ਸਾਮਵੇਦਃ

ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਦਿਲੀ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਸਕਣ। ਖੁਲੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਭਜਨ ਉਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਉਸਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਇਹ ਭਜਨ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਅਜੈ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਦੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਯਜਨ ਦੀ ਕੂਸ਼ਾ ਨਾਲ ਇਕਠੇ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਹੈਂ, ਉਥੇ ਤੱਕ ਮੈਂ ਵੀ ਹਾਕਮ ਬਣ ਸਕਾਂ, ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦਿਆਂ ਮੈਂ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਤੇਰੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਮਿਲਣ। ਦਇਆਲੂ ਇੰਦਰ, ਮੈਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਥੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਮਘਵਨ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਨ ਦਾ ਸ੍ਰੋਤ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਪਿਤਾ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੈ। ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ, ਅਤੇ ਗਾਇਕ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਚ ਨੂੰ ਸਮਝ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹੀਏ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਪਰਮ-ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਕਦੇ ਨਕਾਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਪਰਮ-ਬਲਵਾਨ ਅਸੁਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨੂੰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਉਚਾਰਦਾ ਹਾਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਕਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਘਵਨ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਤੋਂ ਵੰਞਾ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਜਿੱਥੋਂ ਵੀ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਉਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਠਾਓ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ। ਹਰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ-ਨਾਸਕ, ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰੀਂ, ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਣ। ਤੂੰ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਨੀਵਿਆਂ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ; ਤੂੰ ਪਾਲੇ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ। ਤੂੰ ਅਜੈ ਹੈਂ, ਜਿੱਤ ਲਈ ਜੰਮਿਆ ਹੋਇਆ। ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਚਾਹਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਧਨੁਸ਼ਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਣ। ਸਾਰੇ ਵੈਰੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ, ਵੈਰੀ ਗੁੰਮ ਹੋ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਅਟੁੱਟ ਰਹਿਣ; ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ। ਤੇਰੀ ਦਾਤ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਵੇ; ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਰ ਤਣੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ। ਤੇਰੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਭਜਨ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਧਨਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਨਿਚੋੜੀ ਹੋਈ ਸੋਮਾ ਵੱਲ। ਨਾ ਤਾਂ ਭਜਨ, ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਚਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਗੀਤ, ਹੇ ਇੰਦਰ। ਸਾਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇਵੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰੀਂ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਕਨਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਉੱਤੇ ਆ; ਉਸ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਉੱਥੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹੀਏ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਭੇੜੀਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਇੱਥੇ, ਪੱਥਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬੋਲ ਪਵੇ, ਹੇ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਕਰੇ; ਉਸ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ। ਸੋਮਾ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵਗ। ਇਹ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਰਸ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਵਾਯੂ ਵੱਲ ਵਗ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਅੱਗੇ, ਮੈਂ ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਹੋਤਰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਾਤਾਰ, ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਸਵੈ-ਨਿਯੁਕਤ, ਉੱਚਾ ਖੜ੍ਹਾ, ਪੂਜਾ-ਯੋਗ, ਘੀ ਦੀ ਧਾਰ ਪਿੱਛੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਲਪਟਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਫ਼ ਘੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗਯ ਹੋਤਰ, ਵੱਡੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਦੇ ਚਿੰਤਨ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਸਭ ਕੁਝ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੋਤਰ, ਚਮਕਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ, ਜੋ ਜਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਸਹਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਬਹੁਤ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਝੂਠ ਤੋਂ ਦੂਰ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਕੁਹਾੜੀ ਵਾਂਗ ਜੋ ਝੂਠ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਾਪਦਾ ਤੇ ਅੱਗੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੈ। ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਸਦਾ ਨਵੀਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਹੈ; ਤੇਰੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਲਪਟਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਚਮਕ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕ ਵਿੱਚ, ਕਦੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਣ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈਂ; ਮਾਂ-ਪਿਉ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਤੂੰ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਡੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ; ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਰੂਪ, ਅਦਭੁਤ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗਨੀ, ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ; ਸਾਨੂੰ, ਹੇ ਅਮਰ, ਧਨ ਦੇ; ਤੂੰ ਦਿੱਸਣ ਵਾਲੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਸਦੀ ਹੋਈ ਸਮਝ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇ। ਤੂੰ ਯਜਨਾ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੈਂ, ਬੁੱਧੀਮਾਨ, ਵੱਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਵੱਧ ਖੁਰਾਕ ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਪੁਰਾਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਬਲਵਾਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ, ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ, ਕਿਰਪਾ ਲਈ ਰੱਖਿਆ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਉਚਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖੀ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਪਾਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਈ ਹੈ। ਤੇਰਾ ਕਾਲਾ ਰੂਪ, ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਲੋਂ ਜਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਭੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ, ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਉਦਭਿਦ ਪੌਦਿਆਂ ਨੇ ਯਜਨ ਦਾ ਬੀਜ ਰੱਖਿਆ; ਪਾਣੀਆਂ, ਮਾਵਾਂ, ਨੇ ਅੱਗਨੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ; ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਤੇ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਸਰਬ-ਵਿਆਪੀ ਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੱਗਨੀ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਭਜਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲ ਗੀਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਉਸਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਅੱਗਨੀ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਭਜਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅੱਗਨੀ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵੱਲ ਗੀਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅੱਗਨੀ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ।" ਜੋ ਸਾਥੀ ਪਹਿਲਾਂ ਬੈਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਜੋ ਹੁਣ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ; ਮੈਂ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਸੌ ਰਾਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਸੌ ਰਾਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਜਗਤੀ ਛੰਦ। ਗਾਇਆਤ੍ਰੀ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ, ਜਗਤੀ—ਇਹ ਰੂਪ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰਹਿਣ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਹਨ। ਅੱਗਨੀ ਹੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੀ ਅੱਗਨੀ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਹੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੀ ਇੰਦਰ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਹੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੈ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੀ ਸੂਰਜ ਹੈ। ਮੁੜ ਕੇ ਆ, ਪੋਸ਼ਣ ਨਾਲ, ਮੁੜ ਕੇ ਆ, ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਖੁਰਾਕ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਨਾਲ; ਮੁੜ ਕੇ ਆ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾ।