆ ਭਰ ਪਵਮਾਨ ਜਹੀ ਮृਧਃ ਚ੍ ਰਾਸ੍ਵੇਨ੍ਦੋ ਵੀਰਵਦ੍ਯਸ਼ਃ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਦੇ, ਤੇ ਹੇ ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਇੱਜ਼ਤ ਬਖ਼ਸ਼।
ਅ ਨ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਂ ਚ ਨ ਹ੍ਰੁਤੋ ਰਾਧੋ ਦਿਤ੍ਸਨ੍ਤਮਾ ਮਿਨਨ੍ ਚ੍ ਯਤ੍ਪੁਨਾਨੋ ਮਖਸ੍ਯਸੇ
ਜਦ ਤੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਨਾਂ ਸੌ ਧਨ ਤੇ ਨਾਂ ਚੋਰੀ ਹੋਇਆ ਧਨ ਤੈਨੂੰ ਘਟਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅ ਅਯਾ ਪਵਸ੍ਵ ਧਾਰਯਾ ਯਯਾ ਸੂਰ੍ਯਮਰੋਚਯਃ ਚ੍ ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਮਾਨੁषੀਰਪਃ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਵਹਿ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅ ਅਯੁਕ੍ਤ ਸੂਰ ਏਤਸ਼ਂ ਪਵਮਾਨੋ ਮਨਾਵਧਿ ਚ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇਣ ਯਾਤਵੇ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਏਤਸ਼ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਅ ਉਤ ਤ੍ਯਾ ਹਰਿਤੋ ਰਥੇ ਸੂਰੋ ਅਯੁਕ੍ਤ ਯਾਤਵੇ ਚ੍ ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹ ਹਰੇ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਲੋਕ ਸੋਮਾ ਨੂੰ 'ਇੰਦਰ' ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਅ ਅਗ੍ਨਿਂ ਵੋ ਦੇਵਮਗ੍ਨਿਭਿਃ ਸਜੋषਾ ਯਜਿष੍ਠਂ ਦੂਤਮਧ੍ਵਰੇ ਕृਣੁਧ੍ਵਮ੍ ਚ੍ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਨਿਧ੍ਰੁਵਿਰृਤਾਵਾ ਤਪੁਰ੍ਮੂਰ੍ਧਾ ਘृਤਾਨ੍ਨਃ ਪਾਵਕਃ
ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਹੋਰ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣਾਓ; ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ, ਬਲਵਾਨ, ਉੱਚਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅ ਪ੍ਰੋਥਦਸ਼੍ਵੋ ਨ ਯਵਸੇ ऽਵਿष੍ਯਨ੍ਯਦਾ ਮਹਃ ਸਂਵਰਣਾਦ੍ਵ੍ਯਸ੍ਥਾਤ੍ ਚ੍ ਆਦਸ੍ਯ ਵਾਤੋ ਅਨੁ ਵਾਤਿ ਸ਼ੋਚਿਰਧ ਸ੍ਮ ਤੇ ਵ੍ਰਜਨਂ ਕृष੍ਣਮਸ੍ਤਿ
ਚਰਾਗਾਹ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਹੰਕਾਰਦਾ, ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੰਵਰਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ; ਹਵਾ ਉਸ ਦੀ ਲਪਟ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕਾਲਾ ਰਸਤਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅ ਉਦ੍ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਨਵਜਾਤਸ੍ਯ ਵृष੍ਣੋ ऽਗ੍ਨੇ ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਜਰਾ ਇਧਾਨਾਃ ਚ੍ ਅਚ੍ਛਾ ਦ੍ਯਾਮਰੁषੋ ਧੂਮ ਏषਿ ਸਂ ਦੂਤੋ ਅਗ੍ਨ ਈਯਸੇ ਹਿ ਦੇਵਾਨ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਅਮਰ ਲੱਕੜੀਆਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਲਾਲ ਧੂੰਆਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਤ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਅ ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾਜਯਾਮਸਿ ਮਹੇ ਵृਤ੍ਰਾਯ ਹਨ੍ਤਵੇ ਚ੍ ਸ ਵृषਾ ਵृषਭੋ ਭੁਵਤ੍
ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬਲ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਵੱਡੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ; ਉਹ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਬਲਦ ਬਣੇ।
ਅ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ ਦਾਮਨੇ ਕृਤ ਓਜਿष੍ਠਃ ਸ ਬਲੇ ਹਿਤਃ ਚ੍ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੀ ਸ਼੍ਲੋਕੀ ਸ ਸੋਮ੍ਯਃ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਬਲ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਮਹਾਨ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਅ ਗਿਰਾ ਵਜ੍ਰੋ ਨ ਸਮ੍ਭृਤਃ ਸਬਲੋ ਅਨਪਚ੍ਯੁਤਃ ਚ੍ ਵਵਕ੍ਸ਼ ਉਗ੍ਰੋ ਅਸ੍ਤृਤਃ
ਬੋਲ ਨਾਲ ਵਜਰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਬਲਵਾਨ, ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਣ ਵਾਲਾ; ਤੇਜ਼, ਅਟੁੱਟ, ਉਹ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅ ਅਧ੍ਵਰ੍ਯੋ ਅਦ੍ਰਿਭਿਃ ਸੁਤਂ ਸੋਮਂ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆ ਨਯ ਚ੍ ਪੁਨਾਹੀਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਪਾਤਵੇ
ਹੇ ਯਜਮਾਨ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਲੈ ਆ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪੀਣ ਵਾਸਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ।
ਅ ਤਵ ਤ੍ਯ ਇਨ੍ਦੋ ਅਨ੍ਧਸੋ ਦੇਵਾ ਮਧੋਰ੍ਵ੍ਯਾਸ਼ਤ ਚ੍ ਪਵਮਾਨਸ੍ਯ ਮਰੁਤਃ
ਹੇ ਇੰਦੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਪੂਰ ਰਸ ਦਾ ਅਨੰਦ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸੋਮ ਦਾ ਪਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅ ਦਿਵਃ ਪੀਯੂषਮੁਤ੍ਤਮਂ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਜ੍ਰਿਣੇ ਚ੍ ਸੁਨੋਤਾ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਮ੍
ਆਸਮਾਨ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਵਰਗਾ ਸੋਮ ਇੰਦਰ ਵਾਸਤੇ ਨਿਕਾਲੋ, ਜੋ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਹੈ।
ਅ ਧਰ੍ਤ੍ਤਾ ਦਿਵਃ ਪਵਤੇ ਕृਤ੍ਵ੍ਯੋ ਰਸੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਦੇਵਾਨਾਮਨੁਮਾਦ੍ਯੋ ਨृਭਿਃ ਚ੍ ਹਰਿਃ ਸृਜਾਨੋ ਅਤ੍ਯੋ ਨ ਸਤ੍ਵਭਿਰ੍ਵृਥਾ ਪਾਜਾਂਸਿ ਕृਣੁषੇ ਨਦੀष੍ਵਾ
ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥਾਮਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਕਮਾਲ ਦਾ ਰਸ ਸੁੱਧ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਸਲਾਹਿਆ ਗਿਆ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਅ ਸ਼ੂਰੋ ਨ ਧਤ੍ਤ ਆਯੁਧਾ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ ਸ੍ਵਾਃ ਸਿषਾਸਨ੍ਰਥਿਰੋ ਗਵਿष੍ਟਿषੁ ਚ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਮੀਰਯਨ੍ਨਪਸ੍ਯੁਭਿਰਿਨ੍ਦੁਰ੍ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਅਜ੍ਯਤੇ ਮਨੀषਿਭਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਵੀਰ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਸੋਮ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਤੇ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੋਮ ਪਵਮਾਨ ਊਰ੍ਮਿਣਾ ਤਵਿष੍ਯਮਾਣੋ ਜਠਰੇष੍ਵਾ ਵਿਸ਼ ਚ੍ ਪ੍ਰ ਨਃ ਪਿਨ੍ਵ ਵਿਦ੍ਯੁਦਭ੍ਰੇਵ ਰੋਦਸੀ ਧਿਯਾ ਨੋ ਵਾਜਾਂ ਉਪ ਮਾਹਿ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤਃ
ਹੇ ਸੁੱਧ ਹੋਇਆ ਸੋਮ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਹੋ ਕੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ; ਸਾਨੂੰ ਬਰਸਾਤੀ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਰਸ ਦੇ, ਤੇ ਅਕਲ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਤਾਕਤ ਬਖ਼ਸ਼।
ਅ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਾਗਪਾਗੁਦਙ੍ਨ੍ਯਗ੍ਵਾ ਹੂਯਸੇ ਨृਭਿਃ ਚ੍ ਸਿਮਾ ਪੁਰੂ ਨृषੂਤੋ ਅਸ੍ਯਾਨਵੇ ऽਸਿ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ ਜਾਂ ਉੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਸੱਦੇ, ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਤੁਰਵਸ਼ੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।