ਸਾਮਵੇਦਃ

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਆਸ ਅਤੇ ਆਰਾਧਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੰਦਰ ਹੀ ਇਕਲੌਤੇ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ—ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਅਤੇ ਸਹਾਇਤਾ ਕਦੇ ਵੀ ਘੱਟ ਨਾ ਹੋਣ, ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ ਅਤੇ ਸਮੂਹ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੰਡਦੇ ਰਹਿਣ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਚਮਕਦਾਰ ਧੀ, ਉਸ਼ਾ, ਦਿਸਦੀ ਹੈ—ਉਦੈ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਫੈਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਭੈਣ ਵਾਂਗ। ਉਹ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਦੁਧ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਜੁੜਵਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ਼ਾ, ਜੋ ਗਾਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਮਾਲਕਣ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਸੱਜਣ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਨਵੀਂ ਉਸ਼ਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਦੀ ਵੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸ਼ਵਿਨ, ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹਨ, ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਥ, ਜੋ ਭਰਪੂਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਆਉਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਪਾਲਣਯੋਗ ਬਣ ਸਕਣ। ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅੱਜ ਇਥੇ ਆਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਹੈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੋਭਾ ਤੇ ਸੱਚਾਈ ਲਿਆਵੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਅਪੀਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਲਾਲ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਭਲਾਈ ਉੱਤੇ ਲਿਆਵੇ। ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਰਥ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਇਕ-ਮੱਤ ਹੋ ਕੇ, ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਨੇੜੇ ਆਉਣ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਦਾਤਾ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਪੀਣ ਲਈ ਤੁਰੰਤ ਆਉਣ ਦੀ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਗੀਤ ਅਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬਣਾਈ, ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਦਿਓ। ਇਥੇ ਅਗਨਿ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਉਹੀ ਖਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਾਵਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਦਾ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਪਾਲਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਗਨਿ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਕੌਮ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਖੁਦ-ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਅਗਨਿ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਖਜ਼ਾਨਾ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਗਾਵਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਘੋੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਪਾਸਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਦੇਵੇ। ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅੱਜ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਉੱਤੇ ਜਗਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਗਾਉਂਦੀ ਸੀ—ਸੱਚਾਈ, ਉੱਚ ਜਨਮ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਚੰਗੀ ਰਹਿਨੁਮਾ, ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਵਾਲੀ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਧੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸੱਚਾਈ, ਉੱਚ ਜਨਮ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਠੇ। ਉਸ ਦਿਆਲੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਠੇ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ। ਇੱਥੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ ਰਥ, ਜੋ ਸੌਭਾਗ ਦੇ ਦਾਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਦੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਨਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣਨ। ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਰੁਦ੍ਰ-ਸਵਰੂਪ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਦਾਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਉਣ। ਅਗਨਿ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਗ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਵੱਲ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤਾਕਤਵਰ ਕੁੜੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੁਜਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਜਾਗ ਪਿਆ ਹੈ; ਸਿੱਧਾ ਅਗਨਿ, ਚੰਗੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਸ਼ਾ ਵੇਲੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨਿ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਿਸਦੀ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਦੇਵਤਾ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦ ਤੂੰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਗਨਿ, ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੋਭਤ, ਸਮੂਹ ਦੀ ਰੱਸਸੀ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈਂ, ਤਦ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਸਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਸਿੱਧਾ, ਚਮਚਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ ਹੈ; ਅਦਭੁਤ, ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਤ ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਇੱਕੋ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਏ ਹਨ। ਚਮਕਦਾਰ ਬੱਚੜੇ, ਚਿੱਟੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ, ਆ ਗਏ ਹਨ; ਕਾਲੀ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਰਤ ਗਈ ਹੈ; ਇੱਕੋ ਕੁਟੰਬ ਦੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਮਰ ਤੇ ਨਾਸਵੰਤ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਰੰਗਤਾਂ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਭੈਣਾਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਇੱਕੋ ਹੈ, ਅੰਤਹੀਣ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਨਾ ਟਕਰਾਉਂਦੇ, ਨਾ ਰੁਕਦੇ; ਰਾਤ ਤੇ ਉਸ਼ਾ, ਇੱਕ ਮਨ, ਪਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਅਗਨਿ ਉਸ਼ਾ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਬੋਲ ਉੱਠਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ, ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆਓ, ਗਰਮ ਸੋਮਾ ਲੈ ਕੇ। ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਕਦੇ ਵੀ ਘੱਟ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਅਸ਼ਵਿਨ, ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਸੰਸਿਤ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਪਾਨੀ ਲਈ ਆਓ; ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਕੇ, ਉਪਾਸਕ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਮਿਹਰ ਕਰੋ। ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਉਸ਼ਾ ਵੇਲੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਿਆਂ ਆਓ; ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ; ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡਾ ਪਾਨੀ ਪਸਰ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਆਪਣਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਾ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ; ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ; ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ, ਲਾਲ ਗਾਵਾਂ, ਮਾਵਾਂ, ਕਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਪਈਆਂ ਹਨ। ਸੁਰਖ ਕਿਰਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਡਾਣ ਭਰੀ ਹੈ; ਲਾਲ ਗਾਵਾਂ ਜੋੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਸਤੇ ਤੈਅ ਕੀਤੇ; ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲਾਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਔਰਤਾਂ, ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ, ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੁੜ ਕੇ ਇੱਕੋ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਦਾਨੀਆਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਾਲਣ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਗਨਿ ਜਾਗ ਪਿਆ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰਥ ਜੋੜ ਲਿਆ ਹੈ; ਸਵੀਤਾਰ ਦੇਵਤ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਤਾਕਤਵਰ ਰਥ ਜੋੜਦੇ ਹੋ, ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਸਾਨੂੰ ਘਿਉ ਤੇ ਮਿਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤਾਕਤ ਦਿਓ; ਸਾਡੀ ਅਰਦਾਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿਓ; ਅਤੇ ਅਸੀਂ, ਵੀਰ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਦੌਲਤ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ। ਤਿੰਨ ਪਹੀਆ ਵਾਲਾ, ਮਿਠਾਸ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਿਤ ਰਥ ਇੱਥੇ ਆਵੇ; ਦਾਤਾਰ, ਸਭ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੋ-ਪੈਰਿਆਂ ਤੇ ਚਾਰ-ਪੈਰਿਆਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਵੇ। ਤੁਹਾਡੇ ਸ੍ਰੋਤ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ, ਵਗਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮਾਂ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਸਭ ਸੋਹਣੀਆਂ ਭਜਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਸੁਨਹਿਰੀ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ਼ਾ, ਅਗਨਿ, ਅਸ਼ਵਿਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਕਥਾ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਰੋਸ਼ਨੀ, ਦੌਲਤ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਆਸ ਤੇ ਆਰਾਧਨਾ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਬਣੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।