ਅ ਦੇਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਮਦਾਯ ਕਂ ਸृਜਾਨਮਤਿ ਮੇष੍ਯਃ ਚ੍ ਸ ਗੋਭਿਰ੍ਵਾਸਯਾਮਸਿ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਸਤੇ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵਹਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਮਾ; ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਢੱਕਾਂਗੇ।
ਅ ਪੁਨਾਨਃ ਕਲਸ਼ੇष੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਰੁषੋ ਹਰਿਃ ਚ੍ ਪਰਿ ਗਵ੍ਯਾਨ੍ਯਵ੍ਯਤ
ਸੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿਚ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਸੋਮਾ, ਚਮਕਣ ਵਾਲਾ, ਕਪੜੇ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਮਘੋਨ ਆ ਪਵਸ੍ਵ ਨੋ ਜਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਪ ਦ੍ਵਿषਃ ਚ੍ ਇਨ੍ਦੋ ਸਖਾਯਮਾ ਵਿਸ਼
ਹੇ ਦਾਤਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਹਿ, ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਹੇ ਇੰਦੂ, ਸਾਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜ।
ਅ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਂ ਤ੍ਵਾ ਵਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਪੀਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਮ੍ ਚ੍ ਭਕ੍ਸ਼ੀਮਹਿ ਪ੍ਰਜਾਮਿषਮ੍
ਅਸੀਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਪੀਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਔਲਾਦ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਵਾਂਗ ਖਾਵਾਂਗੇ।
ਅ ਵृष੍ਟਿਂ ਦਿਵਃ ਪਰਿ ਸ੍ਰਵ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਧਿ ਚ੍ ਸਹੋ ਨਃ ਸੋਮ ਪृਤ੍ਸੁ ਧਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵਹਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਾਕਤ ਪਾ; ਹੇ ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਹੌਸਲਾ ਦੇ।
ਅ ਸੋਮਃ ਪੁਨਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ ਸਹਸ੍ਰਧਾਰੋ ਅਤ੍ਯਵਿਃ ਚ੍ ਵਾਯੋਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕृਤਮ੍
ਸੋਮਾ, ਸੁੱਧ ਹੋ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਵਾਯੂ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਅ ਪਵਮਾਨਮਵਸ੍ਯਵੋ ਵਿਪ੍ਰਮਭਿ ਪ੍ਰ ਗਾਯਤ ਚ੍ ਸੁष੍ਵਾਣਂ ਦੇਵਵੀਤਯੇ
ਸੁੱਧ ਹੋ ਰਹੇ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਮਾ, ਗਿਆਨੀ ਲਈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਗਾਉ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਵਾਸਤੇ।
ਅ ਪਵਨ੍ਤੇ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਸੋਮਾਃ ਸਹਸ੍ਰਪਾਜਸਃ ਚ੍ ਗृਣਾਨਾ ਦੇਵਵੀਤਯੇ
ਸੋਮੇ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਸੁੱਧ ਹੋ ਰਹੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ, ਭਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਭੇਟ ਵਾਸਤੇ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅ ਉਤ ਨੋ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਪਵਸ੍ਵ ਬृਹਤੀਰਿषਃ ਚ੍ ਦ੍ਯੁਮਦਿਨ੍ਦੋ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਸੋਮਾ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ, ਚੰਗੀ ਖੁਰਾਕ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਹਿ।
ਅ ਅਤ੍ਯਾ ਹਿਯਾਨਾ ਨ ਹੇਤृਭਿਰਸृਗ੍ਰਂ ਵਾਜਸਾਤਯੇ ਚ੍ ਵਿ ਵਾਰਮਵ੍ਯਮਾਸ਼ਵਃ
ਤੂੰ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਚੱਲਦਾ ਹੈਂ, ਰੋਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ; ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਤੇਰੇ ਲਹਿਰਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅ ਤੇ ਨਃ ਸਹਸ੍ਰਿਣਂ ਰਯਿਂ ਪਵਨ੍ਤਾਮਾ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍ ਚ੍ ਸੁਵਾਨਾ ਦੇਵਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਉਹ ਸੋਮਾ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦੇਣ।
ਅ ਵਾਸ਼੍ਰਾ ਅਰ੍षਨ੍ਤੀਨ੍ਦਵੋ ऽਭਿ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਮਾਤਰਃ ਚ੍ ਦਧਨ੍ਵਿਰੇ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ
ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਮਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਚੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅ ਜੁष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਤ੍ਸਰਃ ਪਵਮਾਨ ਕਨਿਕ੍ਰਦਤ੍ ਚ੍ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਪ ਦ੍ਵਿषੋ ਜਹਿ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਗੂੰਜਦਾਰ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ।
ਅ ਅਪਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਅਰਾਵ੍ਣਃ ਪਵਮਾਨਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ਃ ਚ੍ ਯੋਨਾਵृਤਸ੍ਯ ਸੀਦਤ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪਥਰ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦੇ ਹਨ।
ਅ ਸੋਮਾ ਅਸृਗ੍ਰਮਿਨ੍ਦਵਃ ਸੁਤਾ ऋਤਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾ ਚ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਾਃ
ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ, ਸੱਚ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਲਈ ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਅ ਅਭਿ ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਨੂषਤ ਗਾਵੋ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਧੇਨਵਃ ਚ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੋਮਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ
ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀ ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਨ।
ਅ ਮਦਚ੍ਯੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਸਾਦਨੇ ਸਿਨ੍ਧੋਰੂਰ੍ਮਾ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਚ੍ ਸੋਮੋ ਗੌਰੀ ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਸੋਮਾ, ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਅ ਦਿਵੋ ਨਾਭਾ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣੋ ऽਵ੍ਯੋ ਵਾਰੇ ਮਹੀਯਤੇ ਚ੍ ਸੋਮੋ ਯਃ ਸੁਕ੍ਰਤੁਃ ਕਵਿਃ
ਸੋਮਾ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਵੀ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਹਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਯਃ ਸੋਮਃ ਕਲਸ਼ੇष੍ਵਾ ਅਨ੍ਤਃ ਪਵਿਤ੍ਰ ਆਹਿਤਃ ਚ੍ ਤਮਿਨ੍ਦੁਃ ਪਰਿ षਸ੍ਵਜੇ
ਉਹ ਸੋਮਾ ਜੋ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਇੰਦੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸਮਾ ਲਿਆ।
ਅ ਪ੍ਰ ਵਾਚਮਿਨ੍ਦੁਰਿष੍ਯਤਿ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯਾਧਿ ਵਿष੍ਟਪਿ ਚ੍ ਜਿਨ੍ਵਨ੍ਕੋਸ਼ਂ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਮ੍
ਇੰਦੂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤੇ ਤੋਂ ਬੋਲ ਉਠਾਏਗਾ, ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਭਰਨ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੇਗਾ।
ਅ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਤੋਤ੍ਰੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਰ੍ਧੇਨਾਮਨ੍ਤਃ ਸਬਰ੍ਦੁਘਾਮ੍ ਚ੍ ਹਿਨ੍ਵਾਨੋ ਮਾਨੁषਾ ਯੁਜਾ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਰੁੱਖ, ਅੰਦਰੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਦਾ ਹੈ।
ਅ ਆ ਪਵਮਾਨ ਧਾਰਯ ਰਯਿਂ ਸਹਸ੍ਰਵਰ੍ਚਸਮ੍ ਚ੍ ਅਸ੍ਮੇ ਇਨ੍ਦੋ ਸ੍ਵਾਭੁਵਮ੍
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ, ਸਾਡੀ ਆਪਣੀ ਮਿਲਕਤ ਦੇ।
ਅ ਅਭਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦਿਵਃ ਕਵਿਰ੍ਵਿਪ੍ਰਃ ਸ ਧਾਰਯਾ ਸੁਤਃ ਚ੍ ਸੋਮੋ ਹਿਨ੍ਵੇ ਪਰਾਵਤਿ
ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਵੀ ਸੋਮਾ, ਨਿਚੋੜੀ ਹੋਈ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵੱਲ, ਦੂਰਲੇ ਵੱਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਅ ਉਤ੍ਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮਾਸ ਈਰਤੇ ਸਿਨ੍ਧੋਰੂਰ੍ਮੇਰਿਵ ਸ੍ਵਨਃ ਚ੍ ਵਾਣਸ੍ਯ ਚੋਦਯਾ ਪਵਿਮ੍
ਤੇਰੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ, ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਂਗ, ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ; ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਪਥਰ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ।
ਅ ਪ੍ਰਸਵੇ ਤ ਉਦੀਰਤੇ ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਾਚੋ ਮਖਸ੍ਯੁਵਃ ਚ੍ ਯਦਵ੍ਯ ਏषਿ ਸਾਨਵਿ
ਤੇਰੇ ਜਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਬੋਲ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਚੋਟੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ।
ਅ ਅਵ੍ਯਾ ਵਾਰੈਃ ਪਰਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਹਰਿਂ ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਦ੍ਰਿਭਿਃ ਚ੍ ਪਵਮਾਨਂ ਮਧੁਸ਼੍ਚੁਤਮ੍
ਸਾਫ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਮਿੱਠਾ ਵਹਿਣ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪਥਰਾਂ ਨਾਲ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅ ਆ ਪਵਸ੍ਵ ਮਦਿਨ੍ਤਮ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਧਾਰਯਾ ਕਵੇ ਚ੍ ਅਰ੍ਕਸ੍ਯ ਯੋਨਿਮਾਸਦਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ ਵਹਿ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਸ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ।
ਅ ਸ ਪਵਸ੍ਵ ਮਦਿਨ੍ਤਮ ਗੋਭਿਰਞ੍ਜਾਨੋ ਅਕ੍ਤੁਭਿਃ ਚ੍ ਏਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਠਰਂ ਵਿਸ਼
ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਵਹਿ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਪਰਵਾਨ ਹੋ ਜਾ।
ਅ ਅਯਾ ਵੀਤੀ ਪਰਿ ਸ੍ਰਵ ਯਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦੋ ਮਦੇष੍ਵਾ ਚ੍ ਅਵਾਹਨ੍ਨਵਤੀਰ੍ਨਵ
ਇਸ ਛਾਣਣੀ ਨਾਲ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਵਹਿ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਨਵੇਂ ਆਏ ਹੋਏ ਤੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਥੱਲੇ ਉਤਰ।
ਅ ਪੁਰਃ ਸਦ੍ਯ ਇਤ੍ਥਾਧਿਯੇ ਦਿਵੋਦਾਸਾਯ ਸ਼ਂਬਰਮ੍ ਚ੍ ਅਧ ਤ੍ਯਂ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ਂ ਯਦੁਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਰੰਤ, ਤੂੰ ਦਿਵੋਦਾਸ ਲਈ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਤੁਰਵਸ਼ ਅਤੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਵੀ।