ਅ ਸੋਮਾਃ ਪਵਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦਵੋ ऽਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਗਾਤੁਵਿਤ੍ਤਮਾਃ ਚ੍ ਮਿਤ੍ਰਾਃ ਸੁਵਾਨਾ ਅਰੇਪਸਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਃ
ਸੌਮ ਰਸ, ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਰਸਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਮਿੱਤਰ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ, ਨਿਰਮਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ।
ਅ ਤੇ ਪੂਤਾਸੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਃ ਸੋਮਾਸੋ ਦਧ੍ਯਾਸ਼ਿਰਃ ਚ੍ ਸੂਰਾਸੋ ਨ ਦਰ੍ਸ਼ਤਾਸੋ ਜਿਗਤ੍ਨਵੋ ਧ੍ਰੁਵਾ ਘृਤੇ
ਉਹ ਸਾਫ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੌਮ, ਸਿਰ ਉਠਾਈ ਹੋਈ, ਵੀਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਘੀ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਹਨ।
ਅ ਸੁष੍ਵਾਣਾਸੋ ਵ੍ਯਦ੍ਰਿਭਿਸ਼੍ਚਿਤਾਨਾ ਗੋਰਧਿ ਤ੍ਵਚਿ ਚ੍ ਇषਮਸ੍ਮਭ੍ਯਮਭਿਤਃ ਸਮਸ੍ਵਰਨ੍ਵਸੁਵਿਦਃ
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਗਾਂ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਪੋਸ਼ਣ ਲਿਆਉਣ, ਧਨ ਲੱਭਣ ਵਾਲੇ।
ਅ ਅਯਾ ਪਵਾ ਪਵਸ੍ਵੈਨਾ ਵਸੂਨਿ ਮਾਂਸ਼੍ਚਤ੍ਵ ਇਨ੍ਦੋ ਸਰਸਿ ਪ੍ਰ ਧਨ੍ਵ ਚ੍ ਬ੍ਰਘ੍ਨਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਤੋ ਨ ਜੂਤਿਂ ਪੁਰੁਮੇਧਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਕਵੇ ਨਰਂ ਧਾਤ੍
ਇਸ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਸੌਮ, ਤੂੰ ਧਨ ਵਿੱਚ ਵਹਿ; ਓ ਰਸ, ਸਰੋਵਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਧਾਰਾ ਵਿੱਚ ਵਹਿ, ਉਹ ਜਿਸ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹਵਾ ਵੀ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਿਆਣੇ, ਸੋਚਵਾਨ ਲੋਕ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅ ਉਤ ਨ ਏਨਾ ਪਵਯਾ ਪਵਸ੍ਵਾਧਿ ਸ਼੍ਰੁਤੇ ਸ਼੍ਰਵਾਯ੍ਯਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥੇ ਚ੍ षष੍ਟਿਂ ਸਹਸ੍ਰਾ ਨੈਗੁਤੋ ਵਸੂਨਿ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਨ ਪਕ੍ਵਂ ਧੂਨਵਦ੍ਰਣਾਯ
ਇਸ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਸੌਮ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਵਹਿ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਠ ਹਜ਼ਾਰ ਧਨ, ਪੱਕੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਹਲਾਓ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ।
ਅ ਮਹੀਮੇ ਅਸ੍ਯ ਵृष ਨਾਮ ਸ਼ੂषੇ ਮਾਂਸ਼੍ਚਤ੍ਵੇ ਵਾ ਪृਸ਼ਨੇ ਵਾ ਵਧਤ੍ਰੇ ਚ੍ ਅਸ੍ਵਾਪਯਨ੍ਨਿਗੁਤਃ ਸ੍ਨੇਹਯਚ੍ਚਾਪਾਮਿਤ੍ਰਾਂ ਅਪਾਚਿਤੋ ਅਚੇਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਵੱਡਾ, ਵੱਝਾ ਵਾਂਗ ਨਾਮ ਨਿਚੋੜਨ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਮਾਸ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਛਾਣਣ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ; ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੁਤਿਆ ਦੇਂਦਾ, ਨਮੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ।
ਅ ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਨ੍ਤਮ ਉਤ ਤ੍ਰਾਤਾ ਸ਼ਿਵੋ ਭੁਵੋ ਵਰੂਥ੍ਯਃ
ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜਲਾ ਹੈਂ, ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਸ਼ੁਭ ਹੋ ਕੇ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣ।
ਅ ਵਸੁਰਗ੍ਨਿਰ੍ਵਸੁਸ਼੍ਰਵਾ ਅਚ੍ਛਾ ਨਕ੍ਸ਼ਿ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਤਮੋ ਰਯਿਂ ਦਾਃ
ਅੱਗ ਧਨ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਧਨ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆ, ਸਾਨੂੰ ਵਾਫਰ ਧਨ ਦੇ।
ਅ ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੋਚਿष੍ਠ ਦੀਦਿਵਃ ਸੁਮ੍ਨਾਯ ਨੂਨਮੀਮਹੇ ਸਖਿਭ੍ਯਃ
ਤੈਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨ, ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਮਿਹਰ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਅ ਇਮਾ ਨੁ ਕਂ ਭੁਵਨਾ ਸੀषਧੇਮੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਚ ਦੇਵਾਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਹੁਣ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਬੈਠਣ।
ਅ ਯਜ੍ਞਂ ਚ ਨਸ੍ਤਨ੍ਵਂ ਚ ਪ੍ਰਜਾਂ ਚਾਦਿਤ੍ਯੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਹ ਸੀषਧਾਤੁ
ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਆਦਿਤਿਆਂ ਸਾਡਾ ਯਜਨ, ਸਾਡੀ ਦੇਹ ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ।
ਅ ਆਦਿਤ੍ਯੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸਗਣੋ ਮਰੁਦ੍ਭਿਰਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਭੇषਜਾ ਕਰਤ੍
ਇੰਦਰ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਔਖਧੀਆਂ ਦੇਣ।
ਅ ਪ੍ਰ ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮਾਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਗਾਥਂ ਗਾਯਤ ਯਂ ਜੁਜੋषਤੇ
ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਓ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅ ਅਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਕਂ ਮਰੁਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਕਾ ਆ ਸ੍ਤੋਭਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਯੁਵਾ ਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਮਰੁਤ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਭਜਨ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਨੌਜਵਾਨ ਇੰਦਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਉਪ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇ ਮਧੁਮਤਿ ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤਃ ਪੁष੍ਯੇਮ ਰਯਿਂ ਧੀਮਹੇ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ
ਅਸੀਂ ਮਿੱਠਾਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣ, ਧਨ ਤੇ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ।
ਚਤੁਰ੍ਥ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ऽਰ੍ਧਃ ਅ ਪ੍ਰ ਕਾਵ੍ਯਮੁਸ਼ਨੇਵ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਦੇਵੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਨਿਮਾ ਵਿਵਕ੍ਤਿ ਚ੍ ਮਹਿਵ੍ਰਤਃ ਸ਼ੁਚਿਬਨ੍ਧੁਃ ਪਾਵਕਃ ਪਦਾ ਵਰਾਹੋ ਅਭ੍ਯੇਤਿ ਰੇਭਨ੍
ਉਸ਼ਨਾਸ ਵਾਂਗ ਗਿਆਨ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੂਲ ਦੱਸਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸੂਰ, ਆਪਣੀ ਚੀਕ ਨਾਲ ਪੈਰ ਪਾ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅ ਪ੍ਰ ਹਂਸਾਸਸ੍ਤृਪਲਾ ਵਗ੍ਨੁਮਚ੍ਛਾਮਾਦਸ੍ਤਂ ਵृषਗਣਾ ਅਯਾਸੁਃ ਚ੍ ਆਙ੍ਗੋषਿਣਂ ਪਵਮਾਨਂ ਸਖਾਯੋ ਦੁਰ੍ਮਰ੍षਂ ਵਾਣਂ ਪ੍ਰ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸਾਕਮ੍
ਹੰਸਾਂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ, ਬਲਵਾਨ ਸਾਂਡਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਰਸਤਾ ਲਿਆ; ਦੋਸਤ ਪਵਿੱਤਰ, ਅਜੈ, ਗੂੰਜਦੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅ ਸ ਯੋਜਤ ਉਰੁਗਾਯਸ੍ਯ ਜੂਤਿਂ ਵृਥਾ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤਂ ਮਿਮਤੇ ਨ ਗਾਵਃ ਚ੍ ਪਰੀਣਸਂ ਕृਣੁਤੇ ਤਿਗ੍ਮਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਦਿਵਾ ਹਰਿਰ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਨਕ੍ਤਮृਜ੍ਰਃ
ਉਹ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ; ਗਾਂ ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਅਰਥ ਖੇਡਦਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਮਾਪ ਸਕਦੀਆਂ; ਤੇਜ਼ ਸੀੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅ ਪ੍ਰ ਸ੍ਵਾਨਾਸੋ ਰਥਾ ਇਵਾਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਨ ਅਵਸ੍ਯਵਃ ਚ੍ ਸੋਮਾਸੋ ਰਾਯੇ ਅਕ੍ਰਮੁਃ
ਗੂੰਜਦੇ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਹਾਇਕ ਬਣ ਕੇ ਆਏ ਹਨ; ਸੋਮਾਂ ਨੇ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਅ ਹਿਨ੍ਵਾਨਾਸੋ ਰਥਾ ਇਵ ਦਧਨ੍ਵਿਰੇ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ ਚ੍ ਭਰਾਸਃ ਕਾਰਿਣਾਮਿਵ
ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਗਏ ਹਨ; ਵਾਹਕ, ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੇ ਵਾਂਗ।
ਅ ਰਾਜਾਨੋ ਨ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸੋਮਾਸੋ ਗੋਭਿਰਞ੍ਜਤੇ ਚ੍ ਯਜ੍ਞੋ ਨ ਸਪ੍ਤ ਧਾਤृਭਿਃ
ਸੋਮਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਯਜਨ, ਸੱਤ ਵਿਵਸਥਾਪਕਾਂ ਵਾਂਗ।
ਅ ਪਰਿ ਸ੍ਵਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦਵੋ ਮਦਾਯ ਬਰ੍ਹਣਾ ਗਿਰਾ ਚ੍ ਮਧੋ ਅਰ੍षਨ੍ਤਿ ਧਾਰਯਾ
ਗੂੰਜਦੇ ਬੂੰਦਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਮਿੱਠਾ ਆਪਣੇ ਵਹਾਵ ਨਾਲ ਵਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅ ਆਪਾਨਾਸੋ ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਜਿਨ੍ਵਨ੍ਤ ਉषਸੋ ਭਗਮ੍ ਚ੍ ਸੂਰਾ ਅਣ੍ਵਂ ਵਿ ਤਨ੍ਵਤੇ
ਉਜਾਸ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਭੋਰੇ ਦੀ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਬਲਵਾਨ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨੂੰ ਚੌੜਾ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅ ਅਪ ਦ੍ਵਾਰਾ ਮਤੀਨਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਾ ऋਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਕਾਰਵਃ ਚ੍ ਵृष੍ਣੋ ਹਰਸ ਆਯਵਃ
ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਚੁਸਤ ਲੋਕ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਸਾਂਡ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼।
ਅ ਸਮੀਚੀਨਾਸ ਆਸ਼ਤ ਹੋਤਾਰਃ ਸਪ੍ਤਜਾਨਯਃ ਚ੍ ਪਦਮੇਕਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਰਤਃ
ਸੱਤ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਪੁਜਾਰੀ, ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਇਕ ਰਸਤੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਕ ਪਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅ ਨਾਭਾ ਨਾਭਿਂ ਨ ਆ ਦਦੇ ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਸੂਰ੍ਯ ਦृਸ਼ੇ ਚ੍ ਕਵੇਰਪਤ੍ਯਮਾ ਦੁਹੇ
ਜਿਵੇਂ ਨਾਭੀ ਨਾਭੀ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵੇਖਣ ਲਈ ਰੱਖਿਆ; ਮੈਂ ਕਵੀ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨਿਕਾਲਦਾ ਹਾਂ।
ਅ ਅਭਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਦਿਵਸ੍ਪਦਮਧ੍ਵਰ੍ਯੁਭਿਰ੍ਗੁਹਾ ਹਿਤਮ੍ ਚ੍ ਸੂਰਃ ਪਸ੍ਯਤਿ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਥਾਂ, ਜੋ ਯਜਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਅ ਅਸृਗ੍ਰਮਿਨ੍ਦਵਃ ਪਥਾ ਧਰ੍ਮਨ੍ਨृਤਸ੍ਯ ਸੁਸ਼੍ਰਿਯਃ ਚ੍ ਵਿਦਾਨਾ ਅਸ੍ਯ ਯੋਜਨਾ
ਬੂੰਦਾਂ, ਸੱਚ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਵਾਲੀਆਂ, ਵਹਿ ਗਈਆਂ; ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਉਸ ਦੀ ਜੋੜ ਹੈ।
ਅ ਪ੍ਰ ਧਾਰਾ ਮਧੋ ਅਗ੍ਰਿਯੋ ਮਹੀਰਪੋ ਵਿ ਗਾਹਤੇ ਚ੍ ਹਵਿਰ੍ਹਵਿਃषੁ ਵਨ੍ਦ੍ਯਃ
ਮਿੱਠੇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵਹਾਵ, ਵੱਡੀ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਭੇਟਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਯੋਗ ਹੈ।
ਅ ਪ੍ਰ ਯੁਜਾ ਵਾਚੋ ਅਗ੍ਰਿਯੋ ਵृषੋ ਅਚਿਕ੍ਰਦਦ੍ਵਨੇ ਚ੍ ਸਦ੍ਮਾਭਿ ਸਤ੍ਯੋ ਅਧ੍ਵਰਃ
ਬੋਲ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸਾਂਡ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ; ਸੱਚਾ ਯਜਨ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੈ।