ਸਾਮਵੇਦਃ

ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਸਵੇਰ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਭਗਤ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਰਥ—ਵਿੱਤ ਦੇ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਬਲਦ—ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਭਜੇ ਹੋਏ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਸਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: "ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਸੁਣੋ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ।" ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ, ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੱਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਅੱਗਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੜੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ। ਉਸ਼ਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੂਜਾਰੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ, ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਸਿੱਧਾ ਅੱਗਨੀ, ਚੰਗੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸਵੇਰ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਗਮਗਾਉਂਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗਨੀ, ਗੋਆਂ ਦੀ ਸਜਾਵਟ ਨਾਲ, ਸਮੂਹ ਦੀ ਰੱਸੀ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਤਾਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਸਹੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਿੱਧਾ, ਚਮਚਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਉਗ ਆਈ ਹੈ। ਵਿਆਪਕ ਅਦਭੁਤ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਤੇ ਸਵੇਰ ਇਕੋ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਚਿੱਟੇ ਬੱਚੜੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚਿੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਕਾਲੀ ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਮਰ ਤੇ ਨਾਸ਼ਵਾਨ, ਇਕੋ ਕੁਲ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣੀਆਂ ਰੰਗਤਾਂ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਭੈਣਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਇਕੋ ਹੈ, ਅੰਤਹੀਣ; ਹੋਰ ਸਭ ਦੇਵੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਤੁਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਥਿਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਰਾਤ ਤੇ ਸਵੇਰ, ਇਕ ਚਿੱਤ, ਪਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਗਨੀ ਸਵੇਰ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਬਚਨ ਉਤਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਆਪਣੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਇੱਥੇ ਆਓ, ਤਪਤ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਪੇਯ ਲੈ ਕੇ। ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਹੁਣ, ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਪੇਯ ਲਈ ਆਓ। ਸਭ ਤੋਂ ਮਿਹਰਬਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਭਗਤ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆਓ। ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ, ਸਵੇਰ, ਦੁਪਹਿਰ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ, ਹੁਣ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਪੇਯ ਪਸਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਖੇਤਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਲਾਲ ਗਾਂਵਾਂ, ਮਾਵਾਂ, ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਲਾਲ ਰੌਸ਼ਨੀਆਂ ਉੱਡ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ; ਲਾਲ ਗਾਂਵਾਂ ਜੋੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਤਨ ਰਸਤੇ ਪੂਰੇ ਕੀਤੇ ਹਨ; ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲਾਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆ ਗਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਵੱਟਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਇਕੋ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਜੁੜੀਆਂ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਦਾਤਾਵਾਂ, ਤੇ ਸਭ ਯਜਮਾਨਾਂ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਲੈ ਕੇ। ਅੱਗਨੀ ਜਾਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਉਗ ਆਇਆ; ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਜੋੜ ਲਿਆ ਹੈ; ਦੇਵਤਾ ਸਵਿਤਾ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਰਥ ਜੋੜਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਸਾਨੂੰ ਘਿਉ ਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਬਲ ਦਿਓ; ਸਾਡੇ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿਓ; ਅਸੀਂ, ਨਾਇਕ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਧਨ ਜਿੱਤ ਲਈਏ। ਤਿੰਨ ਪਹੀਏ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚਿਆ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਲਈ ਇੱਥੇ ਆਵੇ; ਦਾਤਾ, ਸਭ ਸੁਖ-ਸਮਪੰਨਤਾ ਵਾਲਾ, ਦੋ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ, ਵਹਿ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਭ ਸੋਹਣੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇਖਦਿਆਂ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਪਿੰਗਲਾ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰਕੇ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ, ਚੰਗੇ ਸੰਕਲਪ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਧਨ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਸੋਮਾ, ਇੱਥੇ ਲਿਆ ਕੇ ਦੇਵੇ। ਨੌਂਵਾਂ, ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ, ਵਹਿ ਗਿਆ; ਤਾਕਤਵਾਨ, ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਆਪਣੀ ਧਾਰਾ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਵਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਟੀਮ ਨੂੰ ਧੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਕਵੀਆਂ ਨੇ, ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ, ਰੌਸ਼ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਸੋਮਾ, ਤੇਰੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਮਹਾਨ ਹੋਣ, ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ। ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਣ ਹੈ: ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ, ਬਲ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਅਣਰੋਕੀਆਂ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਆਪਣੀ ਲੀਕ ਤੇ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤਿਵੇਂ ਅੱਜ ਦਾਤਾਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਣ। ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਂ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਕਿਰਪਾ ਲਈ; ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਇੰਦ੍ਰ, ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੈਨਾ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ। ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਮਹਾਨ ਕਰਤੱਬ, ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਤੇਰੇ ਦੋ ਹੱਥ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵਜ੍ਰ ਪਕੜਦੇ ਹਨ। ਉਹ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਵਾਂਗ, ਪੁਰਾਤਨ ਨਗਰ ਵੱਲ ਵਧਿਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਅਥਾਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ। ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਪੂਜਾਰੀ ਤਿੰਨ ਆਕਾਸ਼ਾਂ, ਸਭ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ, ਜਲ ਦੇ ਆਸਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਉਹ ਦੂਜਾ ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲਈ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ; ਮਾਨਵ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲਾਭ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਅੱਜ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਸਹਾਰੇ, ਘੋੜਾ, ਚੰਗੇ ਸੰਕਲਪ, ਜੋ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਸੰਕਲਪਾਂ, ਗਿਆਨੀ, ਧਾਰਮਿਕ, ਮਹਾਨ ਦਾ ਰਥਵਾਨ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਆ, ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਚਿਹਰਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ। ਵਿਵਸਵਤ ਦੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਅੱਗਨੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਅਮਰ ਦਾਤਾ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੇ; ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਅੱਜ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾ। ਤੂੰ ਪਿਆਰਾ ਦੂਤ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਅੱਗਨੀ, ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਰਥਵਾਨ ਹੈਂ; ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਨਾਇਕਤਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਦੇ। ਨੌਜਵਾਨ, ਭਾਵੇਂ ਚਿੱਟੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਵਿਚ ਜਾਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਦਿਵਯ ਬੁੱਧੀ ਵੇਖੋ—ਕੱਲ੍ਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਅੱਜ ਫਿਰ ਉਹੋ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਵੇਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ, ਅੱਗਨੀ ਦੀ ਜਾਗ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਦਾ ਆਵਾਜਾਈ, ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਧਾਰਾ, ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਚਮਕ, ਸਭ ਕੁਝ ਇਕ ਅਦਭੁਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਵਾਂਗ ਰੁਮਾਨਚਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਭਗਤ, ਪੂਜਾਰੀ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰੌਸ਼ਨੀ, ਧਨ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।