ਸਾਮਵੇਦਃ

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਯੋਧਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤੀਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਤਿੱਖਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਖੁਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ, “ਹੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਉੱਡ ਜਾ, ਸਿਰਫ਼ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵੱਢ, ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾ ਦੇਈਂ।” ਜਦ ਤੀਰ ਉੱਡਿਆ, ਤਾ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਗਿਦੜ ਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਛੀ ਉਸ ਤੀਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਮਾਸ ਗਿਦੜਾਂ ਤੇ ਗਿਦਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਪੰਛੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਮਘਵਨ! ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿਕਰਿਆ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਤੇ ਹੇ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿਓ।” ਜਿੱਥੇ ਤੀਰ ਵੱਜਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਨੌਜਵਾਨ ਯੋਧੇ ਤੀਰ ਵਾਂਗ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਤੇ ਅਦਿਤੀ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਰੱਖਿਆ ਦੇਣ, ਸਦਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣ। ਉਹ ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਇੰਦਰ! ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦੇ, ਵੈਰੀ ਦੀ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਬੜੇ ਤੋੜ ਦੇ।” ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ ਦੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ! ਹਮਲਾਵਰਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟ ਦੇ, ਜੋ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਦੇ।” ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ, ਜੋ ਮਜਬੂਤ, ਨੌਜਵਾਨ, ਅਜੇਤ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਹਰ ਜੰਗ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੁਕਾਰ ਉੱਤੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਯੋਧਾ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕਵਚ ਨਾਲ ਢੱਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਸੋਮਾ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ, ਵਰੁਣ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੇਵੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਣ।” ਉਹ ਦੁਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੈਰੀ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਸਿਰ-ਵਿਗੜੇ, ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਣ। ਇੰਦਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਰੇ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਸਾਡਾ ਵੈਰੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਦੂਰ-ਨੇੜੇ ਕੋਈ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਣ। ਮੇਰੀ ਅੰਦਰਲੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਮੇਰਾ ਕਵਚ ਬਣੇ, ਮੇਰੀ ਅੰਦਰਲੀ ਰੱਖਿਆ ਬਣੇ। ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਉਹ ਫਿਰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਠਿਕਾਣੇ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਨੂੰ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ! ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਢ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰ।” ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ! ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਮੰਗਲ ਸੁਣੀਏ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਦਾ ਮੰਗਲ ਵੇਖੀਏ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਉਮਰ ਪੂਰੀ ਕਰੀਏ।” ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਚਹੁੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾ ਦੇਵੇ। ਪੂ਷ਣ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾ ਦੇਵੇ। ਤਾਰਕਸ਼, ਜਿਸ ਦੇ ਪਹੀਏ ਕਦੇ ਨਾ ਟੁੱਟਣ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾ ਦੇਵੇ। ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾ ਬਖ਼ਸ਼ੇ। ਅਖੀਰ ’ਤੇ, ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ: “ਓਮ! ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਸਾਨੂੰ ਭਲਾ ਬਖ਼ਸ਼ੇ।