ਸਾਮਵੇਦਃ

ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਮਾ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਆਧਾਰ ਸੀ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਾਲਣਹਾਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾ; ਸੋਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਕੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਮੈਂ ਅਗਨਿ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਥ ਵਾਂਗ ਅਲਤਾਰ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਹ ਜ਼ਿਆਨ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ। ਨੌਜਵਾਨ ਅਗਨਿ, ਆਪਣੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਸੁਣ; ਸਾਡੀ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ਦੇ, ਪਿਆਰੇ, ਯਸ਼ਸਵੀ, ਜੋ ਕੁਰਬਾਨੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਵਿਸ਼ਾਲ, ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਵਾਮੀ। ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਨੋਦਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸਵਾਮੀ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਦੀਵੀ ਪੁਰਾਤਨ ਕਿਲਿਆਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਦਾਸਯੂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ, ਮਹਾਨ, ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਸਵਾਮੀ। ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਜ਼ਿਆਨ, ਅਸੀਮ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮਿਆ, ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ, ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰਿਆ। ਤੂੰ, ਗਰਜਣ ਵਾਲਾ, ਵਾਲਾ ਦੀ ਗੁਫਾ, ਜੋ ਗਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ; ਦੇਵਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੱਧ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਸੋਮਾ, ਸ਼ੁਧ ਢਲਾਨ 'ਤੇ, ਪਾਤ੍ਰ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਪੱਥਰ ਗੂੰਜਿਆ। ਵਾਯੂ, ਸਾਨੂੰ ਅਪਨੀ ਮਿਹਰ ਅਤੇ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ; ਮਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ; ਮਰੁਤ ਸਮੂਹ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਅਤੇ ਸੋਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਸੋਮਾ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਅੰਕੁਰ ਵਾਂਗ ਚੁਣਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਅਮਰ ਦੇਵਤਾ ਸ਼ਾਖਾ ਵਾਂਗ ਵਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਿਆਨ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਦੇਵਤਾ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੜਦਾ ਹੈ, ਉਪਾਸਕ ਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਪਵਮਾਨਾ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਵਮਾਨਾ, ਰਥ 'ਤੇ ਸਵਾਰ, ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੇਵਤਾ, ਜ਼ਿਆਨ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਸ਼ੁਧ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਵਧਕੜਾਂ ਤੋਂ ਆਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਵਮਾਨਾ ਅਜੇਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਧੂੜ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ, ਗੂੰਜਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਧੂੜ ਦੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਅਸਪਰਸ਼, ਸਵ-ਨਿਆਂ ਵਾਲਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ। ਇਹ ਪੁਰਾਤਨ ਜਨਮ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਦਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਹੀਂ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਰਸਮਾਂ ਵਾਲਾ, ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਆਪਣੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਮਾ, ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ, ਸੁਖਮ, ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਲੋਕ, ਵੱਡੀ ਰਸਮ ਲਈ, ਇਸ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਅਮਰ ਹੋਏ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਲਈ, ਪਤਥਰ ਨਾਲ ਪਾਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਵੱਧ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਠੀਕ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਦੋਂ ਰੋਲਰ ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੋਮਾ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲਾ ਘੋੜਾ, ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਸਿੰਗ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜ਼ ਬਲਦ, ਮਰਦਾਨਾ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਲੈ ਕੇ। ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਇਹ ਸੋਮਾ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਦੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਦਸ ਉਂਗਲੀਆਂ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਦਬਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ, ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ। ਇਹ ਸੋਮਾ, ਉਸ ਦਾ ਬਲਦ-ਰਥ ਢਕਣੀਆਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਇਨਾਮ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਤਾ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਪਤਥਰ ਨਾਲ ਦਬਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਪੀਣ ਲਈ ਬੂੰਦ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਇਹ ਸੋਮਾ ਬਾਜ ਵਾਂਗ ਵਸੇ ਹੋਏ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦਾ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਰਸ ਆਪਣਾ ਆਪ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਬੱਚਾ, ਉਹ ਬੂੰਦ ਜੋ ਢਕਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਦਬਾਇਆ ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਗੂੰਜਦਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਘਰ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ। ਪੀਲੇ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਦਸ ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਈ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਘੋੜਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ-ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਮਨਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਆਪਣੇ ਲਕੜੀ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੋਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਦਬਾਇਆ ਗਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਹੀਂ ਨਿਰੰਤਰ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਵਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੋਮਾ, ਅਗਨਿ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਤਾਕਤ, ਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਦਾਤਾਂ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।