ସାମଵେଦଃ

ଅ ତ୍ଵଂ ରାଜେଵ ସୁଵ୍ରତୋ ଗିରଃ ସୋମାଵିଵେଶିଥ ଚ୍ ପୁନାନୋ ଵହ୍ନେ ଅଦ୍ଭୁତ

ତୁମେ ଭଲ ନିୟମର ରାଜା ପରି ଗୀତରେ ପ୍ରବେଶ କରିଛ, ପବିତ୍ର ଅଦ୍ଭୁତ ଅଗ୍ନି।

ଅ ସ ଵହ୍ନିରପ୍ସୁ ଦୁଷ୍ଟରୋ ମୃଜ୍ଯମାନୋ ଗଭସ୍ତ୍ଯୋଃ ଚ୍ ସୋମଶ୍ଚମୂଷୁ ସୀଦତି

ସେ ଅଗ୍ନି, ଜଳରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବାକୁ କଷ୍ଟକର, କିନ୍ତୁ ରଶ୍ମିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପବିତ୍ର ହେଉଛି; ଏବଂ ସୋମ ଦଳମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବସିଛି।

ଅ କ୍ରୀଡୁର୍ମଖୋ ନ ମଂହଯୁଃ ପଵିତ୍ରଂ ସୋମ ଗଚ୍ଛସି ଚ୍ ଦଧତ୍ସ୍ତୋତ୍ରେ ସୁଵୀର୍ଯମ୍

ଉତ୍ସବ ପରି ଖେଳାଳି, ତୁମେ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛ; ସୋମ, ତୁମେ ପବିତ୍ରକୁ ଯାଉଛ, ଏବଂ ଷ୍ଟୋତ୍ର ପାଇଁ ସୁବିର୍ୟ ରଖୁଛ।

ଅ ଯଵଂଯଵଂ ନୋ ଅନ୍ଧସା ପୁଷ୍ଟଂପୁଷ୍ଟଂ ପରି ସ୍ରଵ ଚ୍ ଵିଶ୍ଵା ଚ ସୋମ ସୌଭଗା

ଓ ସୋମ, ଆମ ପାଇଁ ପୁଷ୍ଟିକର ରସ ଆଉ ଆଉ ଭାବେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଭଲ ଭାଗ୍ୟ ଆଣିଦେ।

ଅ ଇନ୍ଦୋ ଯଥା ତଵ ସ୍ତଵୋ ଯଥା ତେ ଜାତମନ୍ଧସଃ ଚ୍ ନି ବର୍ହିଷି ପ୍ରିଯେ ସଦଃ

ଓ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମର ସ୍ତୁତି ଯେପରି, ତୁମର ଚାପି ହୋଇଥିବା ରସ ଯେପରି, ପ୍ରିୟ କୁଶାସନ ଉପରେ ଶାନ୍ତିରେ ବସିଯାଉ।

ଅ ଉତ ନୋ ଗୋଵିଦଶ୍ଵଵିତ୍ପଵସ୍ଵ ସୋମାନ୍ଧସା ଚ୍ ମକ୍ଷୂତମେଭିରହଭିଃ

ଓ ସୋମ, ଚାପି ହୋଇଥିବା ରସ ସହିତ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଗୋ ଓ ଅଶ୍ୱ ଦେଇ, ଏହି ତ୍ୱରିତ ଦିନଗୁଡିକ ସହିତ।

ଅ ଯୋ ଜିନାତି ନ ଜୀଯତେ ହନ୍ତି ଶତ୍ରୁମଭୀତ୍ଯ ଚ୍ ସ ପଵସ୍ଵ ସହସ୍ରଜିତ୍

ଯିଏ ଜିତିଥାଏ ଏବଂ କେବେ ହାରେନି, ଶତ୍ରୁକୁ ନିର୍ଭୟ ଭାବରେ ଦଳନ କରେ—ଏପରି, ସୋମ, ହଜାର ଜିତିବା ଶକ୍ତିରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।

ଅ ଯାସ୍ତେ ଧାରା ମଧୁଶ୍ଚୁତୋ ଽସୃଗ୍ରମିନ୍ଦ ଊତଯେ ଚ୍ ତାଭିଃ ପଵିତ୍ରମାସଦଃ

ହେ ଇନ୍ଦୁ, ତୁମର ମଧୁ ଭରା ଧାରାଗୁଡିକୁ ମୁଁ ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଛାଡିଛି; ସେଗୁଡିକ ସହିତ, ତୁମେ ପବିତ୍ର ଚାନ୍ନିକୁ ପହଞ୍ଚିଛ।

ଅ ସୋ ଅର୍ଷେନ୍ଦ୍ରାଯ ପୀତଯେ ତିରୋ ଵାରାଣ୍ଯଵ୍ଯଯା ଚ୍ ସୀଦନ୍ନୃତସ୍ଯ ଯୋନିମା

ସେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାନ ପାଇଁ ଝରିବା, ଅଅବଶିଷ୍ଟ ଜଳଗୁଡିକୁ ଅଟକାଇ ଯାଇ, ସତ୍ୟର ମୂଳରେ ବସିଛ।

ଅ ତ୍ଵଂ ସୋମ ପରି ସ୍ରଵ ସ୍ଵାଦିଷ୍ଠୋ ଅଙ୍ଗିରୋଭ୍ଯଃ ଚ୍ ଵରିଵୋଵିଦ୍ଧୃତଂ ପଯଃ

ହେ ସୋମ, ତୁମେ ଆଙ୍ଗିରସମାନେ ପାଇଁ ସବୁଠୁ ମଧୁର ଭାବରେ ପରି ପ୍ରବାହିତ ହେଉ; ତୁମେ ସେମାନଙ୍କୁ ବିଶାଳ ସ୍ଥାନ ଓ ଚିତା ଦୁଧ ଦେଉଛ।

ଅ ତଵ ଶ୍ରିଯୋ ଵର୍ଷ୍ଯସ୍ଯେଵ ଵିଦ୍ଯୁତୋଗ୍ନେଶ୍ଚିକିତ୍ର ଉଷସାମିଵେତଯଃ ଚ୍ ଯଦୋଷଧୀରଭିସୃଷ୍ଟୋ ଵନାନି ଚ ପରି ସ୍ଵଯଂ ଚିନୁଷେ ଅନ୍ନମାସନି

ତୁମର ଶ୍ରୀମୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା, ବର୍ଷାର ଆଲୋକ ଭଳି, ଅଗ୍ନିର ଚମକ ଭଳି, ଉଷାର ଗତି ଭଳି — ଯେତେବେଳେ ତୁମେ ଔଷଧି ଓ ଜଙ୍ଗଲରେ ଚାଳିବା, ତୁମେ ନିଜେ ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରି ଭୋଜନ ସମୟରେ ଦେଉଛ।

ଅ ଵାତୋପଜୂତ ଇଷିତୋ ଵଶାଂ ଅନୁ ତୃଷୁ ଯଦନ୍ନା ଵେଵିଷଦ୍ଵିତିଷ୍ଠସେ ଚ୍ ଆ ତେ ଯତନ୍ତେ ରଥ୍ଯୋ ଯଥା ପୃଥକ୍ଶର୍ଧାଂସ୍ଯଗ୍ନେ ଅଜରସ୍ଯ ଧକ୍ଷତଃ

ବାତାସରେ ଚଳିତ, ଇଚ୍ଛାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ତୁମେ ଜଣେ ଖାଦ୍ୟ ଖୋଜୁଥିବା ଅଗ୍ନି, ଗୋମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଛ। ତୁମେ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ, ରଥଚାଳକମାନେ ତୁମ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି, ଅମର ଅଗ୍ନିର ଭାଗ ପାଇଁ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଅଲଗା ଭାଗ ଭଳି।

ଅ ମେଧାକାରଂ ଵିଦଥସ୍ଯ ପ୍ରସାଧନମଗ୍ନିଂ ହୋତାରଂ ପରିଭୂତରଂ ମତିମ୍ ଚ୍ ତ୍ଵାମର୍ଭସ୍ଯ ହଵିଷଃ ସମାନମିତ୍ତଵାଂ ମହୋ ଵୃଣତେ ନାନ୍ଯଂ ତ୍ଵତ୍

ବୁଦ୍ଧିର ସୃଷ୍ଟିକାରୀ, ସଭାର ଗଠନକାରୀ, ପୂଜାରୀ ଅଗ୍ନି, ଚିନ୍ତାକୁ ଆବୃତ କରୁଥିବା, ଶିଶୁର ହବିର ସାଧାରଣ ମିତ୍ର ଭାବେ ତୁମକୁ ଚୟନ କରନ୍ତି, ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅଗ୍ନି, ତୁମ ବ୍ୟତୀତ ଅନ୍ୟ କୌଣସିକୁ ଚୟନ କରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଅ ପୁରୂରୁଣା ଚିଦ୍ଧ୍ଯସ୍ତ୍ଯଵୋ ନୂନଂ ଵାଂ ଵରୁଣ ଚ୍ ମିତ୍ର ଵଂସି ଵାଂ ସୁମତିମ୍

ତୁମ ଠାରୁ ବହୁତ ସାହାଯ୍ୟ ମିଳିଥାଏ; ଏବେ, ବରୁଣ ଓ ମିତ୍ର, ମୁଁ ତୁମର ଭଲ ଇଚ୍ଛା ଚାହିଁଛି।

ଅ ତା ଵାଂ ସମ୍ଯଗଦ୍ରୁହ୍ଵାଣେଷମଶ୍ଯାମ ଧାମ ଚ ଚ୍ ଵଯଂ ଵାଂ ମିତ୍ରା ସ୍ଯାମ

ତୁମର ନିଶ୍ଚିତ ଆଶ୍ରୟକୁ ଆମେ ପାଇପାରିବା; ଏବଂ ମିତ୍ର, ଆମେ ତୁମର ମିତ୍ର ହେବା।

ଅ ପାତଂ ନୋ ମିତ୍ରା ପାଯୁଭିରୁତ ତ୍ରାଯେଥାଂ ସୁତ୍ରାତ୍ରା ଚ୍ ସାହ୍ଯାମ ଦସ୍ଯୂଂ ତନୂଭିଃ

ହେ ମିତ୍ର, ତୁମର ରକ୍ଷା ସହିତ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ତୁମେ ଦୁଇଜଣ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସାହାଯ୍ୟ ଦେଇ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଆମେ ନିଜ ଶରୀର ଦ୍ୱାରା ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜୟ କରିପାରିବୁ।

ଅ ଉତ୍ତିଷ୍ଠନ୍ନୋଜସା ସହ ପୀତ୍ଵା ଶିପ୍ରେ ଅଵେପଯଃ ଚ୍ ସୋମମିନ୍ଦ୍ର ଚମୂସୁତମ୍

ଶକ୍ତି ଦେଇ ଉଠି, ଏକତାରେ ଯୁକ୍ତ ହୋଇ, ପାନ କରିବା ପରେ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ତୁମ ଗାଲକୁ ହଲାଇଲା। ଏହା ସମୁହରେ ଚାପି ହୋଇଥିବା ସୋମ ପାଇଁ।

ଅ ଅନୁ ତ୍ଵା ରୋଦସୀ ଉଭେ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ଯଦ୍ଦସ୍ଯୁହାଭଵଃ

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର, ତୁମେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହରାଇଥିବାବେଳେ, ଦୁଇଟି ଜଗତ ତୁମ ପଛରେ ଚାଲିଥିଲା।

ଅ ଵାଚମଷ୍ଟାପଦୀମହଂ ନଵସ୍ରକ୍ତିମୃତାଵୃଧମ୍ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାତ୍ପରିତନ୍ଵଂ ମମେ

ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଅଠପଦୀ ଭାଷା, ନୂତନ ରଙ୍ଗର, ସତ୍ୟରେ ବଢିଥିବା, ନିଜ ଶରୀରର ବିସ୍ତାର ପାଇଁ ଚାହୁଁଛି।

ଅ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ଯୁଵାମିମେ ଽଭି ସ୍ତୋମା ଅନୂଷତ ଚ୍ ପିବତଂ ଶମ୍ଭୁଵା ସୁତମ୍

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ଏହି ସ୍ତୁତିଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ପାଇଁ ରଚିତ ହୋଇଛି; ଆସ, ଦୁହେଁ ମିଶି ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା ସୋମରସ ପିଉ।

ଅ ଯା ଵାଂ ସନ୍ତି ପୁରୁସ୍ପୃହୋ ନିଯୁତୋ ଦାଶୁଷେ ନରା ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ତାଭିରା ଗତମ୍

ହେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ତୁମେ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ ଉତ୍ସାହୀ ସେନା ଧାରଣ କର, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଆସି, ଭକ୍ତଙ୍କ ଉପରେ କୃପା କର।

ଅ ତାଭିରା ଗଚ୍ଛତଂ ନରୋପେଦଂ ସଵନଂ ସୁତମ୍ ଚ୍ ଇନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନୀ ସୋମପୀତଯେ

ହେ ଶୂରମାନେ, ସେ ସେନାମାନେ ସହିତ ଏଠାରେ ଏହି ସୋମ ଆହୁତିକୁ ଆସ, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅଗ୍ନି, ସୋମ ପାନ ପାଇଁ।

ଅ ଅର୍ଷା ସୋମ ଦ୍ଯୁମତ୍ତମୋ ଽଭି ଦ୍ରୋଣାନି ରୋରୁଵତ୍ ଚ୍ ସୀଦନ୍ଯୋନୌ ଯୋନେଷ୍ଵା

ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୋମ ରସ ଧ୍ୱନି କରି ଭାଣ୍ଡମାନେ ଭିତରେ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ, ଏହା ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ବସିଯାଉ।

ଅ ଅପ୍ସା ଇନ୍ଦ୍ରାଯ ଵାଯଵେ ଵରୁଣାଯ ମରୁଦ୍ଭ୍ଯଃ ଚ୍ ସୋମା ଅର୍ଷନ୍ତୁ ଵିଷ୍ଣଵେ

ସୋମ ରସ ଇନ୍ଦ୍ର, ବାୟୁ, ବରୁଣ, ମାରୁତ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।

ଅ ଇଷଂ ତୋକାଯ ନୋ ଦଧଦସ୍ମଭ୍ଯଂ ସୋମ ଵିଶ୍ଵତଃ ଚ୍ ଆ ପଵସ୍ଵ ସହସ୍ରିଣମ୍

ହେ ସୋମ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଆମକୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଓ ସମୃଦ୍ଧି ଦିଅ; ହଜାର ଧନ ଆଣି, ପ୍ରବାହିତ ହେଉ।

ଅ ସୋମ ଉ ଷ୍ଵାଣଃ ସୋତୃଭିରଧି ଷ୍ଣୁଭିରଵୀନାମ୍ ଚ୍ ଅଶ୍ଵଯେଵ ହରିତା ଯାତି ଧାରଯା ମନ୍ଦ୍ରଯା ଯାତି ଧାରଯା

ପୁରୋହିତମାନେ ଚାପି ଏବଂ ଛାଣିଦେଇଥିବା ସୋମ, ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ା ପରି ଦୃତ ଗତିରେ ମଧୁର ଧାରା ସହ ଆଗକୁ ବଢ଼େ।

ଅ ଅନୂପେ ଗୋମାନ୍ଗୋଭିରକ୍ଷାଃ ସୋମୋ ଦୁଗ୍ଧାଭିରକ୍ଷାଃ ଚ୍ ସମୁଦ୍ରଂ ନ ସଂଵରଣାନ୍ଯଗ୍ମନ୍ମନ୍ଦୀ ମଦାଯ ତୋଶତେ

ଉପଜାଉ ମାଠରେ, ଗାଁ ଭରିଥିବା, ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ସୋମ ନଦୀ ପରି ସମୁଦ୍ରକୁ ବହେ, ଆନନ୍ଦରେ ମଗ୍ନ ହୁଏ।

ଅ ଯତ୍ସୋମ ଚିତ୍ରମୁକ୍ଥ୍ଯଂ ଦିଵ୍ଯଂ ପାର୍ଥିଵଂ ଵସୁ ଚ୍ ତନ୍ନଃ ପୁନାନ ଆ ଭର

ହେ ସୋମ, ଯେଉଁ ଦିବ୍ୟ କିମ୍ବା ପୃଥିବୀର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନ ପ୍ରଶଂସା ଯୋଗ୍ୟ, ଶୁଦ୍ଧ କରି ଆମ ପାଖକୁ ଆଣ।

ଅ ଵୃଷା ପୁନାନ ଆଯୁଂଷି ସ୍ତନଯନ୍ନଧି ବର୍ହିଷି ଚ୍ ହରିଃ ସନ୍ଯୋନିମାସଦଃ

ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏହି ଶୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିବା, ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ଜୀବନ ଆଣେ ଓ ବର୍ଷାସ୍ଥଳରେ ବସିଯାଏ; ପିତଳ ରଙ୍ଗରେ ଏକାଠି ହୋଇ ବସେ।