ਸਾਮਵੇਦਃ

ਸੋਮਾ ਦੇਵਤਾ, ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਚੋੜ ਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਵਗ, ਆਪਣੀ ਮੱਤ ਵਾਲੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਬਾਣੀ ਪੈਦਾ ਕਰ। ਇੰਦਰ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀਆਂ ਵੀ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜ ਤੇਰੀ ਸਮਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਦੋਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਤੇਰੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ, ਦਾਨੀ, ਗਉਧਨ ਵਾਲੇ ਇਨਾਮ ਵਿੱਚ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਦਦ ਨਾਲ ਬਚਾ। ਅਸੀਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਹਵਨ ਕੂੰਡੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾਸਕ, ਜਦੋਂ ਸੋਮਾ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵਸੁ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹਰ ਕੋਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਦੋਂ ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਵੇਂਗਾ, ਉਸ ਵਾਂਗ ਜੋ ਬਾਂਸਰੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ? ਕਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤੂੰ ਝੰਡਾ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮਘਵਾਨ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ; ਅਸੀਂ ਤੇਜ ਨਾਲ ਗਉਧਨ ਵਾਲਾ ਧਨ ਲੈਣ ਲਈ ਤੇਰੀ ਪਨਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਪੁਰੰਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜੋੜੀ ਬਣਾਕੇ ਇਨਾਮ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਭਜਨ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੇ ਪੱਕੇ ਪਹੀਏ ਨੂੰ। ਕੋਈ ਵੀ ਮਾੜਾ ਗਾਇਕ ਧਨਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਾਈ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਨਿਕੰਮਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਟਿਕਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਮਘਵਾਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ। ਤਿੰਨ ਅਵਾਜ਼ਾਂ ਉੱਠਦੀਆਂ ਹਨ; ਗਾਂ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੁਧਾਰੂ ਗਾਂ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਧੂੰਕਾਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ, ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਨੌਜਵਾਨ ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਸੋਮਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਰਗਾ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਧਨ ਵਗਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ, ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹਨ, ਛਾਣਣੀ ਰਾਹੀਂ, ਤੇਰੀ ਮੌਜ ਮਸਤੀਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਨਿਰਵਿਘਨ ਪਹੁੰਚਣ। "ਇੰਦੁ ਇੰਦਰ ਲਈ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ," ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਬਾਣੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਬਾਣੀ ਦੀ ਲੋੜ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਸੋਮਾ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਛਾਣਣੀ ਵਿਛਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ; ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਨਹੀਂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਉਸ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ; ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਚੁੱਕਦੇ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਗਰਮੀ ਵਾਲੀ ਛਾਣਣੀ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਆਸਨ 'ਤੇ ਵਿਛਾਈ ਗਈ ਹੈ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਧਾਗੇ ਲੰਬੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਛਾਣਣੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜਣਿਆ ਹੋਇਆ ਬਲਦ ਸਵੇਰੇ ਚਮਕਿਆ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਲਈ ਗੂੰਜਿਆ; ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਤੋਲਿਆ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਬੀਜ ਥਾਂ ਰੱਖਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ, ਰਤਾ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਚਮਕਦੇ, ਬਲਵਾਨ ਨੂੰ ਗਾਓ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੁੰਦੀ, ਉਹ ਅੱਗਨਿ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਘਵਾਨ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵਿਰੋਧੀ ਮਰਦਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਪ੍ਰਤਾਪ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ, ਉਹ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਉਸ ਮੌਜ ਨੂੰ ਸਲਾਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਜੋ ਨਿਚੋੜਣ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ, ਜਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਸੰਸਾਰਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਪਥਰ-ਹੱਥੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਯੁ ਤੇ ਮਨੁ ਲਈ ਚਾਨਣ ਪਛਾਣਿਆ, ਇਸ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਅੱਜ ਵੀ, ਹੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲਿਓ, ਗਾਇਕ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਾਣੀਆਂ, ਮਹਾਬਲੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਜਿੱਤਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਲਈ; ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਗਉਧਨ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਨਵੀਂ, ਸੁਹਾਵਣੀ ਭਜਨ ਰਚੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੀ ਸੱਚੀ ਸੋਚ ਬਣਾਈ— ਆਓ ਅਸੀਂ ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਜਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਈ ਦਾਤਾਂ ਲੈਣ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ। ਹੇ ਪਵਮਾਨਾ, ਦੇਵ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕੂੰਡੇ ਉੱਤੇ ਵਗੀਆਂ ਹਨ; ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਆਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਤੇ ਕੁਸ਼ਲ ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ, ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ, ਪੱਕੀਆਂ, ਝੰਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਪੀਲਾ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਛਾਣਣੀ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਗਰਭ ਵਿੱਚ, ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਨਿਵਾਸ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਸ਼ਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ, ਮਹਾਬਲੀ, ਪੱਕੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਚੌੜੇ ਤੌਰ ਤੇ ਵਗਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਪਵਮਾਨਾ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਅਜੀਬ, ਗਰਜਨ ਵਾਂਗ ਆਵਾਜ਼, ਮਹਾਨ, ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਚਾਨਣ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਹੇ ਪਵਮਾਨਾ, ਤੇਰਾ ਰਸ, ਤੇਰੀ ਮੌਜ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ, ਹਰ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਲੰਘਦਾ ਹੋਇਆ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੀ ਮੂਲਤਾ, ਹੇ ਪਵਮਾਨਾ, ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਰੌਸ਼ਨ; ਚਾਨਣ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ। ਜਦੋਂ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਦੌੜ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਾਲੀ ਖਾਲ ਉਤਾਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ; ਅਸੀਂ ਬੇ-ਨਿਯਮ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਪਵਮਾਨਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਮਹਾਬਲੀ, ਮੀਂਹ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਾਂਗ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਬਿਜਲੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਗ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਵੱਡੇ ਧਨ ਨਾਲ, ਗਾਂ, ਸੋਨੇ, ਘੋੜਿਆਂ, ਤੇ ਵਿਰਤਿਆਂ ਨਾਲ। ਵਗ, ਹੇ ਸਭ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇ; ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਵੇਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ। ਹੇ ਸੋਮਾ, ਆਪਣੀ ਸਰਬ-ਵਿਆਪਕ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇ; ਵਿਸਥਾਰ ਉੱਤੇ ਵਗ, ਜਿਵੇਂ ਰਸ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੌੜ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਆਪਣੀ ਉੱਚੀ ਮੱਤ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਨਿਵਾਸ ਘੇਰ ਲੈ, ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਵਾਸਾ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬੁਰਾਈ ਦੂਰ ਕਰ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵਗਾ। ਇਹ ਉਹ ਹੈ, ਜੋ ਛਾਣਣੀ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਦਰਿਆ ਦੀ ਲਹਿਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਗਈ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ, ਅੱਗਨਿ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਸ ਦੇ ਵਗਣ, ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਦਾ ਵਗਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।