ਸਾਮਵੇਦਃ

ਸਭ ਜੀਵ ਜ਼ੋਰ-ਸ਼ੋਰ ਨਾਲ ਐਲਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ: “ਅਗਨੀ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਹੈ, ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੜਾਈ ਦਰ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਧਨ ਦਾ ਜੇਤੂ ਹੈ।” ਹੇ ਅਗਨੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜੋ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਰਵੋਤਮ ਰਸਤੇ ਲੈ ਕੇ ਆ, ਸੌਮ ਪਾਨ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤਕ ਪਹੁੰਚ। ਹੇ ਭਾਰਤਾ, ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਅਟੱਲ ਤੇ ਉਜਿਆਲਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ, ਅਮਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਜਲਦਾ ਰਹਿ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੋਮ ਨੂੰ ਦਬਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਤੂੰ ਈਰਖਾਲੂਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਨੇ ਯज्ञ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤੀ ਕੁੱਤੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਜੁੜਵਾਂ ਜਨਮ ਲਏ, ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਿਲਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੜੀਆਂ ਨੂੰ ਰਿਝਾਉਣ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਬੈਠ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ, ਜੋ ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ, ਹਰੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਨੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਬਿਨਾ ਭਰਾ, ਬਿਨਾ ਸਾਕ-ਸਬੰਧੀ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ; ਲੜਾਈ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਪਛਾੜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ। ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਧਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਢੂੰਢਦਾ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਘੋੜੇ, ਤੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਤੇ ਪੀਂਦੇ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਸਭਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੌ ਪੀਲੇ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਸੋਮ ਪਾਨ ਲਈ ਲਿਆਉਣ। ਤੇਰੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ, ਮੋਰ-ਪੰਛੀ ਵਾਲੀ ਪੁੱਛ ਤੇ ਚਿੱਟੇ-ਚਿੱਟੇ ਪਿੱਠਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਮਿੱਠੇ ਰਸ ਪਾਨ ਲਈ ਲਿਆਉਣ। ਹੇ ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਇੰਦਰ, ਇਸ ਦਬਾਏ ਹੋਏ ਸੋਮ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪੀ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਰਸ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ। ਜੋ ਰਸ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਜਨ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚ ਦੌੜਦੇ, ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਉਣ। ਹਜ਼ਾਰ-ਧਾਰਾ ਵਾਲਾ ਸਾਂਡ, ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤਮ, ਜੋ ਸੱਚ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਸੱਚ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਾ, ਮਹਾਨ ਸੱਚ। ਅਗਨੀ ਨੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ; ਧਨ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪ੍ਰਜਲਿਤ, ਤੇਜ਼, ਕੁਸ਼ਲਤਾ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ। ਮਾਂ-ਪਿਓ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ, ਪਿਤਾ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਟੱਲ, ਸੱਚ ਦੇ ਸਰੋਤ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ। ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਅਗਨੀ, ਆਸਮਾਨ ਵਿਚ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਸਨਤਾਨ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਲਿਆਉ। ਉਸ ਦਾ ਤੇਜ਼, ਸੋਨੇ ਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਦਬਾਇਆ, ਛਾਣਣੀ 'ਚ ਘੁੰਮਦਾ, ਘਰ ਦੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ, ਹੋਤ੍ਰ ਪੁਰੋਹਿਤ। ਚੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ, ਪਾਤਰ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਦਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ। ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗੂੰਜਦਾ—ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖ। ਹੁਣ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਗੀਤਾਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕਰੀਏ; ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸੀਸਾਂ ਲਵੇ। ਇੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ; ਪਵਿੱਤਰ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ; ਪਵਿੱਤਰ, ਧਨ ਦੇ; ਪਵਿੱਤਰ, ਸੋਮ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈ। ਇੰਦਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ; ਪਵਿੱਤਰ, ਭਗਤ ਨੂੰ ਖਜਾਨਾ ਦੇ; ਪਵਿੱਤਰ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ; ਪਵਿੱਤਰ, ਇਨਾਮ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ। ਅਗਨੀ, ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤੇਜ਼, ਆਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਦਾ ਭਜਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਦਇਆ, ਧਨ। ਅਗਨੀ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪੁਰੋਹਿਤ ਹੈ, ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ; ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਭਾ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੇ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਪੁਰੋਹਿਤ; ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ, ਉਹ ਯज्ञ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਆਵਾਜਾਂ ਨੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤਿੰਨ-ਰੂਪ, ਨੌਜਵਾਨ, ਚਮਕਦਾਰ, ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਵਰਨ amongst ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਧਨ ਤੇ ਇੱਛਿਤ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇਤਾ, ਸਭ-ਵੀਰ, ਮਜਬੂਤ, ਜੇਤੂ—ਧਨ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਵਹੋ; ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ, ਤੇਜ਼ ਧਨੁਸ਼, ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤੋ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ। ਵਿਸ਼ਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾਲ, ਨਿਡਰਤਾ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਪੁਰੰਧੀ, ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਕਠੇ ਵਹੋ; ਉਸ਼ਾ, ਆਕਾਸ਼ੀ, ਗੂੰਜੋ, ਵੱਡੇ ਇਨਾਮ ਦਿਓ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ; ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਡਰਾਉਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕੰਮਾਂ 'ਚ। ਹੁਣ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਅਸੁਰ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਧਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ ਭਾਲਦੇ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਚਮੜੀ ਵਾਂਗ; ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਵੇ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਦੇਵਤਾ, ਅਮਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵਾਂਗ ਚੁਣਿਆ, ਜੋ ਇਸ ਯज्ञ 'ਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਸੰਤਾਨ, ਦਿਆਲੂ, ਚਮਕਦਾਰ ਅਗਨੀ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਜਵਾਲਾ ਵਾਲਾ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਦਇਆ, ਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਅਸੀਸ ਦੇਵੇ। ਹੇ ਅਗਨੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਰਖਿਆ, ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ, ਇਨਾਮਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਸਦਾ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾੜ ਸਕਦਾ; ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਵੀ ਇਨਾਮ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਇਨਾਮ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਵੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਧਨ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਇਕਠੇ, ਦਸ ਭੈਣਾਂ, ਗਿਆਨਵਾਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਧਨੁਸ਼ ਦੀਆਂ ਤੰਦਾਂ, ਪੀਲਾ ਇੱਕ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਪਾਤਰ 'ਚ ਦੌੜਦਾ, ਇਨਾਮ 'ਤੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ। ਵੱਡਾ, ਕਈ ਦਾਤਾਂ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝਾ, ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ; ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ, ਗਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਤਰ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੋਮ, ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਹਿ ਜਾਂਦਾ, ਥਣ ਭਰਦਾ; ਗਾਵਾਂ ਪਾਤਰਾਂ 'ਚ ਸਿਰ 'ਤੇ ਦੁੱਧ ਛਿੜਕਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਖਜਾਨੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦਬਾਏ ਰਸ ਨੂੰ ਪੀ, ਉਸ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਲੈ, ਗਾਵਾਂ ਵਾਲਾ; ਸਾਂਝੀ ਭੋਜਨ ਵਿਚ ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣ, ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਸਾਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਵੇ।