ਸਾਮਵੇਦਃ

ਅਗਨੀ, ਅਗਨੀ! ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਸਭ ਕੁਲਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਸ਼ ‘ਤੇ ਜਨਮੇ ਅਗਨੀ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਯਜਨ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੋ, ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਓ। ਅਸੀਂ ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰਨ ਨੂੰ ਸੌਮ ਪਾਨ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਾਂ—ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਰਿਤ ਨੂੰ ਸਮਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਤੇਜ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ; ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ। ਵਰਨ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਮਿਤ੍ਰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਦਿਓ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਗਾਇਕ ਆਪਣਾ ਗੀਤ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ; ਭਜਨ ਨਾਲ, ਉਚਾਰਕ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹਰ ਪਾਸੇ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਦੋ ਅਗਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਕੋ ਮਨ, ਬੋਲ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਤੇ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮਾਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਦੂਰ-ਦਰਸ਼ੀ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ‘ਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ; ਉਸ ਨੇ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਚੀਰਿਆ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੂੰ, ਅਸੀਂ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਾਂ। ਬੁਧੀਮਾਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਹਨ—ਮਦਦ ਤੇ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਸੁਚੱਜੀ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦਾਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਮਾਰੁਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲੈ ਕੇ ਆਓ; ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਆਪਣਾ ਦਾਨ ਸਾਨੂੰ ਦਿਓ। ਤੁਸੀਂ, ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦੋ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਦੇ ਸਹਾਇਕ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲੇ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਸ਼ੁੱਧ ਛਾਣੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਲੈ ਕੇ ਆਓ; ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੋ। ਤਾਕਤਵਾਨ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਨੀ ਵਾਂਗ, ਮੇਰੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣੋ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ। ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਮਿੱਠਾ ਜੂਸ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਵਹਿੰਦੇ ਹੋ; ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਧਾਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਸੋਮਾ, ਡੋਲ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਵਾਲਾ, ਵਹੋ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੋਮਾ, ਵਹੋ, ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ। ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ ਇਨਾਮ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ, ਸੱਚੇ ਸਵਾਮੀ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅਦਭੁਤ, ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਪਥਰ ਫੈਂਕਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜੇ, ਰਥਾਂ ਵੰਡੋ; ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ‘ਚ ਜਿੱਤ ਲਈ ਤਾਕਤ ਦਿਓ। ਹੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਗਾਇਕਾਂ ਲਈ, ਮਘਵਾਨ, ਦਾਨੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੌ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਭਗਤ ਲਈ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ; ਉਸ ਦੇ ਦਾਨ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹਵਨ ਪਿਆ; ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਣੋ—ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਕੋਲ ਆਓ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨੱਕ ਵਾਲੇ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੋ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ—ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸਜਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਮਹਿਮਾ, ਇੰਦਰ, ਪੀੜਨ ‘ਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗਾਇਕ। ਉਸ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ, ਪੀੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਵਹੋ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮੰਦੀ ਬੋਲੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ। ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ, ਵੈਰੀ, ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਹਰ ਦਿਨ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਿਆ; ਤੁਸੀਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ, ਪਾਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ; ਤੁਸੀਂ ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਘੋਂਸਲੇ ‘ਚ ਜਾ ਵੱਸੇ। ਇਹ ਪੁਸ਼ਨ ਹੈ—ਦੌਲਤ, ਸੁਭਾਗ; ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਦੌਲਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦਿਖਾ ਦਿੱਤੀ। ਪਿਆਰੀਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਗਾਂਵਾਂ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਲਈ ਦੌੜੀਆਂ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮਾ, ਬੂੰਦਾਂ, ਆਪਣਾ ਰਸ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਹਿਮਾ ਲਿਆਓ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪੰਜ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ। ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਸਾਂਡ, ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਦਿਨ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਭੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਿਆ; ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਜਲਿਆਂ ‘ਚ ਗੂੰਜਿਆ, ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੜ ਗਿਆ। ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਪੁਰਾਣਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਰਤਨ ਭਰ ਗਿਆ। ਤ੍ਰਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਬਣਾਇਆ, ਮਧੁਰਤਾ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੂ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲਈ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਭੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਨਦੀਆਂ ਵਿਚ ਥਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਮਾ, ਸੱਤ ਧਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦੁੱਧ ਪਿਆ, ਦਿਲ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁੰਦਰ ਆਨੰਦ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੀਰ ਹੋ, ਹੇ ਚੈਂਪੀਅਨ, ਤੁਸੀਂ ਅਟੱਲ ਹੋ; ਤੁਹਾਡਾ ਦਾਨੀ ਮਨ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਾਨ, ਹੇ ਵੱਡਾ ਦਾਨੀ, ਸਾਰੇ ਦਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੋ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਉਹ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇਨਾਮ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਪੀੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲਿਆਓ। ਸਭ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਮੁੰਦਰੀ ਹੈ—ਰਥਵਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸੱਚਾ ਸਵਾਮੀ, ਇਨਾਮਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ। ਇੰਦਰ, ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਡਰਾਂ ਨਾ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਸਵਾਮੀ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਅਜੈ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁਕਦੀਆਂ; ਜਦੋਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਗਾਇਕਾਂ ਲਈ ਵੱਡੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬੂੰਦਾਂ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਵਹੀਆਂ ਹਨ, ਛਾਣੀ ਤੋਂ ਲੰਘ ਕੇ, ਸਭ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਵਨ, ਸੱਦਾ, ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ, ਮਹਿਮਾ, ਤੇ ਦਾਤਾਂ—ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਗਨੀ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰਨ, ਇੰਦਰ, ਸੋਮਾ, ਪੁਸ਼ਨ—ਸਭ ਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ, ਉਤਸ਼ਾਹ, ਤੇ ਦਾਨ, ਇੱਕ ਵਾਹ-ਵਾਹ ਭਰਿਆ ਜਗਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ‘ਚ ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਮਨ, ਬੋਲ, ਤੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਸਦਾ ਮੰਗਦੇ, ਸੱਦੇ, ਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।