ସାମଵେଦଃ

ଅ ଯା ଵାଂ ସନ୍ତି ପୁରୁସ୍ପୃହୋ ନିଯୁତୋ ଦାଶୁଷେ ନରା ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ତାଭିରା ଗତମ୍

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଉତ୍ସାହୀ ସେନା ଧାରଣ କର, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସି, ଭକ୍ତଙ୍କ ଉପରେ କୃପା କର।

ଅ ତାଭିରା ଗଚ୍ଛତଂ ନରୋପେଦଂ ସଵନଂ ସୁତମ୍ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ସୋମପୀତଯେ

ହେ ଶୂରମାନେ, ସେ ସେନାମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ଏହି ସୋମ ଆହୁତିକୁ ଆସ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ସୋମ ପାନ ପାଇଁ।

ଅ ଅର୍ଷା ସୋମ ଦ୍ଯୁମତ୍ତମୋ ଽଭି ଦ୍ରୋଣାନି ରୋରୁଵତ୍ ଚ୍ ସୀଦନ୍ଯୋନୌ ଯୋନେଷ୍ଵା

ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୋମ ରସ ଧ୍ୱନି କରି ଭାଣ୍ଡମାନେ ଭିତରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଏହା ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସିଯାଉ।

ଅ ଅପ୍ସା ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଵାଯଵେ ଵରୁଣାଯ ମରୁଦ୍ଭ୍ଯଃ ଚ୍ ସୋମା ଅର୍ଷନ୍ତୁ ଵିଷ୍ଣଵେ

ସୋମ ରସ ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ, ବରୁଣ, ମାରୁତ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।

ଅ ଇଷଂ ତୋକାଯ ନୋ ଦଧଦସ୍ମଭ୍ଯଂ ସୋମ ଵିଶ୍ଵତଃ ଚ୍ ଆ ପଵସ୍ଵ ସହସ୍ରିଣମ୍

ହେ ସୋମ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆମକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ; ହଜାର ଧନ ଆଣି, ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।

ଅ ସୋମ ଉ ଷ୍ଵାଣଃ ସୋତୃଭିରଧି ଷ୍ଣୁଭିରଵୀନାମ୍ ଚ୍ ଅଶ୍ଵଯେଵ ହରିତା ଯାତି ଧାରଯା ମନ୍ଦ୍ରଯା ଯାତି ଧାରଯା

ପୁରୋହିତମାନେ ଚାପି ଏବଂ ଛାଣିଦେଇଥିବା ସୋମ, ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ପରି ଦୃତ ଗତିରେ ମଧୁର ଧାରା ସହ ଆଗକୁ ବଢ଼େ।

ଅ ଅନୂପେ ଗୋମାନ୍ଗୋଭିରକ୍ଷାଃ ସୋମୋ ଦୁଗ୍ଧାଭିରକ୍ଷାଃ ଚ୍ ସମୁଦ୍ରଂ ନ ସଂଵରଣାନ୍ଯଗ୍ମନ୍ମନ୍ଦୀ ମଦାଯ ତୋଶତେ

ଉପଜାଉ ମାଠରେ, ଗାଁ ଭରିଥିବା, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ସୋମ ନଦୀ ପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ବହେ, ଆନନ୍ଦରେ ମଗ୍ନ ହୁଏ।

ଅ ଯତ୍ସୋମ ଚିତ୍ରମୁକ୍ଥ୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯଂ ପାର୍ଥିଵଂ ଵସୁ ଚ୍ ତନ୍ନଃ ପୁନାନ ଆ ଭର

ହେ ସୋମ, ଯେଉଁ ଦିବ୍ୟ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ କରି ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ।

ଅ ଵୃଷା ପୁନାନ ଆଯୁଂଷି ସ୍ତନଯନ୍ନଧି ବର୍ହିଷି ଚ୍ ହରିଃ ସନ୍ଯୋନିମାସଦଃ

ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ଜୀବନ ଆଣେ ଓ ବର୍ଷାସ୍ଥଳରେ ବସିଯାଏ; ପିତଳ ରଙ୍ଗରେ ଏକାଠି ହୋଇ ବସେ।

ଅ ଯୁଵଂ ହି ସ୍ଥଃ ସ୍ଵଃପତୀ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସୋମ ଗୋପତୀ ଚ୍ ଈଶାନା ପିପ୍ଯତଂ ଧିଯଃ

ତୁମେ ଦୁହେଁ ଭଲ ଜିନିଷର ମାଲିକ—ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ରକ୍ଷକ; ଶାସକ ଭାବେ, ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନାକୁ ସଫଳ କର।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମଦାଯ ଵାଵୃଧେ ଶଵସେ ଵୃତ୍ରହା ନୃଭିଃ ଚ୍ ତମିନ୍ମହତ୍ସ୍ଵାଜିଷୂତିମର୍ଭେ ହଵାମହେ ସ ଵାଜେଷୁ ପ୍ର ନୋ ଽଵିଷତ୍

ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଶକ୍ତି ପାଇଁ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରି, ଲୋକମାନେ ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ; ଆମେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ—ସେ ଆମକୁ ବିଜୟ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଅ ଅସି ହି ଵୀର ସେନ୍ଯୋ ଽସି ଭୂରି ପରାଦଦିଃ ଚ୍ ଅସି ଦଭ୍ରସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵୃଧୋ ଯଜମାନାଯ ଶିକ୍ଷସି ସୁନ୍ଵତେ ଭୂରି ତେ ଵସୁ

ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଶୂର ବିର, ଅପାର ଦାନ କର, ଛୋଟ ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦୟା କର, ଯିଏ ସୋମ ଚାପି ପୂଜା କରେ, ତାଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅ।

ଅ ଯଦୁଦୀରତ ଆଜଯୋ ଧୃଷ୍ଣଵେ ଧୀଯତେ ଧନାମ୍ ଚ୍ ଯୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵା ମଦଚ୍ଯୁତା ହରୀ କଂ ହନଃ କଂ ଵସୌ ଦଧୋ ଽସ୍ମାଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଵସୌ ଦଧଃ

ଯେତେବେଳେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଅନ୍ତି, ଧନ ଜିତିବା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ହୁଅନ୍ତି, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଯୋଡ଼; କାହାକୁ ମାରିବ, କାହାକୁ ଧନ ଦେବ? ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।

ଅ ସ୍ଵାଦୋରିତ୍ଥା ଵିଷୂଵତୋ ମଧ୍ଵଃ ପିବନ୍ତି ଗୌର୍ଯଃ ଚ୍ ଯା ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ସଯାଵରୀର୍ଵୃଷ୍ଣା ମଦନ୍ତି ଶୋଭସେ ଵସ୍ଵୀରନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍

ମିଠା ଓ ଭରିପୁରି ମଧୁ ଗାଈମାନେ ପିଉଛନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି।

ଅ ତା ଅସ୍ଯ ପୃଶନାଯୁଵଃ ସୋମଂ ଶ୍ରୀଣନ୍ତି ପୃଶ୍ନଯଃ ଚ୍ ପ୍ରିଯା ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଧେନଵୋ ଵଜ୍ରଂ ହିନ୍ଵନ୍ତି ସାଯକଂ ଵସ୍ଵୀରନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍

ସେ ଚିହ୍ନିତ ଗାଈମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ଚାପନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଗାଈମାନେ ବଜ୍ର ଓ ତୀର ତିଆରି କରନ୍ତି, ଧନୀ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି।

ଅ ତା ଅସ୍ଯ ନମସା ସହଃ ସପର୍ଯନ୍ତି ପ୍ରଚେତସଃ ଚ୍ ଵ୍ରତାନ୍ଯସ୍ଯ ସଶ୍ଚିରେ ପୁରୂଣି ପୂର୍ଵଚିତ୍ତଯେ ଵସ୍ଵୀରନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍

ସେ ସଚେତନମାନେ, ନମସ୍କାର ସହିତ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ସେବନ୍ତି; ତାଙ୍କ ପ୍ରାଚୀନ ଅନେକ ବ୍ରତ ତାଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ କରନ୍ତି, ଧନୀ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି।

ଅ ଅସାଵ୍ଯଂଶୁର୍ମଦାଯାପ୍ସୁ ଦକ୍ଷୋ ଗିରିଷ୍ଠାଃ ଚ୍ ଶ୍ଯେନୋ ନ ଯୋନିମାସଦତ୍

ଯେ ସୋମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଚାପାଯାଇଛି, ଜଳରେ ଦକ୍ଷତା ସହିତ, ପାହାଡ଼ରେ ବସିଛି, ଶ୍ୟେନ ପକ୍ଷୀ ପରି ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସିଯାଏ।

ଅ ଶୁଭ୍ରମନ୍ଧୋ ଦେଵଵାତମପ୍ସୁ ଧୌତଂ ନୃଭିଃ ସୁତମ୍ ଚ୍ ସ୍ଵଦନ୍ତି ଗାଵଃ ପଯୋଭିଃ

ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳ, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ପବନରେ ଚଳାନ୍ତି, ଜଳରେ ଧୋଇଯାଇଛି, ଲୋକମାନେ ଚାପିଛନ୍ତି, ଗାୟମାନେ ତାଙ୍କର ଦୁଧରେ ମିଷ୍ଟି କରିଦେଇଛନ୍ତି, ସେ କୌଣସି ଦୋଷ ଦେଖିନଥିବା ଶୁଭ୍ର।

ଅ ଆଦୀମଶ୍ଵଂ ନ ହେତାରମଶୂଶୁଭନ୍ନମୃତାଯ ଚ୍ ମଧୋ ରସଂ ସଧମାଦେ

ଯେପରି ଯୁଅ ଲାଗିଥିବା ଘୋଡାକୁ ଶୋଭା ଦିଆଯାଏ, ସେପରି ସେ ମଧୁର ରସ, ଅମୃତ ପାଇଁ ସଭାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଛି।

ଅ ଅଭି ଦ୍ଯୁଭ୍ନଂ ବୃହଦ୍ଯଶ ଇଷସ୍ପତେ ଦୀଦିହି ଦେଵ ଦେଵଯୁମ୍ ଚ୍ ଵି କୋଶଂ ମଧ୍ଯମଂ ଯୁଵ

ଓ ବଳର ସ୍ୱାମୀ, ବଡ଼ ଯଶସ୍ବୀ, ଦେବତା, ପୂଜାକୁ ପ୍ରେରଣା ଦେଇଥିବା, ଆଲୋକ ଦେଖାଅ, ମଧ୍ୟମ ପାତ୍ରକୁ ଖୋଲ।

ଅ ଆ ଵଚ୍ଯସ୍ଵ ସୁଦକ୍ଷ ଚମ୍ଵୋଃ ସୁତୋ ଵିଶାଂ ଵହ୍ନିର୍ନ ଵିଶ୍ପତିଃ ଚ୍ ଵୃଷ୍ଟିଂ ଦିଵଃ ପଵସ୍ଵ ରୀତିମପୋ ଜିନ୍ଵନ୍ଗଵିଷ୍ଟଯେ ଧିଯଃ

ହେ କୁଶଳୀ, ଚମ୍ୱରେ ଚାପିଥିବା ରସକୁ କହ, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଜଳ, ଗୋପାଳନା ପାଇଁ ଆକାଶରୁ ବର୍ଷା ହେଉ, ଧାରା ଆଣ, ବୁଦ୍ଧି ପାଇଁ।

ଅ ପ୍ରାଣା ଶିଶୁର୍ମହୀନାଂ ହିନ୍ଵନ୍ନୃତସ୍ଯ ଦୀଧିତିମ୍ ଚ୍ ଵିଶ୍ଵା ପରି ପ୍ରିଯା ଭୁଵଦଧ ଦ୍ଵିତା

ବଡ଼ମାନେର ଶିଶୁ ଶ୍ୱାସ ନେଉଛି, ସତ୍ୟର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତାକୁ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଛି, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କର ପ୍ରିୟ ହୁଏ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କରି ଧରିଥାଏ।

ଅ ଉପ ତ୍ରିତସ୍ଯ ପାଷ୍ଯୋରଭକ୍ତ ଯଦ୍ଗୁହା ପଦମ୍ ଚ୍ ଯଜ୍ଞସ୍ଯ ସପ୍ତ ଧାମଭିରଧ ପ୍ରିଯମ୍

ତୃତିୟ ପାଷାଣ ନିକଟକୁ ତୁମେ ଯାଇଛ, ଗୁପ୍ତ ସ୍ଥାନ ଦେଖିଛ, ଯଜ୍ଞର ସାତଟି ଆସନରେ ତୁମେ ପ୍ରିୟ ସ୍ଥାନକୁ ପହଞ୍ଚିଛ।

ଅ ତ୍ରୀଣି ତ୍ରିତସ୍ଯ ଧାରଯା ପୃଷ୍ଟେଷ୍ଵୈରଯଦ୍ରଯିମ୍ ଚ୍ ମିମୀତେ ଅସ୍ଯ ଯୋଜନା ଵି ସୁକ୍ରତୁଃ

ତୃତିୟଙ୍କ ତିନିଟି ଆଧାରରେ ପଛ ଉପରେ ଚାଲିଛ, ତାଙ୍କର ଯାତ୍ରା ମାପିଛ, ତାଙ୍କର ଯୋକ୍ତା ସବୁ ଭଲଭାବରେ ଗଠିତ।

ଅ ପଵସ୍ଵ ଵାଜସାତଯେ ପଵିତ୍ରେ ଧାରଯା ସୁତଃ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ସୋମ ଵିଷ୍ଣଵେ ଦେଵେଭ୍ଯୋ ମଧୁମତ୍ତରଃ

ଶକ୍ତି ଲାଗି ପବିତ୍ର ଛାଣି ଚାପିଥିବା ରସ ବହ, ଇନ୍ଦ୍ର, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ଦେବତାଙ୍କ ପାଇଁ ମଧୁର ଶୋମ ହେଉ।

ଅ ତ୍ଵାଂ ରିହନ୍ତି ଧୀତଯୋ ହରିଂ ପଵିତ୍ରେ ଅଦ୍ରୁହଃ ଚ୍ ଵତ୍ସଂ ଜାତଂ ନ ମାତରଃ ପଵମାନ ଵିଧର୍ମଣି

ଧାରାରେ ଅନ୍ତର ନଥିବା ଭାବନାରେ ତୁମେ ପବିତ୍ର ହେଉଛ, ମାଆମାନେ ନବଜାତ ଛୋଆ ପାଇଁ ଯେପରି ଦୟା କରନ୍ତି, ସେପରି ପବିତ୍ର ହେଉଛ।

ଅ ତ୍ଵଂ ଦ୍ଯାଂ ଚ ମହିଵ୍ରତ ପୃଥିଵୀଂ ଚାତି ଜଭ୍ରିଷେ ଚ୍ ପ୍ରତି ଦ୍ରାପିମମୁଞ୍ଚଥାଃ ପଵମାନ ମହିତ୍ଵନା

ତୁମେ ମହାଶକ୍ତିରେ ଦିଗ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଛ, ତୁମ ମହତ୍ତ୍ୱରେ ଆବରଣକୁ ଖୋଲିଦେଇଛ।

ଅ ଇନ୍ଦୁର୍ଵାଜୀ ପଵତେ ଗୋନ୍ଯୋଘା ଇନ୍ଦ୍ରେ ସୋମଃ ସହ ଇନ୍ଵନ୍ମଦାଯ ଚ୍ ହନ୍ତି ରକ୍ଷୋ ବାଧତେ ପର୍ଯରାତିଂ ଵରିଵସ୍କୃଣ୍ଵନ୍ଵୃଜନସ୍ଯ ରାଜା

ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦୁ ବହୁଛି, ଗାୟ ପାଇଁ ପ୍ରଚୁର, ଇନ୍ଦ୍ର ପାଇଁ ଶକ୍ତି ଓ ଆନନ୍ଦ ଆଣି, ଦୁଷ୍ଟକୁ ଦଳି, ଶତ୍ରୁତାକୁ ଦୂର କରି, ବିଶାଳ ପଥ ତିଆରି କରି, ଲୋକଙ୍କ ରାଜା ହେଉଛ।

ଅ ଅଧ ଧାରଯା ମଧ୍ଵା ପୃଚାନସ୍ତିରୋ ରୋମ ପଵତେ ଅଦ୍ରିଦୁଗ୍ଧଃ ଚ୍ ଇନ୍ଦୁରିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସଖ୍ଯଂ ଜୁଷାଣୋ ଦେଵୋ ଦେଵସ୍ଯ ମତ୍ସରୋ ମଦାଯ

ମଧୁ ସହିତ ମିଶି, ପବିତ୍ର ଛାଣି ଦ୍ୱାରା ଚାପି, ପାଷାଣରୁ ଦୁଧିଆ ଇନ୍ଦୁ ବହୁଛି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ଭଲପାଇ, ଦେବତା ପାଇଁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି।