ਸਾਮਵੇਦਃ

ਹੇ ਦਾਨੀ, ਜਿਹੜੀ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇ। ਜੋ ਸਾਡੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਰੋਕੇ ਜਾਣ। ਅਦਿਤੀ, ਜੋ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕ ਦੀ ਸਰਵਰਾਹ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਵਿੱਚ ਅਟੁੱਟ ਹੈ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਜੋ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ। ਸੋਮਰਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੇ; ਹੇ ਪੱਥਰ-ਧਾਰੀ, ਸਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ ਨੂੰ ਘਰਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰੋ। ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਕੰਜੂਸਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇਉ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਰੋਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਤੁਸੀਂ, ਇੰਦਰ, ਨਚੋੜੇ ਹੋਏ ਤੇ ਨਾ-ਨਚੋੜੇ ਹੋਏ ਹਵਨ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋ। ਹੁਣ, ਜਾਗੋ, ਹੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਇੱਕ, ਸੱਚੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਲਈ; ਸੋਮ, ਜੋ ਸੁੱਧ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪੰਡਿਤ ਪੁਜਾਰੀ, ਜੋ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਚੁਸਤ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਢਾਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਦੰਪਤੀ। ਉਹ ਸੋਮ, ਜੋ ਸੁੱਧ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅੰਗ-ਲਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਿੱਠੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਸਹੀ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦੇ। ਉਹ ਸੋਮ, ਜੋ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁੱਧ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦਾਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇਵੇ—ਜਿੱਥੇ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖੇ, ਰਾਹ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਪੱਥਰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ। ਦੋਸਤੋ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਕਹੋ, ਨਾ ਡੋਲੋ; ਇੰਦਰ ਦੀ, ਜੋ ਮਹਾਂਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਜਾਪ ਕਰੋ ਅਤੇ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾਓ। ਇੰਦਰ ਇੱਕ ਨੌਜਵਾਨ ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈ ਹੈ, ਨਫ਼ਰਤ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦਾ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਲਾਭ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮਿੱਠੇ ਗੀਤ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਦੇ ਜਾਪ, ਜਿਵੇਂ ਸਤ੍ਰਾਜਿਤ ਦੀਆਂ ਅਖੂਟ, ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰਥਾਂ। ਕਣਵਾਂ, ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਨੇ ਜਗਾਈ ਹੋਈ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ। ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ; ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾਂ ਨੇ ਉਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ। ਹੇ ਸੋਮ, ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮ, ਤਾਕਤ ਲਈ, ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ; ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਕਰਜ਼ਾ ਚੁਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ, ਹੇ ਸੁੱਧ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਵਗਦੀ ਦੁੱਧੀ; ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਪੁਰੰਧੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਨਚੋੜੇ ਸੋਮ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸਰਵਰਾਹੀ ਵਿੱਚ; ਹੇ ਸੁੱਧ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪੈਂਦਾ ਹੈਂ। ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਵਗ, ਹੇ ਮਿੱਠੇ ਸੋਮ, ਇੰਦਰ, ਮਿਤ੍ਰ, ਪੂਸ਼ਣ, ਭਗਾ ਲਈ। ਅਮਰ ਲਈ, ਮਹਾਨ ਨਿਵਾਸ ਲਈ, ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਸਮਾਨੀ, ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰ ਵਗਦੀ ਰਹੇ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਨਚੋੜਿਆ ਸੋਮ ਤੁਸੀਂ ਪੀਓ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਲਈ। ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਫੈਲਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲੀਆਂ ਹਨ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ; ਧਾਗੇ ਵੁਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇੱਛਾਵਾਂ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਪ੍ਰਾਣ-ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਕਿਸੇ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀਆਂ। ਵਿਚਾਰ ਖਿੱਚ ਕੇ, ਸ਼ਹਦ ਵਾਂਗ ਢਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਗੰਭੀਰ ਧੁਨੀ ਅੰਦਰ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਜਰ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੋਮ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੈਸ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ, ਢੱਕਣ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਬਲਦ ਡੱਕਦਾ ਹੈ, ਗਾਵਾਂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੇਵਤੇ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਪਾਰਦੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਅਖੂਟ, ਕਪੜੇ ਵਾਂਗ ਜੋ ਮੈਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸੋਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ। ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੋ ਸੰਘੜੀਆਂ ਲੱਕੜਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੁਟਿਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਘਰ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਯੋਗ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ। ਉਹ ਅੱਗ, ਹੇ ਵਸੁ, ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰੱਖੀ, ਸਾਫ਼ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਮਦਦ ਲਈ; ਜੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਚਮਕ, ਹੇ ਅੱਗੀ, ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਅਟੱਲ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ; ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਸਦਾ ਇਨਾਮ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਅੱਗੇ ਵਧੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਆਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਕੋਲ, ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਲੱਭਦੀ। ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਤੁਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਤੇ ਨਿਕਾਸ ਨਾਲ; ਵੱਡੇ ਬਲਦ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤੀਹ ਨਿਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਬਚਨ ਤੇਜ਼ ਤੁਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਵਾਸ ਵੱਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਓ ਅਸੀਂ ਅੱਗੀ ਨੂੰ ਮੰਤਰ ਉਚਾਰਾਂ, ਦੂਰ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਡੀ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਵੀ। ਜੋ ਸਾਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ, ਉਪਾਸਕ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਅੱਗੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਘਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤਮਈ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾਵੇ। ਸਭ ਜੀਵ ਕਹਿਣ: ਅੱਗੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਜਨਮ ਲੈ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦੌਲਤ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਅੱਗੀ, ਆਪਣੇ ਉਹ ਘੋੜੇ ਜੋੜ, ਹੇ ਦੇਵ, ਚੰਗੇ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਵਾਹਕ, ਆਪਣੀਆਂ ਵਧੀਆ ਰਾਹਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਕੋਲ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ। ਹੇ ਅੱਗੀ, ਚਮਕ, ਹੇ ਭਾਰਤਾ, ਅਟੱਲ, ਬਿਜਲੀ ਵਰਗੀ ਚਮਕ ਨਾਲ; ਸਦਾ ਜਗਦਾ ਰਹੁ, ਨਾਸ਼ਰਹਿਤ। ਜੋ ਸੋਮ ਪੀੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਦ ਇਹ ਬਚਨ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਈਰਖਾਲੂਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਭ੍ਰਿਗੂਆਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਰਹਿਤ ਕੁੱਤੇ ਤੋਂ ਯਜਨਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜੁੜਵਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਨਮੇ, ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ; ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰਿਆ, ਕੁੜੀਆਂ ਵਲ ਜਾਵਕ ਵਾਂਗ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਵੱਸਿਆ। ਉਹ ਵੀਰ, ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੋ ਜਹਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ—ਹਰੀ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਰਤਾ ਨੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਨਾ ਭਰਾ ਹੈ, ਨਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ; ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਉ ਨੂੰ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ; ਤੇਰੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਘੋੜੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ, ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਸਭਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਪਿਉ ਵਾਂਗ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ। ਹਜ਼ਾਰ, ਸੌ ਪੀਲੇ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਲਿਆਉਣ।