ਸਾਮਵੇਦਃ

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਅਤੇ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰਤਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਭਗਤ, ਸੋਮਾ ਰਸ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕਰਦੇ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦਾਤ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ। ਸੋਮਾ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰੀਤਮ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਸਦਾ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਧਨ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਪੀਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਵਰਤ ਅਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਜੇਤੂ, ਰਖਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ। ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੀਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ, ਧੁੰਮ-ਧੜਾਕ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਈ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦਾ। ਸੋਮਾ, ਆਪਣੇ ਵਹਿੰਦੇ ਰਸ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰਸ-ਭੋਗ ਲਈ ਵਹਿੰਦਾ, ਮਿੱਠਾ ਸੋਮਾ ਭਗਤਾਂ ਦੇ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਸਨ ਬਣਦਾ। ਸੋਮਾ ਦੇ ਚਮਕਦੇ ਰਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਲਈ ਉਠਦੇ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਸੋਮਾ ਪੀ ਕੇ ਅਮਰਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਸ਼ੁੱਧ ਸੋਮਾ ਦੇ ਰਸ ਭਗਤਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਧਨ ਲਿਆਉਂਦੇ; ਵਰ੍ਹਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਵਹਿੰਦੀ ਨਦੀਆਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਆਉਂਦੀਆਂ। ਉਹ ਚਿੱਟਾ, ਪ੍ਰੀਤਮ ਘੋੜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਹੈ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਛਾਣ ਕੇ ਸਾਫ ਕਰਦੇ, ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧਦਾ। ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਪੀਸ ਕੇ, ਦੋ-ਦੋ ਪੰਜ ਲਹਿਰਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤਮ ਅਤੇ ਚਾਹਵਾਂ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਵਹਾਉਂਦੀਆਂ। ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਣ ਵਾਲਾ, ਪੀਣ ਲਈ ਸੋਮਾ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ; ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਾਲੇ, ਵੀਰ, ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ। ਸੋਮਾ, ਵੱਡੀ ਕਲਾ ਲਈ, ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਧਨ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਵਹਿੰਦਾ। ਪੀਸਣ ਵਾਲੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਛਾਣਦੇ। ਉਹ ਨਵਜਾਤ ਬੱਚੇ, ਚਿੱਟੇ ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਛਾਣਣ ਵਾਲੀ ਜਾਲੀ ਵਿੱਚ ਸਾਫ ਕਰਦੇ—ਸੋਮਾ, ਰਸ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ। ਉਸ਼ਾ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਨਵਜਾਤ, ਤੇਜ਼, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਪੀਸਿਆ ਅਤੇ ਸਜਾਇਆ ਰਸ, ਸੋਮਾ, ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਭਗਤਾਂ ਦੀਆਂ ਭਜਨਾਵਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ। ਸੋਮਾ, ਭਗਤਾਂ ਲਈ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਵਹਿੰਦਾ; ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਵਹਾਉਂਦਾ, ਅਤੇ ਸਤਕਾਰ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਲਹਿਰ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਲਾ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਘਾਸ ਸਜਾਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਦੋਸਤ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਲਾਉਣ ਵੱਡੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਭਰਪੂਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿਅਪਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਦੋਸਤ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੇਤ, ਯੋਧਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੌਜਵਾਨ ਦੋਸਤ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਭਗਤ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਰਤਾਨਾ ਨੂੰ ਹੀ ਧਨ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਅਣਰੋਕਣ ਯੋਧਾ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਭਗਤ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲਦੀ। ਕਦੋਂ ਇੰਦਰ ਅਧਰਮੀ ਮਰਤਾਨਾ ਨੂੰ ਪੈਰ ਨਾਲ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਕੁਚਲ ਦੇਵੇਗਾ? ਕਦੋਂ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਭਜਨਾਵਾਂ ਸੁਣੇਗਾ? ਗਾਇਕ ਉਸ ਨੂੰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਗਾਉਂਦੇ, ਉਚਾਰਕ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ, ਪੁਜਾਰੀ, ਸੌ-ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਜੋੜ ਕੇ ਆਸਨ ਤੇ ਲਿਆਉਂਦੇ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਚੋਟੀ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਅਨੇਕ ਅਚੰਭੇ ਕਰਦਾ, ਤਦ ਇੰਦਰ ਲਕੜੀ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ, ਨਾਂਗ ਆਪਣੇ ਸੰਗ ਨਾਲ ਆਗੇ ਵਧਦਾ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਚਿੱਟੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਘੋੜੇ ਜੋੜ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦੇ; ਫਿਰ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਭਗਤਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ, ਭਜਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ। ਅੱਗ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਲਾਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਤਰ, ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਅੱਜ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਮਿੱਠਾ ਯਜਨਾ ਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਰੀਰਾਂ ਲਈ, ਸੱਦਾ ਲਈ। ਇਥੇ, ਮੈਂ ਨਰਾਸ਼ੰਸਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਕਰਦਾ, ਜੋ ਇਸ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਮਿੱਠੀ ਜ਼ਬਾਨ ਨਾਲ, ਤਿਆਰ ਭੇਟ ਲਈ। ਅੱਗ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਦਾਈ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਸਤਕਾਰਿਤ, ਇੱਥੇ; ਤੂੰ ਹੋਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਮਨੂ ਨੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਅੱਜ, ਸੂਰਜ ਉੱਗਣ ਤੇ, ਮਿਤ੍ਰ, ਆਰ੍ਯਮਨ, ਸਵਿਤਰ, ਭਾਗਾ, ਨਿਰਪਾਪ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰਦੇ। ਉਹ ਵਿਨਾਸ਼, ਦਾਤੀ, ਵਾਕਈ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਆਉਣ ਦਿਓ। ਜਿਹੜੇ ਸਾਡੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਜਾਵਣ। ਅਦਿਤੀ, ਚਮਕਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰਾਣੀ, ਆਪਣੀ ਵਚਨ-ਬੱਧਤਾ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਰਾਜ ਕਰਦੇ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਰਖਿਆ ਕਰਨ। ਸੋਮਾ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ; ਪੱਥਰ-ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਦਿੰਦੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮ-ਵਚਨ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਧ ਕਰਦੇ। ਇੰਦਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਕੰਜੂਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੋਈ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਤੂੰ ਪੀਸੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਅਪੀਸੀਆਂ ਦਾ ਵੀ; ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਜਾਗ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਸੱਚੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਲਈ; ਸੋਮਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ। ਪੁਜਾਰੀ, ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਚਲਾਕ, ਸੋਮਾ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦੇ, ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਜੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਮਾ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਵੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਸਚੇ ਕਰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਧਨ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦੇ। ਉਹ ਸੋਮਾ, ਵਧਦਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਦਾ, ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਨੂੰ ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਣ; ਜਿੱਥੇ ਸਾਡੇ ਪੁਰਖੇ, ਰਾਹ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਜਾਣ ਕੇ, ਪੱਥਰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ ਆਗੇ ਵਧੇ। ਦੋਸਤੋ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਨਾ ਡੋਲੋ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ, ਪੀਸੇ ਸੋਮਾ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭਜਨ ਉਚਾਰੋ। ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਸਾਂਡ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਜੇਤ, ਜੋ ਨਫ਼ਰਤ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਦੋ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ, ਫ਼ਾਇਦਾ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ, ਦੋਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ।