ਸਾਮਵੇਦਃ

ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਮਾਂ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਲਈ ਇੰਦੁ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ ਆਹਰ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਨੂਰ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦੁ, ਜੋ ਆਪੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਾਕਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਇੰਦੁ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਇੰਦੁ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਅੱਗਨੀ, ਜੋ ਘਰ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਹਵਨ ਦਾ ਵਾਹਕ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਚਮਚ ਫੜ ਕੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਹੜਾ ਵੀ ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਗਨੀ ਉਸਦਾ ਸੱਚਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਹਵਨ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗਨੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੇ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਕੌਸ਼ਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਰੁਣ, ਅਤੇ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਗਿਆਨ ਜੋ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਮਰਦਾ ਹਾਂ। ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ, ਜੋ ਸੱਚ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਛੁੰਹਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਮਹਾਨ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਕੌਸ਼ਲ ਦਿੰਦੇ ਤੇ ਵੈਰਤਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ, ਨਿਡਰ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁਬਾਰਾ ਜਠਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਜਿਹੜਾ ਯਜਨਾ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੱਗੀਆਂ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਵੀ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਕੇ, ਗਾਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਮੈਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗਨੀ, ਨੂੰ ਸਿਮਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਇਹ ਸਭ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਿਮਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇਣ। ਤੁਸੀਂ ਵੈਰੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ, ਦੱਸਿਊਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋ। ਪ੍ਰੈੱਸ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੈ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਲਹਿਰ ਤੇ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਲਬਰੇਜ਼। ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਲਹਿਰ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਵਗਦਾ ਹੈਂ। ਸਮੁੰਦਰ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵਿਆਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਆਵਾਜਾਂ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ: ਅੱਗ ਸੱਚ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦਾ ਗਿਆਨ ਭੇਜਦੀ ਹੈ; ਗਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀਆਂ ਹਨ; ਵਿਚਾਰ, ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਸੋਮਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗਾਵਾਂ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੋਮਾ ਵੱਲ ਤਰਸਦੀਆਂ ਹਨ; ਗਿਆਨੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰੈੱਸ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਸੋਮਾ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਹੀ ਭਜਨ ਤੇ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਵਗਦਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਵਗ; ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਨਾਲ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਬੋਲੀ ਪੈਦਾ ਕਰ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਰਜ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ; ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਗਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਇਨਾਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਚੰਗੀਆਂ ਮਦਦਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰ। ਅਸੀਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੈੱਸ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵੇਦਿਕਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਵਗਣ ਤੇ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨਾਸਕ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਵਸੁ, ਜਦ ਤੂੰ ਪ੍ਰੈੱਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਭਜਨ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕਦੋਂ, ਜਿਸਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਆਵੇਂਗਾ, ਵਾਂਗ ਬਾਂਸ ਦੀ ਵੱਜਦੀ ਧੁਨ? ਕਾਨਵਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਤਾ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ; ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ। ਤੇਜ਼ ਤੁਰਨ ਵਾਲਾ, ਇਨਾਮ ਲੈਣ ਨੂੰ ਉਤਸੁਕ, ਪੁਰੰਧੀ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਇਨਾਮ ਲੱਭਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਪੁਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਗੀਤ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣੀ ਪੱਕੀ ਪਹੀਏ ਦੀ ਕਿਨਾਰੀ ਨੂੰ। ਜੋ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੌਲਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਘਟਦੀ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਮਘਵਾਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ, ਦਾਤਾ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਤਿੰਨ ਆਵਾਜਾਂ ਉਠਦੀਆਂ ਹਨ; ਗਾਵਾਂ ਰੰਭਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਪੁਕਾਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਡਕਾਰਦਾ ਹੈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਪਾਠ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਨਵੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਸੋਮਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਦੌਲਤ ਦੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਗਾ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੇ, ਪ੍ਰੈੱਸ ਕੀਤੇ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਛਾਣਣ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਅਡੋਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ। "ਇੰਦੁ ਇੰਦਰ ਲਈ ਪ੍ਰੈੱਸ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ," ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ; ਬੋਲੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹੋਇਆ; ਸੋਮਾ, ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੋਸਤ ਬਣਾਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼। ਤੇਰਾ ਛਾਣਣ ਵਾਲਾ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਫਿਰਦਾ ਹੈਂ; ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਗਰਮ ਨਹੀਂ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਉਹ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਏ, ਹਵਨ ਲੈ ਕੇ, ਇਕੱਠੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਤਾਪ-ਛਾਣਣ ਵਾਲਾ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਧਾਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਫੈਲੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਛਾਣਣ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਿਸ਼ਨੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਜੰਮਿਆ ਸਾਂਡ ਸਵੇਰੇ ਚਮਕਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਲਈ ਗੂੰਜਦਾ; ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਮਾਪਿਆ; ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਮਨੁੱਖੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਅੰਕੁਰ ਰੱਖਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਿਮਾਨ, ਰਿਤ ਦਾ ਧਾਰਕ, ਚਮਕਦਾਰ, ਮਹਾਨ - ਅੱਗਨੀ - ਨੂੰ ਭਜਨ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਮਘਵਾਨ, ਜੋ ਵਿਖਿਆਤ ਹੈ, ਜੰਗਬਾਜ਼ਾਂ ਲਈ, ਜਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਹਿਮਾਨੀ ਨਾਲ ਸੱਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ, ਉਹ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਦੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਜੋ ਪੀਸਣ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤਾ, ਗਿਆਨੀ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਯਜਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਇੰਦਰ, ਅੱਗਨੀ, ਸੋਮਾ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤਾਕਤ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।