ਸਾਮਵੇਦਃ

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਗਨੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਅਤੇ ਧਨ-ਸੰਪੱਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਸੁਰਿਆਂ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਗਨੀ, ਜੋ ਰਾਤ-ਦਿਨ, ਸਵੇਰਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਜਿਹਵਾਂ ਨਾਲ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਵਾਂਗ ਰਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਘਰ ਵਿਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਪੁਰਾਤਨ ਬਾਣੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਹਮਦ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਲੋਕ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਗਨੀ ਨੂੰ ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜ्वਲਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਅਡੋਲ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਹੋਤਰ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਕਵੀ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਵਰਦਾਨਾਂ ਵਾਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਅਮਰ ਦੂਤ ਹੈ, ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਆਹੁਤੀਆਂ ਦਾ ਵਾਹਕ, ਰਖਿਆਕਾਰ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ। ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਹੈ। ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਸੋਹਣੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੂਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ—ਸਾਨੂੰ ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ। ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਇਸਤਰੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਸੁਰਾਵਾਂ ਤੇਰੇ ਅਰਪਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਆਹੁਤੀਆਂ ਵਾਯੂ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਸ ਤ੍ਰੈ-ਆਵ੍ਰਿਤ ਕੁਸ਼ਾ ਤੇ, ਪੱਕੇ ਅਤੇ ਏਕਜੁੱਟ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਪਾਣੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣਾ ਕਦਮ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਦਾਨੀ ਦੇਵਤੇ ਦਾ ਇਹ ਪਗ, ਜਿਸ ਤੱਕ ਕੋਈ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਾਂਗ ਸ਼ੁਭ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਸੱਤਵੇਂ, ਤੀਜੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਨਿਪੁੰਨ ਲੋਕ ਅਤੇ ਰੁਦ੍ਰ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਮੇ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਵਧੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹਦੀ ਵਡਿਆਈ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਜਨ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਗਾਇਕ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ, ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਧਨ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਗਨੀ ਨੇ ਇਕੋ ਕੰਮ ਨਾਲ ਨੌਂਵੇਂ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਭੇਜੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਨਿਵਾਸ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਦੇ ਫੇਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਜੈਯ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਬਣਾ; ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੇਵਤੇ, ਤੈਥੋਂ ਅਨੇਕ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਗਾਉਂ ਦੇ ਦਾਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਸੋ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਿਚ ਹਿਚਕ ਨਾ ਕਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਦੇ। ਜੋ ਲੋੜਵੰਦ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਆ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇ, ਮਿੱਠਾਸ ਵਧਾ; ਗਊਆਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਇੰਦਰ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੱਖਾਂ ਝੁੰਡ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਪੁਰੰਦਰ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਨ ਦਾ ਦਾਤਾ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰੀਤਮ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਮੱਧੂ ਭਰੇ ਪਾਤਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਤਿਕਾਰ ਅਗਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ। ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਾ ਤੇ ਬੋਲ, ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਰਥ-ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਦਾਨੀਆਂ ਦਾ ਧਨ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਵਰੁਣ, ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ ਅਤੇ ਅੱਜ ਦਇਆ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਕਿਸ ਸਹਾਰੇ ਤੇਰੀ ਥਕਾਵਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ? ਕਿਸ ਸਹਾਰੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ? ਇੰਦਰ ਲਈ ਆਹੁਤੀਆਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾਰੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ; ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਅਸਮਾਨ-ਧਰਤੀ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੇ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਮਕਾਇਆ; ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੋਮਾ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਣ ਵਾਲੇ, ਆਹੁਤੀ ਨਾਲ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਰੂਪ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪੂਜਾ ਕਰ; ਤੇਰੀ ਹੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਹੋਰ ਸਭ ਭਟਕਣ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਲੀਡਰ ਲਈ ਬੁੱਧਿ ਹੋਵੇ। ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧਤਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਫੈਦ-ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਤ ਮੂੰਹਾਂ ਨਾਲ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਹਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਸਿਆਣਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਰਥ, ਦੇਵ-ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਭਜਨ, ਹੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਲਈ ਆਏ ਹਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਵਜਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਵਪਾਰੀਆਂ ਦੇ ਧਨ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ; ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਘਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਘਰ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਦੂਰ ਦੀ ਧੁਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਚਾਰ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਸਾਈ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਗਊਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ। ਜੋ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਪਸੀਨੇ ਵਾਲਾ, ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨੂੰ ਜਾਣੋ। ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਅਮਰ ਹਨ, ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਵਨੀਆਂ ਸੁਣਣ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਨ। ਅਸੀਂ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਿਫ਼ਤ ਲਿਆਏ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਹਾਂ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਸੱਚ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਵੱਡੀ ਮਦਦ, ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਓਲੰਘ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਆਪਣਾ ਆਸਨ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਦੱਸ, ਤੁਹਾਡੇ ਸੰਗਠਨ ਵਿੱਚ, ਘੋਸਲੇ ਵਿੱਚ ਕਬੂਤਰ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਲੁਕਾਉਂਦਾ। ਹੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਦੇ ਗਾਇਕ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਚੰਗੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਰਹੇ। ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਹੇ ਸੌ-ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ; ਸਾਨੂੰ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦੇ। ਗਊਆਂ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਆਈਆਂ ਹਨ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਦੋਵੇਂ ਕੰਨ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅਗਨੀ, ਇੰਦਰ, ਵਰੁਣ, ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ-ਅਕਾਸ਼, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਰਜ਼ੂਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ, ਅਤੇ ਸਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।