ਸਾਮਵੇਦਃ

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਦੇ ਅਰਪਣ ਲਈ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੁੰਦਰ ਭਜਨ ਰਚੇ ਗਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੋਮਾ ਰਸ ਪੀਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਆਓ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਗਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੋ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਯਾਚਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਰਸ ਦੇ ਅਰਪਣ ਤੇ ਆਉਣ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰੱਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੋਮਾ ਰਸ ਘੁੰਘਰੂਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ, ਵਾਯੂ, ਵਰੁਣ, ਮਾਰੁਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਣੂ ਲਈ ਵਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੇਣ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਧਨ ਲਿਆਏ। ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਵਲੋਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਸੋਮਾ, ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਚਰਾਗਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਗਊਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਸੋਮਾ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਵਗਦਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਗਿਆ। ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਭੀ ਉੱਚਾ, ਸਵਰਗੀ, ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਧਨ ਸਲਾਹਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਫ ਸੁਥਰਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਵਾ ਦੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ, ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਜੀਵਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਕੁਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਆ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਸੋਮਾ ਸਭ ਲਈ ਸਾਂਝੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਟਿਕਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਸੋਮਾ, ਦੋਵੇਂ ਚੰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਗਊਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਬਣਾਉਣ। ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਈ ਵਧਦਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਬਣਿਆ। ਜਦੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਤਾਂ ਭਗਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿਵਾਏ। ਇੰਦਰ ਦਿਲੇਰੀ ਨਾਲ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯੋਧੇ ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਨਾਮ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਭਰਪੂਰ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਭਗਤ ਉਸ ਤੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਨ-ਸੰਪੰਨ ਕਰੇ। ਮਿੱਠਾ ਅਤੇ ਲਬਾਲਬ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਗਊਆਂ ਪੀਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਤਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰੀ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਚਿੱਟੀਆਂ-ਚਿੱਟੀਆਂ ਗਊਆਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਗਊਆਂ ਇੰਦਰ ਲਈ ਵਜਰ ਅਤੇ ਤੀਰ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰਾਜਤਾ ਨੂੰ ਮੰਨਦੀਆਂ ਹਨ। ਗਿਆਨੀਆਂ, ਭਾਵੁਕਤਾ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਤਨ ਰੀਤਾਂ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਮਾ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਟਿਕਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦਾਗ ਨਹੀਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧੋਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਗਊਆਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ, ਨਵੇਂ ਜਣਮ ਲਏ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਮਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਪਿਆਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਵਾਂਗ, ਯੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ਸਵੀ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦਾ ਕਾਰਣ, ਮੱਧ ਪਾਤਰ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅੰਬਰ ਵਾਂਗ ਵਗੇ, ਮੀਂਹ ਵਰਗਾ ਧਾਰ ਲਿਆਏ, ਅਤੇ ਗਊਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਲਈ ਧਾਰਾ ਲਿਆਏ। ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਤਯ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ ਤ੍ਰਿਤਾ ਦੇ ਪੱਥਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸਥਾਨ ਲੱਭਿਆ, ਅਤੇ ਯਜਨ ਦੇ ਸੱਤ ਆਸਥਾਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਤ੍ਰਿਤਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਆਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਚੱਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਜੋਤ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਫਿਲਟਰ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ, ਵਿਸ਼ਣੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵਗਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਸੋਮਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੰਗ ਸੁਨਹਿਰੀ ਹੈ, ਸੋਚਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਨਵੇਂ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਬਲ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਓਟ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੋਮਾ ਦੀ ਬੂੰਦ, ਇੰਦਰ ਲਈ, ਗਊਆਂ ਲਈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਈ ਵਗਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਰ ਹਟਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਫਿਲਟਰ ਰਾਹੀਂ ਛਾਣ ਕੇ, ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਇਹ ਰਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਸ ਉਂਗਲਾਂ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਅਮਰ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਦੇਵਤਾ ਵਜੋਂ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਜੰਗ ਦੀ ਚਮਕ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ੀ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਭਜਨ ਅਤੇ ਹਵਨ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਲਿਆਏ। ਦੋਵੇਂ ਕਪ, ਅੱਗੀ ਲਈ ਭਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਲਈ, ਵੱਡੇ, ਪ੍ਰੇਰਕ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਲਈ, ਸਾਮ ਗੀਤ ਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਮਕ ਦਿੱਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦਾ ਦੇਵਤਾ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੋਸਤੀ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਵੇ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਭਰ ਜਾਵੇ। ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ, ਆਪਣੇ ਦੁਨੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੱਥਰ ਦੀ ਅੱਗ ਉਸਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਗਤਾਂ ਵੱਲ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਦੁਨੋ ਘੋੜੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ, ਸੋਮਾ ਦਾ ਰਸ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।