ਸਾਮਵੇਦਃ

ਪਾਣੀ ਦੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ, ਪੱਥਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਏ ਹਨ, ਮਿੱਠਾ ਰਸ ਭਰ ਕੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਥੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਉੱਚੇ-ਪਹੀਏ ਵਾਲੀ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ, ਕਦੇ ਨ ਰੁਕਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰਾ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਭਯਾਨਕ ਸਾਥ ਵਿੱਚ ਨਾ ਡਰਾਂ, ਨਾ ਥੱਕੀਏ; ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਤੇ ਯਾਦੂ ਲਈ ਕੀਤੇ ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵੇਖੀਏ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਨਾਲ ਹਲਚਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਦਾਤਾ ਇਸ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਗਾਵਾਂ, ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਤੇ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋਈਆਂ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਆ, ਵਹਿੰਦੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀ ਲੈ। ਹੇ ਪੁਰੂਵਸਾ, ਮੇਰੇ ਇਹ ਗੀਤ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਚਮਕਦੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਵਿਵੇਕਸ਼ੀਲ ਹੋ ਕੇ, ਸਤਕਾਰੀ ਗਾਏ ਹਨ। ਇਹ, ਹਜ਼ਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਯਜਨਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਦੀ ਰਾਜ-ਸਤਾ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਜਿਸ ਲਈ ਸਾਰੇ — ਆਰੀਅਨ ਤੇ ਦਾਸਾ — ਅਧੀਨ ਹਨ; ਵੈਰੀ, ਚਾਹੇ ਵੈਰ-ਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਚਮਕਦੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਭੇਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਚਲਾਕਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠਾ ਘੀ ਗਾਇਆ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਤਕਾਰੀ ਗੀਤ ਉਚਾਰਿਆ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਧਨ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਫੈਲ ਗਈ; ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਇੰਦੂ, ਇਹ ਧਾਰਾਵਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦੂ, ਗਾਵਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਨਿਪੁੰਨ, ਧਨਵਾਨ, ਚਿੱਟਾ, ਤੂੰ ਗਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਯੋਗ ਹੈਂ। ਹੇ ਇੰਦੂ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਹਰੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ, ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਵ੍ਯ, ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ, ਉੱਚੇ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ। ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦੂ, ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਅਧਰਮੀ, ਵੈਰ-ਭਾਵ ਵਾਲਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ; ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਦੋ-ਮਨਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ। ਉਹ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ, ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕਰਦੇ, ਮਿਲਦੇ; ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਹਲਚਲ ਕਰਦੇ, ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤ ਕਰਦੇ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਖੁਰ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਦੀ ਤੋਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਉਡਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗਾਓ; ਵੱਡੀ ਧਾਰਾ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਹਨੇਰਾ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਚਮੜੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੋਭਾਵਾਨ ਤਰਦਾ ਹੈ, ਖੇਡਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਪੀਲਾ-ਰੰਗਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਾਜਾ ਚਮਕਦਾ, ਉੱਚਾ, ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਦਿਨ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ; ਪੀਲਾ-ਰੰਗਾ, ਘੀ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਇਆ, ਸੋਭਾਵਾਨ, ਸਮੁੰਦਰ-ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਵਾਲਾ, ਧਨ ਤੇ ਘਰ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ। ਅੱਠਵਾਂ, ਪਹਿਲਾ ਅੱਧਾ, ਸਾਰੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਇਸ ਯਜਨ, ਇਸ ਬੋਲ, ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ। ਜੋ ਕੁਝ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ, ਭੇਟ ਜਲਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸੁਖਦਾਈ, ਯੋਗ ਹੌਤਰ, ਸਾਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋਣ; ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਗਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋਈਏ। ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਸਾਡਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਤੂੰ ਇਹ ਭੇਟ ਯਜਨ-ਭੋਜਨ ਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਸਾਡੀ ਪੋਸ਼ਣ ਵਧਾ, ਅਜੈਯ। ਝੰਡ ਵਿੱਚ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ, ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਅਜੈਯ, ਮਾਲਕ ਹੈਂ। ਹੇ ਦਇਆਲੁ, ਤੇਰੀ ਅਦਭੁਤ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਦਾਨਾਂ ਵੱਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰ; ਤੂੰ, ਅਗਨਿ, ਇਸ ਧਨ ਦਾ ਰਥਵਾਹ ਹੈਂ—ਸਾਨੂੰ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਆਸਰੇ ਵੱਲ ਲੈ ਚਲ। ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਉਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸਦਾ-ਹਾਜ਼ਰ ਹਨ; ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਦੇਵਤਾਈ ਵੈਰ-ਭਾਵ ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਹਾਨੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰ। ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਜੋ ਤੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਂ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਸ਼ਿਪਿਵਿਸ਼ਟਾ ਹਾਂ।' ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਨਾ ਛੁਪਾ; ਜਦ ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਹੁਣ, ਹੇ ਸ਼ਿਪਿਵਿਸ਼ਟਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਭੇਟ ਉਚਾਰਦਾ, ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਜਾਣ ਕੇ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰਲੇ ਕੋਣ 'ਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਣੁ, ਮੈਂ 'ਵਸ਼ਟ' ਉਚਾਰਦਾ; ਹੇ ਸ਼ਿਪਿਵਿਸ਼ਟਾ, ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਮੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤੇਰੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚੇ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੁਖ-ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਹੇ ਵਾਯੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਚਮਕਦੇ, ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ; ਇੱਥੇ ਆ, ਸੋਮਾ ਪੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਤਕਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੂ, ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਮਾਂ ਦੇ ਪਾਨ-ਯੋਗ ਹੋ; ਧਾਰਾਵਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਡਿੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਵਾਯੂ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਇਕੱਠੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਇਕੋ ਰਥ 'ਤੇ ਆ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ। ਫਿਰ, ਰਾਤ ਤੇ ਸ਼ੋਭਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋ; ਜਦ ਵਿਚਾਰ ਵਿਵਸਵਤ ਦੇ ਪੀਲੇ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਉਹ ਮਨ-ਭਾਵਨ ਪਾਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੈ, ਜੋ ਗਾਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਤੇ ਹੁਣ ਵੀ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨੋ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਪੁਰਾਤਨ ਗੀਤ ਨੇ ਸਤਕਾਰਿਆ; ਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੋਭਾ ਦਿੱਤੀ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਲਗਾਮਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਰੀਤੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਜੋਂ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ, ਦੂਰ-ਪਹੁੰਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਦਇਆਲੁ ਤੇ ਦਾਨੀ, ਸਾਡਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਸਾਡੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਨੇੜੇ-ਦੂਰ, ਮੌਤ ਤੇ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ, ਸਾਡੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸ਼ਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸਕ, ਰਚਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧਕ—ਤੂੰ ਹਮਲਾਵਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ। ਧਰਤੀਆਂ ਤੇਰੀ ਭਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਵਾਂ ਬੱਚੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਟੋੜਦਾ ਹੈਂ, ਜਦ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ। ਯਜਨ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੁੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਢਕਣ ਬਣਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਮੱਧ-ਅਕਾਸ਼, ਆਸਮਾਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਵੰਡੀ, ਜਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਉਹ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਤੋਂ ਉਠੀ, ਲੁਕਵੇਂ ਥਾਂ ਤੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ; ਉਹ, ਲੁਕਾਈ ਹੋਈ, ਹੁਣ ਢਕਣ ਨੂੰ ਹਟਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਹਾਨ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਓ, ਮਦਦ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰੋ।