ਅ ਤੇ ਨਃ ਸਹਸ੍ਰਿਣਂ ਰਯਿਂ ਪਵਨ੍ਤਾਮਾ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਚ੍ ਸੁਵਾਨਾ ਦੇਵਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦੇਣ।
ਅ ਵਾਸ਼੍ਰਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤੀਨ੍ਦਵੋ ऽਭਿ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਮਾਤਰਃ ਚ੍ ਦਧਨ੍ਵਿਰੇ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ
ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਮਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਚੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅ ਜੁष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਤ੍ਸਰਃ ਪਵਮਾਨ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ ਚ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਪ ਦ੍ਵਿषੋ ਜਹਿ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗੂੰਜਦਾਰ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ।
ਅ ਅਪਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਅਰਾਵ੍ਣਃ ਪਵਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ਃ ਚ੍ ਯੋਨਾਵृਤਸ੍ਯ ਸੀਦਤ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪਥਰ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।
ਅ ਸੋਮਾ ਅਸृਗ੍ਰਮਿਨ੍ਦਵਃ ਸੁਤਾ ऋਤਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾ ਚ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਾਃ
ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਸੱਚ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਲਈ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਅ ਅਭਿ ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਨੂषਤ ਗਾਵੋ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਧੇਨਵਃ ਚ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ
ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਨ।
ਅ ਮਦਚ੍ਯੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਸਾਦਨੇ ਸਿਨ੍ਧੋਰੂਰ੍ਮਾ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਚ੍ ਸੋਮੋ ਗੌਰੀ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਸੋਮਾ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅ ਦਿਵੋ ਨਾਭਾ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੋ ऽਵ੍ਯੋ ਵਾਰੇ ਮਹੀਯਤੇ ਚ੍ ਸੋਮੋ ਯਃ ਸੁਕ੍ਰਤੁਃ ਕਵਿਃ
ਸੋਮਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਵੀ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਯਃ ਸੋਮਃ ਕਲਸ਼ੇष੍ਵਾ ਅਨ੍ਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆਹਿਤਃ ਚ੍ ਤਮਿਨ੍ਦੁਃ ਪਰਿ षਸ੍ਵਜੇ
ਉਹ ਸੋਮਾ ਜੋ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਇੰਦੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲਿਆ।
ਅ ਪ੍ਰ ਵਾਚਮਿਨ੍ਦੁਰਿष੍ਯਤਿ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਧਿ ਵਿष੍ਟਪਿ ਚ੍ ਜਿਨ੍ਵਨ੍ਕੋਸ਼ਂ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਮ੍
ਇੰਦੂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਬੋਲ ਉਠਾਏਗਾ, ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਭਰਨ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੇਗਾ।
ਅ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਤੋਤ੍ਰੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਰ੍ਧੇਨਾਮਨ੍ਤਃ ਸਬਰ੍ਦੁਘਾਮ੍ ਚ੍ ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਮਾਨੁषਾ ਯੁਜਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਰੁੱਖ, ਅੰਦਰੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਦਾ ਹੈ।
ਅ ਆ ਪਵਮਾਨ ਧਾਰਯ ਰਯਿਂ ਸਹਸ੍ਰਵਰ੍ਚਸਮ੍ ਚ੍ ਅਸ੍ਮੇ ਇਨ੍ਦੋ ਸ੍ਵਾਭੁਵਮ੍
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ, ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਮਿਲਕਤ ਦੇ।
ਅ ਅਭਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦਿਵਃ ਕਵਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ ਧਾਰਯਾ ਸੁਤਃ ਚ੍ ਸੋਮੋ ਹਿਨ੍ਵੇ ਪਰਾਵਤਿ
ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਵੀ ਸੋਮਾ, ਨਿਚੋੜੀ ਹੋਈ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵੱਲ, ਦੂਰਲੇ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅ ਉਤ੍ਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮਾਸ ਈਰਤੇ ਸਿਨ੍ਧੋਰੂਰ੍ਮੇਰਿਵ ਸ੍ਵਨਃ ਚ੍ ਵਾਣਸ੍ਯ ਚੋਦਯਾ ਪਵਿਮ੍
ਤੇਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਂਗ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਪਥਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ।
ਅ ਪ੍ਰਸਵੇ ਤ ਉਦੀਰਤੇ ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਾਚੋ ਮਖਸ੍ਯੁਵਃ ਚ੍ ਯਦਵ੍ਯ ਏषਿ ਸਾਨਵਿ
ਤੇਰੇ ਜਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਬੋਲ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਅ ਅਵ੍ਯਾ ਵਾਰੈਃ ਪਰਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਹਰਿਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਰਿਭਿਃ ਚ੍ ਪਵਮਾਨਂ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਮ੍
ਸਾਫ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਮਿੱਠਾ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅ ਆ ਪਵਸ੍ਵ ਮਦਿਨ੍ਤਮ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਧਾਰਯਾ ਕਵੇ ਚ੍ ਅਰ੍ਕਸ੍ਯ ਯੋਨਿਮਾਸਦਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਵਹਿ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ।
ਅ ਸ ਪਵਸ੍ਵ ਮਦਿਨ੍ਤਮ ਗੋਭਿਰਞ੍ਜਾਨੋ ਅਕ੍ਤੁਭਿਃ ਚ੍ ਏਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਠਰਂ ਵਿਸ਼
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਹਿ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਨ ਹੋ ਜਾ।
ਅ ਅਯਾ ਵੀਤੀ ਪਰਿ ਸ੍ਰਵ ਯਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦੋ ਮਦੇष੍ਵਾ ਚ੍ ਅਵਾਹਨ੍ਨਵਤੀਰ੍ਨਵ
ਇਸ ਛਾਣਣੀ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵਹਿ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਵੇਂ ਆਏ ਹੋਏ ਤੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਥੱਲੇ ਉਤਰ।
ਅ ਪੁਰਃ ਸਦ੍ਯ ਇਤ੍ਥਾਧਿਯੇ ਦਿਵੋਦਾਸਾਯ ਸ਼ਂਬਰਮ੍ ਚ੍ ਅਧ ਤ੍ਯਂ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ਂ ਯਦੁਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਰੰਤ, ਤੂੰ ਦਿਵੋਦਾਸ ਲਈ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਤੁਰਵਸ਼ ਅਤੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਵੀ।
ਚ੍ਲ੍ਸ੍ਦਿਰ੍ ਅ ਪਰਿ ਨੋ ਅਸ਼੍ਵਮਸ਼੍ਵਵਿਦ੍ਗੋਮਦਿਨ੍ਦੋ ਹਿਰਣ੍ਯਵਤ੍ ਚ੍ ਕ੍ਸ਼ਰਾ ਸਹਸ੍ਰਿਣੀਰਿषਃ
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਪੋਸ਼ਣ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ।
ਅ ਅਪਘ੍ਨਨ੍ਪਵਤੇ ਮृਧੋ ऽਪ ਸੋਮੋ ਅਰਾਵ੍ਣਃ ਚ੍ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਮ੍
ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਵਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਸਥਾਨ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ।
ਅ ਮਹੋ ਨੋ ਰਾਯ ਆ ਭਰ ਪਵਮਾਨ ਜਹੀ ਮृਧਃ ਚ੍ ਰਾਸ੍ਵੇਨ੍ਦੋ ਵੀਰਵਦ੍ਯਸ਼ਃ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਦੇ, ਤੇ ਹੇ ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਰਿਆਂ ਵਾਲੀ ਇੱਜ਼ਤ ਬਖ਼ਸ਼।
ਅ ਨ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤਂ ਚ ਨ ਹ੍ਰੁਤੋ ਰਾਧੋ ਦਿਤ੍ਸਨ੍ਤਮਾ ਮਿਨਨ੍ ਚ੍ ਯਤ੍ਪੁਨਾਨੋ ਮਖਸ੍ਯਸੇ
ਜਦ ਤੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਨਾਂ ਸੌ ਧਨ ਤੇ ਨਾਂ ਚੋਰੀ ਹੋਇਆ ਧਨ ਤੈਨੂੰ ਘਟਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਅ ਅਯਾ ਪਵਸ੍ਵ ਧਾਰਯਾ ਯਯਾ ਸੂਰ੍ਯਮਰੋਚਯਃ ਚ੍ ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਮਾਨੁषੀਰਪਃ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਵਹਿ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅ ਅਯੁਕ੍ਤ ਸੂਰ ਏਤਸ਼ਂ ਪਵਮਾਨੋ ਮਨਾਵਧਿ ਚ੍ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇਣ ਯਾਤਵੇ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਏਤਸ਼ ਨੂੰ ਜੋੜਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ।
ਅ ਉਤ ਤ੍ਯਾ ਹਰਿਤੋ ਰਥੇ ਸੂਰੋ ਅਯੁਕ੍ਤ ਯਾਤਵੇ ਚ੍ ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਉਹ ਹਰੇ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਲੋਕ ਸੋਮਾ ਨੂੰ 'ਇੰਦਰ' ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਅ ਅਗ੍ਨਿਂ ਵੋ ਦੇਵਮਗ੍ਨਿਭਿਃ ਸਜੋषਾ ਯਜਿष੍ਠਂ ਦੂਤਮਧ੍ਵਰੇ ਕृਣੁਧ੍ਵਮ੍ ਚ੍ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਨਿਧ੍ਰੁਵਿਰृਤਾਵਾ ਤਪੁਰ੍ਮੂਰ੍ਧਾ ਘृਤਾਨ੍ਨਃ ਪਾਵਕਃ
ਤੁਸੀਂ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਹੋਰ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣਾਓ; ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ, ਬਲਵਾਨ, ਉੱਚਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਘਿਉਂ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅ ਪ੍ਰੋਥਦਸ਼੍ਵੋ ਨ ਯਵਸੇ ऽਵਿष੍ਯਨ੍ਯਦਾ ਮਹਃ ਸਂਵਰਣਾਦ੍ਵ੍ਯਸ੍ਥਾਤ੍ ਚ੍ ਆਦਸ੍ਯ ਵਾਤੋ ਅਨੁ ਵਾਤਿ ਸ਼ੋਚਿਰਧ ਸ੍ਮ ਤੇ ਵ੍ਰਜਨਂ ਕृष੍ਣਮਸ੍ਤਿ
ਚਰਾਗਾਹ ਵਿੱਚ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਹੰਕਾਰਦਾ, ਉਹ ਮਹਾਨਤਾ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸੰਵਰਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਇਆ; ਹਵਾ ਉਸ ਦੀ ਲਪਟ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕਾਲਾ ਰਸਤਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅ ਉਦ੍ਯਸ੍ਯ ਤੇ ਨਵਜਾਤਸ੍ਯ ਵृष੍ਣੋ ऽਗ੍ਨੇ ਚਰਨ੍ਤ੍ਯਜਰਾ ਇਧਾਨਾਃ ਚ੍ ਅਚ੍ਛਾ ਦ੍ਯਾਮਰੁषੋ ਧੂਮ ਏषਿ ਸਂ ਦੂਤੋ ਅਗ੍ਨ ਈਯਸੇ ਹਿ ਦੇਵਾਨ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਤੇ ਬਲਵਾਨ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਅਮਰ ਲੱਕੜੀਆਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਲਾਲ ਧੂੰਆਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਤ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।