ਸਾਮਵੇਦਃ

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬੜੇ ਭਿਆਨਕ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਅੱਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਤੇ ਏ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਖੇ ਵਿਖੇਰ ਦੇ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ—"ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਡੀਆਂ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਮਿਲਣ, ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਦਾ ਚੰਗਾ ਵੇਖਣ, ਹੇ ਪੂਜਨਯ ਦੇਵੋ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਜਿੰਦਗੀ ਪੂਰੀ ਕਰੀਏ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਹ ਲੋਕ ਇਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, "ਹੇ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇ। ਹੇ ਪੂਸ਼ਣ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਭਲਾ ਕਰ। ਹੇ ਤਾਰਕਸ਼, ਜਿਸ ਦੇ ਪਹੀਏ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦੇ, ਸਾਨੂੰ ਸੁੱਖੀ ਰੱਖ। ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰ।" ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਓਮ, ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਕਰ।