ਸਾਮਵੇਦਃ

ਅ ਪਰਿ ਸ੍ਵਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦਵੋ ਮਦਾਯ ਬਰ੍ਹਣਾ ਗਿਰਾ ਚ੍ ਮਧੋ ਅਰ੍षਨ੍ਤਿ ਧਾਰਯਾ

ਗੂੰਜਦੇ ਬੂੰਦਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਆਪਣੇ ਵਹਾਵ ਨਾਲ ਵਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅ ਆਪਾਨਾਸੋ ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਜਿਨ੍ਵਨ੍ਤ ਉषਸੋ ਭਗਮ੍ ਚ੍ ਸੂਰਾ ਅਣ੍ਵਂ ਵਿ ਤਨ੍ਵਤੇ

ਉਜਾਸ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਭੋਰੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਬਲਵਾਨ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨੂੰ ਚੌੜਾ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਅ ਅਪ ਦ੍ਵਾਰਾ ਮਤੀਨਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਾ ऋਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕਾਰਵਃ ਚ੍ ਵृष੍ਣੋ ਹਰਸ ਆਯਵਃ

ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਚੁਸਤ ਲੋਕ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਸਾਂਡ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼।

ਅ ਸਮੀਚੀਨਾਸ ਆਸ਼ਤ ਹੋਤਾਰਃ ਸਪ੍ਤਜਾਨਯਃ ਚ੍ ਪਦਮੇਕਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਰਤਃ

ਸੱਤ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਪੁਜਾਰੀ, ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਰਸਤੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਕ ਪਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅ ਨਾਭਾ ਨਾਭਿਂ ਨ ਆ ਦਦੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਸੂਰ੍ਯ ਦृਸ਼ੇ ਚ੍ ਕਵੇਰਪਤ੍ਯਮਾ ਦੁਹੇ

ਜਿਵੇਂ ਨਾਭੀ ਨਾਭੀ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵੇਖਣ ਲਈ ਰੱਖਿਆ; ਮੈਂ ਕਵੀ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨਿਕਾਲਦਾ ਹਾਂ।

ਅ ਅਭਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਦਿਵਸ੍ਪਦਮਧ੍ਵਰ੍ਯੁਭਿਰ੍ਗੁਹਾ ਹਿਤਮ੍ ਚ੍ ਸੂਰਃ ਪਸ੍ਯਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ

ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਥਾਂ, ਜੋ ਯਜਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।

ਅ ਅਸृਗ੍ਰਮਿਨ੍ਦਵਃ ਪਥਾ ਧਰ੍ਮਨ੍ਨृਤਸ੍ਯ ਸੁਸ਼੍ਰਿਯਃ ਚ੍ ਵਿਦਾਨਾ ਅਸ੍ਯ ਯੋਜਨਾ

ਬੂੰਦਾਂ, ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ, ਵਹਿ ਗਈਆਂ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਉਸ ਦੀ ਜੋੜ ਹੈ।

ਅ ਪ੍ਰ ਧਾਰਾ ਮਧੋ ਅਗ੍ਰਿਯੋ ਮਹੀਰਪੋ ਵਿ ਗਾਹਤੇ ਚ੍ ਹਵਿਰ੍ਹਵਿਃषੁ ਵਨ੍ਦ੍ਯਃ

ਮਿੱਠੇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵਹਾਵ, ਵੱਡੀ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਯੋਗ ਹੈ।

ਅ ਪ੍ਰ ਯੁਜਾ ਵਾਚੋ ਅਗ੍ਰਿਯੋ ਵृषੋ ਅਚਿਕ੍ਰਦਦ੍ਵਨੇ ਚ੍ ਸਦ੍ਮਾਭਿ ਸਤ੍ਯੋ ਅਧ੍ਵਰਃ

ਬੋਲ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸਾਂਡ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ; ਸੱਚਾ ਯਜਨ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ।

ਅ ਪਰਿ ਯਤ੍ਕਾਵ੍ਯਾ ਕਵਿਰ੍ਨृਮ੍ਣਾ ਪੁਨਾਨੋ ਅਰ੍षਤਿ ਚ੍ ਸ੍ਵਰ੍ਵਾਜੀ ਸਿषਾਸਤਿ

ਜਦੋਂ ਕਵੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਕਰਮਾਂ 'ਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਨਣ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅ ਪਵਮਾਨੋ ਅਭਿ ਸ੍ਪृਧੋ ਵਿਸ਼ੋ ਰਾਜੇਵ ਸੀਦਤਿ ਚ੍ ਯਦੀਮृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵੇਧਸਃ

ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਅ ਅਵ੍ਯਾ ਵਾਰੇ ਪਰਿ ਪ੍ਰਿਯੋ ਹਰਿਰ੍ਵਨੇषੁ ਸੀਦਤਿ ਚ੍ ਰੇਭੋ ਵਨੁष੍ਯਤੇ ਮਤਿ ਅ ਸ ਵਾਯੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਸਾਕਂ ਮਦੇਨ ਗਚ੍ਛਤਿ ਚ੍ ਰਣਾ ਯੋ ਅਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਣਾ

ਪਿਆਰਾ ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਟੱਲ ਵਹਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਬੈਠਦਾ ਹੈ; ਗੂੰਜਦਾ, ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਵਾ, ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨਾਲ, ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਅ ਆ ਮਿਤ੍ਰੇ ਵਰੁਣੇ ਭਗੇ ਮਧੋਃ ਪਵਨ੍ਤ ਊਰ੍ਮਯਃ ਚ੍ ਵਿਦਾਨਾ ਅਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਮਭਿਃ

ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਭਗਾ ਲਈ, ਮਿੱਠੇ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

ਅ ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਰੋਦਸੀ ਰਯਿਂ ਮਧ੍ਵੋ ਵਾਜਸ੍ਯ ਸਾਤਯੇ ਚ੍ ਸ਼੍ਰਵੋ ਵਸੂਨਿ ਸਞ੍ਜਿਤਮ੍

ਦੋਨੋ ਸੰਸਾਰ ਸਾਨੂੰ ਧਨ, ਮਿੱਠਾਸ, ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਚੰਗੀ ਨਾਮ, ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਖਜਾਨੇ ਦੇਣ।

ਅ ਆ ਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਮਯੋਭੁਵਂ ਵਹ੍ਨਿਮਦ੍ਯਾ ਵृਣੀਮਹੇ ਚ੍ ਪਾਨ੍ਤਮਾ ਪੁਰੁਸ੍ਪृਹਮ੍

ਹੇ ਅੱਗ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਸਰੋਤ ਵਜੋਂ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।

ਅ ਆ ਮਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਵਰੇਣ੍ਯਮਾ ਵਿਪ੍ਰਮਾ ਮਨੀषਿਣਮ੍ ਚ੍ ਪਾਨ੍ਤਮਾ ਪੁਰੁਸ੍ਪृਹਮ੍

ਹੇ ਨਰਮ, ਯੋਗ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਸੋਚਵਾਂ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।

ਅ ਆ ਰਯਿਮਾ ਸੁਚੇਤੁਨਮਾ ਸੁਕ੍ਰਤੋ ਤਨੂष੍ਵਾ ਚ੍ ਪਾਨ੍ਤਮਾ ਪੁਰੁਸ੍ਪृਹਮ੍

ਹੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਤੇ ਭਲੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।

ਅ ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਦਿਵੋ ਅਰਤਿਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮृਤ ਆ ਜਾਤਮਗ੍ਨਿਮ੍ ਚ੍ ਕਵਿਂ ਸਮ੍ਰਾਜਮਤਿਥਿਂ ਜਨਾਨਾਮਾਸਨ੍ਨਃ ਪਾਤ੍ਰਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਸਿਆਣਾ, ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ, ਸਦਾ ਨੇੜੇ, ਭੇਟਾਂ ਦਾ ਪਾਤਰ ਹੈ।

ਅ ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਮृਤ ਜਾਯਮਾਨਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਨ ਦੇਵਾ ਅਭਿ ਸਂ ਨਵਨ੍ਤੇ ਚ੍ ਤਵ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰਮृਤਤ੍ਵਮਾਯਨ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਯਤ੍ਪਿਤ੍ਰੋਰਦੀਦੇਃ

ਸਾਰੇ ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਕਰਤਬਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ, ਹੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਂਝੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋ ਮਾਪਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਚਮਕਿਆ।

ਅ ਨਾਭਿਂ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਸਦਨਂ ਰਯੀਣਾਂ ਮਹਾਮਾਹਾਵਮਭਿ ਸਂ ਨਵਨ੍ਤ ਚ੍ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਰਥ੍ਯਮਧ੍ਵਰਾਣਾਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕੇਤੁਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ

ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸਭ ਦੇ ਸਾਂਝੇ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਦੀ ਨਾਭ, ਧਨ ਦਾ ਥਾਂ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਰਥਵਾਨ ਤੇ ਯਜਨ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ।

ਅ ਪ੍ਰ ਵੋ ਮਿਤ੍ਰਾਯ ਗਾਯਤ ਵਰੁਣਾਯ ਵਿਪਾ ਗਿਰਾ ਚ੍ ਮਹਿਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਵृਤਂ ਬृਹਤ੍

ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਗਾਓ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜ਼ਦਾਰੀ ਲਈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੈ।

ਅ ਸਮ੍ਰਾਜਾ ਯਾ ਘृਤਯੋਨੀ ਮਿਤ੍ਰਸ਼੍ਚੋਭਾ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਚ੍ ਦੇਵਾ ਦੇਵੇषੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾ

ਉਹ ਦੋ ਰਾਜਾ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਘੀ ਵਿਚ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਅ ਤਾ ਨਃ ਸ਼ਕ੍ਤਂ ਪਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਮਹੋ ਰਾਯੋ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯ ਚ੍ ਮਹਿ ਵਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਦੇਵੇषੁ

ਤੁਹਾਡੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਵੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਜ ਵੱਡਾ ਹੈ।

ਅ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯਾਹਿ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੋ ਸੁਤਾ ਇਮੇ ਤ੍ਵਾਯਵਃ ਚ੍ ਅਣ੍ਵੀਭਿਸ੍ਤਨਾ ਪੂਤਾਸਃ

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆ; ਇਹ ਨਚੋੜੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਾਨ ਸਾਡੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ।

ਅ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯਾਹਿ ਧਿਯੇषਿਤੋ ਵਿਪ੍ਰਜੂਤਃ ਸੁਤਾਵਤਃ ਚ੍ ਉਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਵਾਘਤਃ

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਚੋੜੇ ਸੋਮ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਦੀ ਬਾਣੀ ਤੇ ਆ।

ਅ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਯਾਹਿ ਤੂਤੁਜਾਨ ਉਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਹਰਿਵਃ ਚ੍ ਸੁਤੇ ਦਧਿष੍ਵ ਨਸ਼੍ਚਨਃ

ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਹੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਬਾਣੀਆਂ ਤੇ ਆ; ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਨਚੋੜੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਰੱਖ।

ਅ ਤਮੀਡਿष੍ਵ ਯੋ ਅਰ੍ਚਿषਾ ਵਨਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਪਰਿष੍ਵਜਤ੍ ਚ੍ ਕृष੍ਣਾ ਕृਣੋਤਿ ਜਿਹ੍ਵਯਾ

ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰੋ ਜੋ ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਗਲੇ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਜੀਭ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦਾ ਹੈ।

ਅ ਯ ਇਦ੍ਧ ਆਵਿਵਾਸਤਿ ਸੁਮ੍ਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਚ੍ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਯ ਸੁਤਰਾ ਅਪਃ

ਜੋ ਜਲਾਈ ਹੋਈ ਅੱਗ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਵਾਫ਼ਰ ਪਾਣੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਅ ਤਾ ਨੋ ਵਾਜਵਤੀਰਿष ਆਸ਼ੂਨ੍ਪਿਪृਤਮਰ੍ਵਤਃ ਚ੍ ਏਨ੍ਦ੍ਰਮਗ੍ਨਿਂ ਚ ਵੋਢਵੇ

ਉਹ ਤੇਜ਼, ਇਨਾਮ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਾਨੂੰ ਤੇ ਸਾਡੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੈ ਜਾਵਣ; ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਯਾਤਰਾ ਲਈ।