ସାମଵେଦଃ

ଅ ତଵ ଶ୍ରିଯୋ ଵର୍ଷ୍ଯସ୍ଯେଵ ଵିଦ୍ଯୁତୋଗ୍ନେଶ୍ଚିକିତ୍ର ଉଷସାମିଵେତଯଃ ଚ୍ ଯଦୋଷଧୀରଭିସୃଷ୍ଟୋ ଵନାନି ଚ ପରି ସ୍ଵଯଂ ଚିନୁଷେ ଅନ୍ନମାସନି

ତୁମର ଶ୍ରୀମୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ବର୍ଷାର ଆଲୋକ ଭଳି, ଅଗ୍ନିର ଚମକ ଭଳି, ଉଷାର ଗତି ଭଳି — ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଔଷଧି ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ଚାଳିବା, ତୁମେ ନିଜେ ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରି ଭୋଜନ ସମୟରେ ଦେଉଛ।

ଅ ଵାତୋପଜୂତ ଇଷିତୋ ଵଶାଂ ଅନୁ ତୃଷୁ ଯଦନ୍ନା ଵେଵିଷଦ୍ଵିତିଷ୍ଠସେ ଚ୍ ଆ ତେ ଯତନ୍ତେ ରଥ୍ଯୋ ଯଥା ପୃଥକ୍ଶର୍ଧାଂସ୍ଯଗ୍ନେ ଅଜରସ୍ଯ ଧକ୍ଷତଃ

ବାତାସରେ ଚଳିତ, ଇଚ୍ଛାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ତୁମେ ଜଣେ ଖାଦ୍ୟ ଖୋଜୁଥିବା ଅଗ୍ନି, ଗୋମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଛ। ତୁମେ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ, ରଥଚାଳକମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଅମର ଅଗ୍ନିର ଭାଗ ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଲଗା ଭାଗ ଭଳି।

ଅ ମେଧାକାରଂ ଵିଦଥସ୍ଯ ପ୍ରସାଧନମଗ୍ନିଂ ହୋତାରଂ ପରିଭୂତରଂ ମତିମ୍ ଚ୍ ତ୍ଵାମର୍ଭସ୍ଯ ହଵିଷଃ ସମାନମିତ୍ତଵାଂ ମହୋ ଵୃଣତେ ନାନ୍ଯଂ ତ୍ଵତ୍

ବୁଦ୍ଧିର ସୃଷ୍ଟିକାରୀ, ସଭାର ଗଠନକାରୀ, ପୂଜାରୀ ଅଗ୍ନି, ଚିନ୍ତାକୁ ଆବୃତ କରୁଥିବା, ଶିଶୁର ହବିର ସାଧାରଣ ମିତ୍ର ଭାବେ ତୁମକୁ ଚୟନ କରନ୍ତି, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସିକୁ ଚୟନ କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଅ ପୁରୂରୁଣା ଚିଦ୍ଧ୍ଯସ୍ତ୍ଯଵୋ ନୂନଂ ଵାଂ ଵରୁଣ ଚ୍ ମିତ୍ର ଵଂସି ଵାଂ ସୁମତିମ୍

ତୁମ ଠାରୁ ବହୁତ ସାହାଯ୍ୟ ମିଳିଥାଏ; ଏବେ, ବରୁଣ ଓ ମିତ୍ର, ମୁଁ ତୁମର ଭଲ ଇଚ୍ଛା ଚାହିଁଛି।

ଅ ତା ଵାଂ ସମ୍ଯଗଦ୍ରୁହ୍ଵାଣେଷମଶ୍ଯାମ ଧାମ ଚ ଚ୍ ଵଯଂ ଵାଂ ମିତ୍ରା ସ୍ଯାମ

ତୁମର ନିଶ୍ଚିତ ଆଶ୍ରୟକୁ ଆମେ ପାଇପାରିବା; ଏବଂ ମିତ୍ର, ଆମେ ତୁମର ମିତ୍ର ହେବା।

ଅ ପାତଂ ନୋ ମିତ୍ରା ପାଯୁଭିରୁତ ତ୍ରାଯେଥାଂ ସୁତ୍ରାତ୍ରା ଚ୍ ସାହ୍ଯାମ ଦସ୍ଯୂଂ ତନୂଭିଃ

ହେ ମିତ୍ର, ତୁମର ରକ୍ଷା ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାହାଯ୍ୟ ଦେଇ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଆମେ ନିଜ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜୟ କରିପାରିବୁ।

ଅ ଉତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ନୋଜସା ସହ ପୀତ୍ଵା ଶିପ୍ରେ ଅଵେପଯଃ ଚ୍ ସୋମମିନ୍ଦ୍ର ଚମୂସୁତମ୍

ଶକ୍ତି ଦେଇ ଉଠି, ଏକତାରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ପାନ କରିବା ପରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ଗାଲକୁ ହଲାଇଲା। ଏହା ସମୁହରେ ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମ ପାଇଁ।

ଅ ଅନୁ ତ୍ଵା ରୋଦସୀ ଉଭେ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଯଦ୍ଦସ୍ଯୁହାଭଵଃ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହରାଇଥିବାବେଳେ, ଦୁଇଟି ଜଗତ ତୁମ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲା।

ଅ ଵାଚମଷ୍ଟାପଦୀମହଂ ନଵସ୍ରକ୍ତିମୃତାଵୃଧମ୍ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାତ୍ପରିତନ୍ଵଂ ମମେ

ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଠପଦୀ ଭାଷା, ନୂତନ ରଙ୍ଗର, ସତ୍ୟରେ ବଢିଥିବା, ନିଜ ଶରୀରର ବିସ୍ତାର ପାଇଁ ଚାହୁଁଛି।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଯୁଵାମିମେ ଽଭି ସ୍ତୋମା ଅନୂଷତ ଚ୍ ପିବତଂ ଶମ୍ଭୁଵା ସୁତମ୍

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ପାଇଁ ରଚିତ ହୋଇଛି; ଆସ, ଦୁହେଁ ମିଶି ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ସୋମରସ ପିଉ।

ଅ ଯା ଵାଂ ସନ୍ତି ପୁରୁସ୍ପୃହୋ ନିଯୁତୋ ଦାଶୁଷେ ନରା ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ତାଭିରା ଗତମ୍

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଉତ୍ସାହୀ ସେନା ଧାରଣ କର, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସି, ଭକ୍ତଙ୍କ ଉପରେ କୃପା କର।

ଅ ତାଭିରା ଗଚ୍ଛତଂ ନରୋପେଦଂ ସଵନଂ ସୁତମ୍ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ସୋମପୀତଯେ

ହେ ଶୂରମାନେ, ସେ ସେନାମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ଏହି ସୋମ ଆହୁତିକୁ ଆସ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ସୋମ ପାନ ପାଇଁ।

ଅ ଅର୍ଷା ସୋମ ଦ୍ଯୁମତ୍ତମୋ ଽଭି ଦ୍ରୋଣାନି ରୋରୁଵତ୍ ଚ୍ ସୀଦନ୍ଯୋନୌ ଯୋନେଷ୍ଵା

ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୋମ ରସ ଧ୍ୱନି କରି ଭାଣ୍ଡମାନେ ଭିତରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଏହା ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସିଯାଉ।

ଅ ଅପ୍ସା ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଵାଯଵେ ଵରୁଣାଯ ମରୁଦ୍ଭ୍ଯଃ ଚ୍ ସୋମା ଅର୍ଷନ୍ତୁ ଵିଷ୍ଣଵେ

ସୋମ ରସ ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ, ବରୁଣ, ମାରୁତ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।

ଅ ଇଷଂ ତୋକାଯ ନୋ ଦଧଦସ୍ମଭ୍ଯଂ ସୋମ ଵିଶ୍ଵତଃ ଚ୍ ଆ ପଵସ୍ଵ ସହସ୍ରିଣମ୍

ହେ ସୋମ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆମକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ; ହଜାର ଧନ ଆଣି, ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।

ଅ ସୋମ ଉ ଷ୍ଵାଣଃ ସୋତୃଭିରଧି ଷ୍ଣୁଭିରଵୀନାମ୍ ଚ୍ ଅଶ୍ଵଯେଵ ହରିତା ଯାତି ଧାରଯା ମନ୍ଦ୍ରଯା ଯାତି ଧାରଯା

ପୁରୋହିତମାନେ ଚାପି ଏବଂ ଛାଣିଦେଇଥିବା ସୋମ, ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ପରି ଦୃତ ଗତିରେ ମଧୁର ଧାରା ସହ ଆଗକୁ ବଢ଼େ।

ଅ ଅନୂପେ ଗୋମାନ୍ଗୋଭିରକ୍ଷାଃ ସୋମୋ ଦୁଗ୍ଧାଭିରକ୍ଷାଃ ଚ୍ ସମୁଦ୍ରଂ ନ ସଂଵରଣାନ୍ଯଗ୍ମନ୍ମନ୍ଦୀ ମଦାଯ ତୋଶତେ

ଉପଜାଉ ମାଠରେ, ଗାଁ ଭରିଥିବା, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ସୋମ ନଦୀ ପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ବହେ, ଆନନ୍ଦରେ ମଗ୍ନ ହୁଏ।

ଅ ଯତ୍ସୋମ ଚିତ୍ରମୁକ୍ଥ୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯଂ ପାର୍ଥିଵଂ ଵସୁ ଚ୍ ତନ୍ନଃ ପୁନାନ ଆ ଭର

ହେ ସୋମ, ଯେଉଁ ଦିବ୍ୟ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ କରି ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ।

ଅ ଵୃଷା ପୁନାନ ଆଯୁଂଷି ସ୍ତନଯନ୍ନଧି ବର୍ହିଷି ଚ୍ ହରିଃ ସନ୍ଯୋନିମାସଦଃ

ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ଜୀବନ ଆଣେ ଓ ବର୍ଷାସ୍ଥଳରେ ବସିଯାଏ; ପିତଳ ରଙ୍ଗରେ ଏକାଠି ହୋଇ ବସେ।

ଅ ଯୁଵଂ ହି ସ୍ଥଃ ସ୍ଵଃପତୀ ଇନ୍ଦ୍ରଶ୍ଚ ସୋମ ଗୋପତୀ ଚ୍ ଈଶାନା ପିପ୍ଯତଂ ଧିଯଃ

ତୁମେ ଦୁହେଁ ଭଲ ଜିନିଷର ମାଲିକ—ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ସୋମ, ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ରକ୍ଷକ; ଶାସକ ଭାବେ, ଆମ ପ୍ରାର୍ଥନାକୁ ସଫଳ କର।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରୋ ମଦାଯ ଵାଵୃଧେ ଶଵସେ ଵୃତ୍ରହା ନୃଭିଃ ଚ୍ ତମିନ୍ମହତ୍ସ୍ଵାଜିଷୂତିମର୍ଭେ ହଵାମହେ ସ ଵାଜେଷୁ ପ୍ର ନୋ ଽଵିଷତ୍

ଇନ୍ଦ୍ର ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ, ଶକ୍ତି ପାଇଁ, ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରି, ଲୋକମାନେ ସହିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ; ଆମେ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ଡାକୁଛୁ—ସେ ଆମକୁ ବିଜୟ ଦିଅନ୍ତୁ।

ଅ ଅସି ହି ଵୀର ସେନ୍ଯୋ ଽସି ଭୂରି ପରାଦଦିଃ ଚ୍ ଅସି ଦଭ୍ରସ୍ଯ ଚିଦ୍ଵୃଧୋ ଯଜମାନାଯ ଶିକ୍ଷସି ସୁନ୍ଵତେ ଭୂରି ତେ ଵସୁ

ତୁମେ ନିଶ୍ଚୟ ଶୂର ବିର, ଅପାର ଦାନ କର, ଛୋଟ ଲୋକଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଦୟା କର, ଯିଏ ସୋମ ଚାପି ପୂଜା କରେ, ତାଙ୍କୁ ଧନ ଦିଅ।

ଅ ଯଦୁଦୀରତ ଆଜଯୋ ଧୃଷ୍ଣଵେ ଧୀଯତେ ଧନାମ୍ ଚ୍ ଯୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵା ମଦଚ୍ଯୁତା ହରୀ କଂ ହନଃ କଂ ଵସୌ ଦଧୋ ଽସ୍ମାଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଵସୌ ଦଧଃ

ଯେତେବେଳେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସାହିତ ହୁଅନ୍ତି, ଧନ ଜିତିବା ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ହୁଅନ୍ତି, ତୁମ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଯୋଡ଼; କାହାକୁ ମାରିବ, କାହାକୁ ଧନ ଦେବ? ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆମକୁ ଧନ ଦିଅ।

ଅ ସ୍ଵାଦୋରିତ୍ଥା ଵିଷୂଵତୋ ମଧ୍ଵଃ ପିବନ୍ତି ଗୌର୍ଯଃ ଚ୍ ଯା ଇନ୍ଦ୍ରେଣ ସଯାଵରୀର୍ଵୃଷ୍ଣା ମଦନ୍ତି ଶୋଭସେ ଵସ୍ଵୀରନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍

ମିଠା ଓ ଭରିପୁରି ମଧୁ ଗାଈମାନେ ପିଉଛନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନୀ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି।

ଅ ତା ଅସ୍ଯ ପୃଶନାଯୁଵଃ ସୋମଂ ଶ୍ରୀଣନ୍ତି ପୃଶ୍ନଯଃ ଚ୍ ପ୍ରିଯା ଇନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଧେନଵୋ ଵଜ୍ରଂ ହିନ୍ଵନ୍ତି ସାଯକଂ ଵସ୍ଵୀରନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍

ସେ ଚିହ୍ନିତ ଗାଈମାନେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ସୋମ ଚାପନ୍ତି; ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଗାଈମାନେ ବଜ୍ର ଓ ତୀର ତିଆରି କରନ୍ତି, ଧନୀ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି।

ଅ ତା ଅସ୍ଯ ନମସା ସହଃ ସପର୍ଯନ୍ତି ପ୍ରଚେତସଃ ଚ୍ ଵ୍ରତାନ୍ଯସ୍ଯ ସଶ୍ଚିରେ ପୁରୂଣି ପୂର୍ଵଚିତ୍ତଯେ ଵସ୍ଵୀରନୁ ସ୍ଵରାଜ୍ଯମ୍

ସେ ସଚେତନମାନେ, ନମସ୍କାର ସହିତ, ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ସେବନ୍ତି; ତାଙ୍କ ପ୍ରାଚୀନ ଅନେକ ବ୍ରତ ତାଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନତା ପାଇଁ କରନ୍ତି, ଧନୀ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ଶାସନ ପଛରେ ଚାଲନ୍ତି।

ଅ ଅସାଵ୍ଯଂଶୁର୍ମଦାଯାପ୍ସୁ ଦକ୍ଷୋ ଗିରିଷ୍ଠାଃ ଚ୍ ଶ୍ଯେନୋ ନ ଯୋନିମାସଦତ୍

ଯେ ସୋମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଚାପାଯାଇଛି, ଜଳରେ ଦକ୍ଷତା ସହିତ, ପାହାଡ଼ରେ ବସିଛି, ଶ୍ୟେନ ପକ୍ଷୀ ପରି ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସିଯାଏ।

ଅ ଶୁଭ୍ରମନ୍ଧୋ ଦେଵଵାତମପ୍ସୁ ଧୌତଂ ନୃଭିଃ ସୁତମ୍ ଚ୍ ସ୍ଵଦନ୍ତି ଗାଵଃ ପଯୋଭିଃ

ଏହି ପବିତ୍ର ଜଳ, ଯାହା ଦେବତାମାନେ ପବନରେ ଚଳାନ୍ତି, ଜଳରେ ଧୋଇଯାଇଛି, ଲୋକମାନେ ଚାପିଛନ୍ତି, ଗାୟମାନେ ତାଙ୍କର ଦୁଧରେ ମିଷ୍ଟି କରିଦେଇଛନ୍ତି, ସେ କୌଣସି ଦୋଷ ଦେଖିନଥିବା ଶୁଭ୍ର।

ଅ ଆଦୀମଶ୍ଵଂ ନ ହେତାରମଶୂଶୁଭନ୍ନମୃତାଯ ଚ୍ ମଧୋ ରସଂ ସଧମାଦେ

ଯେପରି ଯୁଅ ଲାଗିଥିବା ଘୋଡାକୁ ଶୋଭା ଦିଆଯାଏ, ସେପରି ସେ ମଧୁର ରସ, ଅମୃତ ପାଇଁ ସଭାରେ ଶୋଭିତ ହେଉଛି।